Głęboka noc na Tatooine nie przeszkadzała przejezdnym jak i miejscowym, na zatrzymanie się na drinka w pobliskim barze. Niebiesko-różowe światło biło z jego wnętrza, miejscami pulsując, kując w oczy przypadkowych przechodniów.
Zmiana Aiolyt ciągnęła się w nieskończoność, a każdy kolejny klient był jak strzał z blastera prosto między oczy. Każdy z nich prosił o tak głupi i wymyślny napój, że robienie ich zajmowało jeno dłużej, niż targowanie się o większą ilość prowiantu u gburowatego Sam’la. Jakby samo życie na pustynnej planecie nie było wystarczająco męczące dla kogoś, kto pocił się nagminnie i miał lekki problem z nauką większej ilości języków, których u tutejszych przejezdnych nie brakowało. Mos Eisley było w końcu miastem, gdzie znajdował się port kosmiczny, łączący ich z innymi planetami. Turystów, kupców i złodziei nie brakowało, nawet w czasach Nowej Republiki.
— Jedno Ruby bliel, proszę. — Barman uniósł głowę znad szklanek i spojrzał na czarnoskórego mężczyznę, który kiwał głową do muzyki. — Wspomnienie z dzieciństwa… Niektóre rzeczy się nie zmieniają. Tak właśnie powiedziałem matce, gdy spytała czemu chce wziąć udział w wyścigach Ligi Galaktycznej! Jeszcze będą o mnie pisać w jej durnych gazetach!
Aiolyt posłało u rozumiejący uśmiech i pokiwało głową. Wyścigi… Gdy było młodsze wzięło udział w paru wyścigach organizowanych dla dzieciaków. Mogłoby spróbować, wszystko było lepsze niż tkwienie tutaj w tych zapyziałych czterech ścianach baru. Praca i spotykanie osób należących do nielegalnych organizacji nie mogła różnić się bardzo od nielegalnych wyścigów z zakładami.
Podpytało mężczyznę od niechcenia jak się tam dostał, czy biorą dużo kredytów za udział i takie tam, nieistotne dla niego rzeczy, które mógł zdradzić. Sypnął dzięki temu kilka srebrnych kawałków pieniędzy na stół, gdy się już zbierał. Najbliższy wyścig dział się za cztery dni. A może nawet i wygra, a co!
Musiało zdobyć wystarczająco kredytów i podpiąć się pod grupę jakiegoś innego pilota, bo nie da rady znaleźć sponsora teraz. Czas poszukać organizatorów.
Zanim skończyło zmianę, jedna z Twil’eków podeszła do lady, kiwając na nie zapraszająco palcem. Aiolyt westchnęło i od razu wzięło do ręki jedną ze szklanek, przygotowując się na kolejnego, kreatywnego drinka. Kobieta odmówiła gestem dłoni i uśmiechnęła się.
— Nie, kochane, mam dla ciebie propozycję. Widzisz, podsłuchałam trochę waszej rozmowy i wydajesz się bardzo zainteresowane Ligą Galaktyczną… To chyba twój szczęśliwy dzień, bo szukam pilota, po tym jak mój, cóż, zwolnił się z tego świata.
Aiolyt nie miało dużo do stracenia, a nad swoim życiem nie kontemplowało wystarczająco długo, by nie korzystać z takiej szansy. Jakże wygodnie.
— Ile to będzie mnie kosztować? Nie robicie nic za darmo. — Nie było pewne, kim byli ci “oni” o których mówiło.
Kobieta ewidentnie była kimś, kto pobierał opłaty za zakłady, zdradzały ją jej zbyt oficjalne i zadbane ubrania, o które było tu ciężko. Rzucała się w oczy. Nie mogła istnieć jako samotna sponsorka, skąd by miała pieniądze i wpływy, na takie drogie hobby? Aiolyt nie miało jednak zielonego pojęcia, że jest ona stałą bywalczynią baru, a zajmowała się tutaj przewodniczeniem w grach hazardowych, bardzo popularnych na tym terenie i już od dłuższego czasu miała na nie oko. Zainteresowanie to, było jednak jedną z niewielu wad Boc'tiny.
— Jedynie wpisowe. Jeśli wygrasz, to nagrodą się dzielimy po pół. Uznajmy to za cenę promocyjną… Potem się zobaczy. — Puściła jeno oczko, uśmiechając się niewinnie. Wyczuwało jakiś podstęp, ale byt zauroczone wizją wygranej ogromnej ilości kredytów, było gotowe zignorować oczywiste czerwone flagi.
— Co ze statkiem? Dostanę ten poprzednika czy…?
— Dokładnie. Prawdopodobnie najlepszym wyborem będzie ślizgacz… Nie znamy do końca trasy wyścigu, więc ciężko mi stwierdzić. Ale na pewno dasz radę, to tylko pustynne Tatooine.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz