Wydarzenia przedstawione w opowiadaniu są całkowicie zmyślone, wszelkie ewentualne podobieństwa imion i zdarzeń są dziełem przypadku.
Pod pokład wciągnęły mnie tym razem dobiegające stamtąd głośne śmiechy. Otworzyłam drzwi do kabiny nawigatorskiej i zmierzyłam pytającym spojrzeniem całe zgromadzenie. W niewielkim pomieszczeniu było zdecydowanie więcej ludzi, niż przewidywały założenia ochrony przeciwpożarowej. Nie jestem pewna, czy zdołałabym się tam zmieścić, gdybym zdecydowała się dołączyć.
— Co tu się…? — nie dokończyłam. Zobaczyłam Stefana i stojącego obok niego Marka z radiem UKF w dłoni. Momentalnie zwietrzyłam głupie pomysły. — Nie.
— Tak! — Jacek, cały uchachany, stał tuż obok nich, trzymał w dłoni telefon z odpalonym aparatem, gotowy nagrywać całe zdarzenie.
— Stefan…? — spojrzałam na znajomego błagając go wzrokiem, by zaprzestali, cokolwiek im tu właśnie wpadło do łbów. Ten jednak tylko wyszczerzył się głupio.
— Oj, daj spokój, będzie śmiesznie!
— Kapitan…
Ktoś klepnął mnie w ramię. Odwróciłam głowę tylko po to, żeby zobaczyć twarz Kapitana, okrytą siwą brodą i bogatą kolekcją zmarszczek, cichych świadków upływających lat i doświadczeń, jakie ten człowiek miał w temacie żeglowania po otwartych wodach. Przerwałam więc zdanie, nim na dobre zdążyłam je zacząć. Westchnęłam.
— Niech się pośmieją, co nam szkodzi — starszy mężczyzna wzruszył ramionami, na krótką chwilę unosząc lekko kąciki ust.
Poczułam przemożną potrzebę przybicia piątki z twarzą, ale się powstrzymałam. Znowu westchnęłam. Cóż. Może faktycznie. Ostatecznie strojenie sobie żartów na radiu nie było zabronione, o ile nie robiło się tego na kanale 16. Jeśli będą mieli farta, jak na ostatnim moim rejsie ze Stefanem, lata temu, mieliśmy… Kiedy ten geniusz wpadł na pomysł wywoływać wycieczkowiec przez radio. Ewidentnie osoba siedząca wtedy na mostku musiała się nudzić, bo nawet chwilę sobie pogawędzili… Ale nie, serio, ile można mieć szczęścia do takich sytuacji? Prędzej czy później kogoś wkurwi…
Choć, muszę przyznać, na pewno takie drobne pranki miały dużą szansę sprawić dzieciakom dużo radości. Będą mogły potem na stare lata opowiadać, jakich to głupich, acz zabawnych rzeczy, dopuszczali się w młodości… Chyba łapało się to pod to przeżywanie życia w taki sposób, by niczego nie żałować.
Oparłam się więc ramieniem o framugę, stopą obutą w ciemnogranatowy kalosz przytrzymałam drzwi, żeby się nie zamykały. Kapitan stał za mną, chyba również zdecydowany posłuchać, co też tym razem młodzież wymyśliła.
— Majestic Princess - Majestic Princess - Kapitan Głowacki - Kapitan Głowacki — Marek zupełnie profesjonalnie rozpoczął wywoływanie jakiejś jednostki. Tu jeszcze na kanale 16, który każda jednostka pływająca po morzu musi mieć stale uruchomiony i nasłuchiwać ewentualnych komunikatów. Jest to też kanał nagrywany, jeśli więc zostanie się wywołanym… Zasadniczo powinno się odpowiedzieć na prośbę i przejść na kanał roboczy zaproponowany przez wywołującego. A w jakim celu wywołujący wywołuje… Bardzo różnym. — Go to channel zero-six. Over.
— Kogo wywołują? — spytałam stojącej najbliżej Oli. Jak reszta towarzystwa, była w niezwykle dobrym nastroju, więc zanim odpowiedziała, musiała opanować napad śmiechu.
— Mija nas właśnie wycieczkowiec. Taki wieeeeelki — a faktycznie, jak jeszcze byłam na pokładzie, to widziałam zbliżającego się coraz bardziej molocha, przypominającego swoimi gabarytami raczej małą miejscowość, niż coś, co się może unosić na wodzie. A jednak pływał, jak wiele innych wycieczkowców. Zawsze mnie fascynowało, jak nielogiczne na pierwszy rzut oka rzeczy ludzie potrafią zbudować tak, by funkcjonowały zupełnie poprawnie. — Sprawdzili na mapach jego nazwę i…
— Nie spoileruj! — stojąca obok dziewczyny Klaudia sprzedała jej żartobliwego kuksańca w bok.
— Kapitan Głowacki - Kapitan Głowacki - Majestic Princess - Majestic Princess — z radia odezwał się nieco zaszumiony głos, jak to przez radio bywa, jednak słowa dało się zrozumieć bez problemu. — Switch to channel zero-six. Over.
Marek natychmiast, poganiany przez Stefana, który już stał z ręką na części radia do przełączania stacji, kliknął odpowiedni guzik i dokończył:
— Majestic Princess - Majestic Princess - Kapitan Głowacki - Kapitan Głowacki. Channel zero-six. Out.
Stefan szybko przeklikał co potrzebował na radiu, aż przełączyli się na kanał, o którym była mowa w komunikatach. Gdy tylko odpowiednia cyferka pojawiła się na wyświetlaczu, Marek wziął głęboki wdech, rozejrzał się po zgromadzonych, jakby upewniając się, czy wszyscy na niego patrzą, po czym wypalił z prędkością odpowiednią słowom, które od jakiegoś czasu bez przerwy mielił w głowie, żeby na pewno wszystko dobrze powiedzieć.
— We’d like to order 16 portions of crayfish with fries, to be delivered on board. Over.
Cisza zapadła tak na radiu, jak i w ciasnym pomieszczeniu. Zdawało się, że wszyscy zgromadzeni wstrzymują oddech, wielu patrzyło po sobie, oczy im się śmiały, usta zaciśnięte w wąską kreskę starały się nie wypuścić ani jednego dźwięku, żeby broń Boże odpowiedź wycieczkowca nikomu nie umknęła, zagłuszona gwarnym rozbawieniem zgromadzonych. Pełne napięcia oczekiwanie udzieliło się dosłownie wszystkim, muszę przyznać, mi również. Czy osoba stojąca w tej chwili na mostku tamtego okrętu okaże się mieć poczucie humoru…?
Trwało to tak długo, że zaczęłam już myśleć, że trafili się służbiści i nie zamierzają w ogóle podejmować tego średnio zabawnego żartu. Zresztą, sądząc po nerwowych spojrzeniach, jakie zaczęły zastępować te czysto rozbawione, nie tylko ja doszłam do takiego wniosku. Mój wzrok powędrował do stefana. Stał dziarsko oparty o ścianę, zupełnie niewzruszony tą przedłużającą się ciszą. Czekał. Wierzył, że odpowiedzą.
No i ostatecznie miał rację.
— What are you guys smoking over there?
Z wrażenia aż zapomniał o obowiązkowym Over na końcu wypowiedzi. Uśmiech zupełnie niekontrolowanie zawitał na mojej twarzy, reszta zgromadzonych ryknęła śmiechem. Nawet stary Kapitan za moimi plecami zaśmiał się pod nosem. Spojrzałam na niego kątem oka ponad ramieniem. Pokręcił głową, odwrócił się i poszedł w kierunku kambuza. Wróciłam spojrzeniem do Marka i Stefana. Ten drugi odebrał dzieciakowi radio i spokojnym tonem, choć ewidentnie cały czas się uśmiechał, powiedział:
— Relax, it was a joke. Have a nice day. Out.
Odpowiedź już nie przyszła, albo kolejne salwy śmiechu ją zagłuszyły. Część dzieciaków wybiegła z pomieszczenia, od razu kierując się na pokład. Przepuściłam ich w drzwiach, sama jednak nie dołączyłam do ich entuzjastycznego biegu. Gdy wszyscy się rozeszli, spojrzałam na Stefana, kręcąc głową w geście dezaprobaty. Nie próbowałam jednak ukrywać wciąż widocznego pewnie na mojej twarzy rozbawienia całą tą sytuacją.
— Wracają wspomnienia, co? — rzucił, przełączając radio z powrotem na kanał 16. Nasze spojrzenia się spotkały i wyszczerzył zęby w uśmiechu. Parsknęłam cicho. — Pobiegli na pokład im pomachać, nie chcesz dołączyć?
— Może zaraz — weszłam głębiej do środka, zawiesiłam wzrok na monitorze komputera wyświetlającego mapę i naszą pozycję na niej. Dwa trójkąty symbolizujące łodzie zaczęły się właśnie mijać. Oni wpływali między fiordy, my z nich wypływaliśmy. — Ostatnim razem zaczęli was dopytywać, jakie jeszcze dodatki wam załadować i czy wodować bączka, czy będziemy łapać, jak nam rzucą z górnego pokładu paczki.
Teraz to on parsknął, przeczesał krótko ścięte, ciemne włosy dłonią. Pokiwał głową, wydął usta w wyrazie zadumy.
— Tak, cóż, za tamtym razem wyszło śmieszniej. Ale cóż poradzić — rozłożył ręce w geście mówiącym nie moja wina. — Dzieciaki i tak miały ubaw. Ty z resztą też, przyznaj.
— Przyznaję, rejsy z tobą nigdy nie są nudne.
Spojrzałam za siebie jeszcze raz, gdy wychodziłam. Zdaje się, że jego twarz pochylona nad mapami, przybrała właśnie czerwony kolor tego raka, którego tak bardzo chciał zorganizować sobie z wycieczkowca.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz