Od Dantego – Dłonie

Na ławce przed szpitalem nikogo poza nim nie było. Czas odwiedzin skończył się całe osiem godzin temu, a zanim pierwsi zmartwieni bliscy mieli znów przybyć pod szpitalne progi, musiało minąć kolejne cztery, żeby pielęgniarki ich wpuściły. Nikt nie czekał na słowa lekarza z papierosem między palcami. Nikt nie pił kawy, choć ledwo czuł jej smak. Nikt nie wzdychał, nie mówił, że ktoś się w końcu doigrał. Nikt, a jednak każdy, kto z tej ławki kiedyś skorzystał, odcisnął swoje przeżycie w przestrzeni przed drzwiami szpitala, aż Dante widział ich wyraźnie, te drżące ramiona w pospiesznie narzuconej kurtce, zbyt cienkiej, te nogi odsłonięte przez spódnicę, bo to miało być wyjście na kolacje, nie czekanie w obawie. A może po prostu nasłuchał się wystarczająco od kogoś, by tych ludzi rozumieć i słyszeć, nawet gdy świat nie rozumiał i nie słyszał, zajęty sobą?

Tak jak teraz, gdy dzień zaczynał się dopiero dla większości mieszkańców, a dla niego dopiero miał się skończyć. Wszystko, co było do zrobienia nad otwartym sercem, zrobiono po raz ostatni zeszłego dnia po zapadnięciu zmroku, zmieniono kroplówki, wytarto blaty, odesłano raporty. Lekarze zdjęli kitle, lekarski wyszły, choć zapach środków do dezynfekcji nie wyszedł z żadnego z nich. Bashar mówił, że szpital był jak twierdza, tylko że jego murów nie atakowały zastępy rycerzy czy też łuczników, ale ból, który, poniekąd nieświadomy istnienia dnia oraz nocy, miał tendencję uderzać właśnie wtedy, gdy pomoc najciężej była osiągalna. I jak w każdej twierdzy, za dnia w niej huczało rytmem zbiorowej pracy, w zaś nocy wystawiano na murach cichą warte. Warta dobiegała powoli końca, Dante czekał cierpliwie, z głową odchyloną i wzrokiem wbitym w rozjaśniające się niebo, jak pastelowy gradient na błękitnym jedwabiu, oddychając spokojnie, prawie sennie. Czekał, by przejąć od wartownika jego broń, torbę z lekami, by przejąć zbroję, kitel lekarski, i przejąć go samego, w swoje objęcia, wygładzić dłońmi zmęczenie i steranie obowiązkami z ramion, karku, głowy. Każda twierdza ma swojego najsilniejszego żołnierza. I każdy taki żołnierz potrzebuje miejsca, w którym nie musi być silnym.

Przelotnie spojrzał na godzinę w telefonie. Kilka minut spóźnienia go zmartwiły, ale tylko trochę. Zawsze mógł się na koniec trafić bardziej wymagający przypadek, gadatliwy i niewspółpracujący, chociaż na pewno nie tak śliczny, jak ten jeden jedyny, ponad trzy lata temu. Schował telefon z powrotem do kieszeni, westchnął, wrócił do swojego sennego oczekiwania.

Ale głowę podniósł jak na rozkaz, gdy usłyszał kroki i dźwięk otwieranych drzwi.

Po samym dźwięku poznał, że nie był to Bashar.

— Grace?

Zerwał się na równe nogi, podbiegł, żeby nie powiedzieć, że skoczył do pielęgniarki.

— Gdzie pan doktor? Coś się stało?

Grace zamrugała zdziwiona na żywą reakcję, uśmiechnęła się lekko, trochę przepraszająco.

— Pan doktor śpi od dwóch godzin, dyżur był bardzo spokojny. — W oczach miał rozczulenie, miękkie jak te opatrunki, które zakładała z wyczuciem pacjentom. — Zobaczyłam cię przed wejściem i pomyślałam, że może ty będziesz chciał go obudzić.

Dante odetchnął, zaśmiał się cicho.

— Nie strasz mnie tak.

— Nie chciałam.

Uśmiechnęli się do siebie, weszli do znajomej poczekalni, a potem Dante pognał raźno do gabinetu. Rzucił jeszcze przez ramię krótkie podziękowanie dla Grace. Krok dalej w stronę korytarza i by o tym zapomniał, z uwagą skupioną już zupełnie gdzie indziej.

Schody, kolejny korytarz, odnoga w lewo – wybierał zakręty tak, jak podstawowy szew, który prowadził jego palce instynktownie po materiale. Igła po igle, kafelek po kafelku, coraz bliżej do właściwych drzwi, do miejsca, gdzie splatały się wszystkie nitki w jedną, miłą całość. Ostrożnie i cicho, Dante, który do pomieszczeń wchodził tylko nagle i głośno, podzwaniając biżuterią i tłamsząc ciszę własnym głosem, nacisnął klamkę i wsunął się do środka tak, jak wsuwa się bliski sercu list między strony notatnika. Wiedział, że tak jest, bo sam zaczął to robić.

Uśmiechnął się ciepło na widok w gabinecie.

Smukła pierś opadała i unosiła się miarowo, ledwo dało się zobaczyć jej ruch pod potarganym kitlem lekarskim. Zadbane dłonie leżały przy głowie, jedna delikatnie wsunięta pod poduszkę, druga spoczywająca luźno brodą. Czułe, troskliwe, ich opuszki wywołujące w silnym ciele dreszcz, westchnienia, spokój. Różowe okulary powędrowały na głowę, ukazując rozkochane spojrzenie. Dante przymknął drzwi, zbliżył się do kozetki, zgrabnie uklęknął, przyjrzał raz jeszcze. W ciemne kosmyki wkradło się zmęczenie, opadały lekko na czoło, pokładały się w nieładzie na białym materiale poszewki i Dante czytał z nich jak z książki, wiedział, że dyżur może i był spokojny, ale przeglądane do późna wyniki wcale nie zadowalały, zdradzieckie komórki wcale nie cofały się pod rubinowym spojrzeniem, nie umykały w nicość. Położył przedramię na wolnym skrawku kozetki, oparł o nie brodę, miękkie złoto zsunęło mu się z ramion.

Bashar wydawał się spać tak głęboko, aż serce się ścisnęło na myśl, że musi mu przerwać.

— Mój Skarbie — wyszeptał słodkim, syrenim głosem. Palcami musnął w krótkich pociągnięciach blady policzek.

Dotyk trwał jeszcze chwilę, zanim powieki drgnęły lekko, uniosły się powoli jak odsłaniane z wolna zasłony i ukazały zaspany rubin.

— Dante? — Syreni uśmiech przelotnie się poszerzył. Lekarz zamrugał powoli. — Już szósta?

Dante pokiwał lekko głową, nie przestając gładzić bladego policzka. Bashar westchnął błogo, przymknął znów oczy, powrócił w przyjemność wypoczynku pod jego dłonią.

— Przysnąłeś, ale Grace powiedziała, że dyżur był spokojny.

— Był. Głowa mnie trochę bolała.

Dante drgnął nieznacznie, jakby sięgnąć chciał do swojej torebki.

— Przeciwbólowe…?

— To nic wielkiego.

— To zawsze jest nic wielkiego, zanim staje się wielkie — odpowiedział cicho, lecz z cieniem krnąbrności, a Bashar spojrzał ponownie na niego, wysłuchując własnych słów z jego ust. Nic nie dodał, wtulił się tylko mocniej w bokserską dłoń, choć pod drugim policzkiem miał poduszkę.

— Muszę zabrać torbę z dyżurki — mruknął.

— Poczekam.

Poczekać jeszcze musiał (nie popędzał ani trochę), zanim Bashar uznał, że jest gotowy wyjść spod jego łagodnego dotyku, podnieść się, usiąść na kozetce. Dante wsunął się pod jego bok, przysiadł z ramieniem tuż przy ukochanym ramieniu. Miękka, niezobowiązująca cisza spoczęła w gabinecie i nigdzie jej nie było spieszno. Lekarz oparł głowę o niego, Dante sam delikatnie ułożył własną na czubku zmierzwionych kosmyków, uprzednio pocałowanych. Zmęczenie dostrzegał w najmniejszym ruchu Bashara – w trudzie, z jakim się podniósł, niosąc wciąż na barkach ciężar operacji z tego tygodnia, w spięciu na twarzy po awanturze z ordynatorem i w chłodzie, który bił od jego niewyspanego ciała i który Dante starał się przegonić swoją obecnością. Mimo to Bashar i tak sięgnął po jego dłoń, zajął strudzony pracą umysł jeszcze jednym zajęciem.

Z boku wyglądało to tak, jakby pan doktor czule masował grube palce wraz z kostkami i przejeżdżał opuszkami po rysujących się pod skórą żyłach, drobnych otarciach. Dante uśmiechnął mu się we włosy. Znał Bashara, a Bashar znał go. Dotykał mu dłoni, bo wiedział, że syren był po treningu. Zawsze w długie dyżury odwiedzał klub, wyrabiając dodatkowe godziny z workiem, gdy sen w pustym mieszkaniu nie nadchodził, istniała zatem możliwość, że gdzieś między jednym ciosem a drugim coś mogło w dłoni przeskoczyć, kostce się stać, uszkodzić nawet uważnego i wprawionego boksera. I nie do kogo innego, a jego lekarza należała powinność przypilnowania, że nic temu upartemu bokserowi nie jest.

Siedział grzecznie, pozwalając przebadać sobie obie dłonie. Sam bezwiednie przymknął oczy, zatapiając się w ostrożnym działaniu, profesjonalnym, acz ciepłym. Każdy dotyk cicho szeptał i zapewniał o oddaniu, o tej samej trosce, która postawiła Dantego na nogi przed szpitalem.

Zadowolony brakiem obrażeń, Bashar wstał. Złączył stęsknione wargi w leniwym, niespiesznym pocałunku, po czym poszedł do dyżurki, a Dante jak obiecał, tak poczekał. Podsunął krzesło do biurka, wsadził długopisy do kubka, domknął szuflady, uśmiechnął się do ich zdjęcia ustawionego przy monitorze. Gdy lekarz pojawił się znów w pokoju, nie dał rady powstrzymać ziewnięcia ani ukryć nierówno ułożonej pod swetrem koszuli. Dante posłał mu swój rozbrajający półuśmiech, podszedł, poprawił kołnierzyk. Bashar przetarł kąciki oczu, ścisnął je lekko, starając się rozbudzić nieco.

— Mój Skarb jest padnięty. — Przelotny całus ukochał czoło, silne ramię zgarnęło od pana doktora skórzaną torbę.

— To nic… — kolejne ziewnięcie — wielkiego.

Nie było co wysłuchiwać dalszych protestów. Dante schylił się, płynnie wsunął rękę pod kolana, drugą pod talię, łagodnie i zwinnie poderwał mężczyznę z ziemi, wciągnął w objęcia mocnych ramion i bezpieczeństwo szerokiej piersi.

— Dante. — Bashar podparł się mocniej na szerokich barkach, prychnął cicho śmiechem. — Co robisz?

— Niosę cię do domu — odparł bez wahania, dziwiąc się ograniczonej percepcji pana doktora. Wyszedł z gabinetu, zamknął biodrem drzwi. Z torby wyciągnął jakoś klucz, przekręcił go w zamku i schował. — Ledwo stoisz na nogach.

Bashar przechylił głowę, delikatnie wylądowała na jego obojczyku. Bastion trwał, choć skruszony.

— Przecież dojdę sam.

— Ja w to przecież nie wątpię, panie doktorze. — Dante ruszył korytarzem. Wcale się nie uśmiechał. — Ale ja nie dojdę przez ból w sercu. W zaleceniach mojego lekarza jest, żeby regularnie ćwiczyć z ukochanym, to wtedy lepiej będzie pikawa pracować.

Smukłe ręce niechętnie-chętnie odpuściły, zsunęły się z barków, skuliły na piersi. Ziewanie ustąpiło, teraz same powieki walczyły.

— Zmęczysz się.

— Nie, jeśli to ciebie mam na rękach.

Opór ustał, gdy broń, zbroja i samo ciało walecznie stające do walki ze śmiercią, przegrało tę jedną walkę, którą przegrywać mogło z honorem i zupełną zgodą. Bashar westchnął, przycisnął głowę do niego. Dante poprawił chwyt na szczupłym ciele i równym krokiem skierował się do wyjścia.

Z Grace wymienili spojrzenia, on skinął jej, ona mu, odprowadziła ich wzrokiem, przyzwyczajona już do zmian, jakie zaszły w życiu pana doktora, tego upartego lekarza, co stawiał dobro wszystkich ponad siebie, a Dante przyszedł i postawił jego dobro ponad wszystko z łatwością, jakby przestawiał doniczkę na parapet, bo tam lepiej wyglądała.

Na przystanku pod szpitalem brakowało rozkładu jazdy z godzinami. Zmienili plan? Zapomnieli dodać nowy?

— Bashar? Pamiętasz, o której jest autobus?

Brak odpowiedzi.

— Bashar?

Zerknął w dół. Serce zabiło mocniej, wzruszone.

Zadbana dłoń zaciskała się leciutko na materiale strojnej koszuli. Rytmiczny oddech snu podwiewał zagubiony na piersi, złoty lok.