Sny podczas gorączki paliły pod powiekami jak rozżarzone węgle, wprawiając ciało Aiolyt w dyskomfort. Nogi były nadal unieruchomione, co nie pozwalało na przewracanie się z boku na bok. Było nieustannie przecierane jakims chłodnym materiałem, który pozbywał się lepkiego potu.
Jedna z mar była wyjątkowo realistyczna. Znajdowało się w swojej celi w jednej z Wież. Mimo, że nie widziało zbyt dobrze szczegółow, było pewne, że jest spętane i nie może się ruszyć. Wszystko, co je dotykało, paliło skórę. W nogach widziało leżące kromki chleba i metalowy kubeczek wody. Każda próba pochwycenia posiłku oddalała je tylko od celu, a następne podejścia zaciskały sznury coraz mocniej i raniły podgłębnie skórę. Czy były to jedynie zwidy gorączki, czy Nico pokazywał jeno właśnie jak skończy, gdy je znajdzie?
— Gorączka powoli schodzi, za niedługo powinno się przebudzić. — Aiolyt rozpoznało ten głos jako należący do Hiacynta. Brzmiał jedynie poważniej, niż gdy opowiadał w trakcie ich podróży.
— Myślisz, że będzie chciało ze mną rozmawiać? — Sam głos przywoływał wspomnienia, ale tak odległe i rozmazane, że nie było w stanie znaleźć w nich imienia. Gorączka wcale w tym nie pomagała.
— Nawet jeśli nie, to nie ma wyboru. Ty tu wszystkimi przewodzisz.
— Nie zmuszę nikogo do rozmowy, szczególnie, że ma być na przyjacielskich stosunkach…
— Wydaję mi się, że je czymś podtruwali. Czy to ten słynny Neon, który osłabia duszę, czy co oni tam mówili? Chyba ma oznaki odstawienia. Kruchy sen, dreszcze, reaguje na dotyk, jakby je bolało… Spróbujemy przeciwbólowymi, ale nie wiem, czy coś jeszcze wymyślę.
W końcu udało się jeno zasnąć trawdym snem, nie wypełnionym żadnymi koszmarami.
☾ ݁ ۪࣪ ִֶָ˖𓂃.₊𖥔
Promienie słońca padały Aiolyt prosto na twarz, wyrywając je ze snu. Rozglądnęło się ostrożnie po swoim ciele, biorąc pod uwagę pulsującą głowę i niedawne obrażenia.
Po lewej stronie siedziała kobieta z rudymi włosami, spiętymi w warkocza. Rysowała kółka na materacu, a gdy spostrzegła wzrok Aiolyt zamarła w bezruchu, wyczekując. Spojrzało na dłoń, która leżała teraz nieruchomo przy jeno ramieniu. Na jej wierzchu widniała podłóżna blizna, przypominająca literę L.
— Yuliya?
Kobieta uśmiechnęła się lekko i od razu spoważniała, jakby przestraszona, co ono może jej powiedzieć.
Uniosło się i zawiesiło dłonie na szyi przyjaciółki. Gdyby miało trochę więcej siły, mogłoby się martwić, że ten uścisk udusi ją z radości. Włosy uciekające z upięcia łaskotały Aiolyt w nos, pachniały igliwiem i mokrym sianem. — Nawet nie wiesz, jak się martwiłom… Boże, wszyscy mówili, że się poświęciłaś, że oddałaś im swoje ciało, ale ja nie mogłom w to uwierzyć… Nie, nie ty. Oh, Yuliyo! — Pociągnęło żałośnie nosem, czując napływające łzy. Czy to kolejny sen?
— Już, już… Wszystko jest w porządku. Musiałam ich bardzo zirytować swoją ucieczką. Mam nadzieję, że nie ukarali nikogo. To takie naiwne z mojej strony, oczywiście, że ukarali! Czy bardzo cierpieli? — Mimo, że nie sprecyzowała, kogo ma na myśli, Aiolyt od razu zrozumiało, że chodziło jej o rodzinę, którą zostawiła w mieście.
— Prawdopodobnie. — Unikało jej wzroku. Nie chciało jej okłamywać, wiedziało, że kłamstwo to ostatnie, co powinna usłyszeć z jeno ust. — Pochowali ich z resztą Chwalebnych.
Yuliya pokiwała jedynie głową, wzdychając smutno. Chociaż nie widzieli się tak dawno, było pewne, że powiedziałaby teraz “oczywiście, niczego innego nie mogłam się spodziewać”. Kobieta zamknęła oczy, poruszyła parokrotnie ustami i po raz kolejny odetchnęła głęboko. Dopiero, gdy zakończyła to krótkie pożegnanie, spojrzała na nowo w oczy Aiolyt, uśmiechając się delikatnie.
— Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę. — Zbliżyła się do jeno twarzy i złączyła ich czoła. Aiolyt zaczerwieniło się i zaczęło coś nieskładnie odpowiadać. Yuliya zaśmiała się i był to najpiękniejszy dźwięk, który kiedykolwiek słyszało. — To powitanie, którego używamy tutaj, gdy długo się z kimś nie widzieliśmy, wybacz, nie chciałam-
— Nic się nie stało. To, uh… Dawno nie czułom dotyku drugiego człowieka na skórze. Poza Nico, oczywiście. — Odpowiedziało zakłopotane, bawiąc się własnymi palcami. Czuło, że policzki nadal nu płoną, więc przyłożyło do nich zmarznięte dłonie. — Ja też się cieszę, że cię widzę. Martwię się tylko, że narażacie się na zbyt wielkie niebezpieczeństwo.
— Nie boimy się ich.
— A powinniście.
— Aiolyt-
— Nie. Wszyscy powinni się bać tego, co się z nimi stanie, gdy znajdzie ich któryś z Dziewięciu i zawlecze przed oblicze Nico. Zdaję sobie sprawę, jak mało kto, co robią z uciekinierami.
— To od tego te rany na plecach? — Kobieta zmarszczyła brwi zmartwiona.
Kiwnęło głową, patrząc na bok. Nie widzieli się tak długo, a ono musiało od razu poskarżyć się, jak źle je traktowano. Skrzywiło się z zażenowania. Nikt nie będzie chciał radzić sobie z takim problemem jak Aiolyt.
— To nic, zagoiło się. To bardzo miłe, że się mną zaopiekowaliście.
— Zostań, proszę.
— Nie mogę. Widziałaś sępy? Krążą nade mną. On dobrze wie, gdzie jestem. Nie wiem, dlaczego mnie jeszcze nie znalazł, ale zrobi to, gdy tylko uzna to za stosowne. Nie mogę cię znowu stracić. Skończysz jak Chwalebni i nie będę mogło ci jakkolwiek pomóc.
Wstało z łóżka polowego, rozłożonego w prowizorycznym namiocie medycznym. Czerwony krzyż wisiał nad wyjściem, kołysząc się na wietrze.
— Tak będzie lepiej, obiecuję. — Zaczęło się spokojnie wycofywać, patrząc na ruchy Yuliyi. Kobieta wstała i zaczęła iść coraz prędzej w jeno stronę, nie mówiła jednak ani słowa. Na jej twarzy malowała się konsternacja i wyglądała, jakby nie wiedziała, co ma powiedzieć.
Odwróciło się i wybiegło z namiotu, nie będąc nawet pewne, gdzie idzie. Nogi nie pozwalały na długi bieg, przeszło więc do marszu, rozglądając się, którędy odejdzie jak najdalej od obozu.
Obraz zaczął się rozmazywać. Aiolyt potknęło się o własne, pokaleczone nogi i upadło na kolana. Syknęło z bólu, łapiąc się za rany. Nie mogło złapać oddechu. Zaczęło dotykać swoją szyję, próbując wybadać, co jest z nią nie tak, ale nie było w stanie znaleźć problemu. Walczyło samo ze sobą, by nie zamykać oczu. Im dłużej próbowało, tym coraz mniej powietrza przedostawało się jeno do płuc.
— Aiolyt, co się dzieje? Hiacynt, chodź tu!
Zamknęło mocno oczy i puściło gardło. Przyszli po nie.
☾ ݁ ۪࣪ ִֶָ˖𓂃.₊𖥔
Trawa otulała jeno twarz, cucąc swoim chłodem. Otworzyło powoli oczy, przyzwyczajając się do światła. Oddychało miarowo, byleby serce przestało bić jak szalone i powstrzymać wymioty. Maź wypłynęła kącikiem ust. Walkę z własnym organizmem też przegrało. Aiolyt uniosło się delikatnie na samych łokciach, żeby nie zadławić się wymiocinami. Głowa zaczęła wypełniać się kującym, rosnącym bólem, zwiastując migrenę.
— Co… co to było? — Yuliya wyciągnęła rękę, próbując pomóc no wstać.
— Przepraszam.
— Nie masz za co, to nie twoja wina. To On. Chodź, znajdziemy ci jakieś posłanie.
Gdyby nie samopoczucie, Aiolyt dawno zaczęłoby protestować, że absolutnie, pod żadnym pozorem nie będzie zajmować posłania Yuliyi w jej namiocie, ale było zbyt osłabione, by wydusić z siebie jakikolwiek słowa. Kobieta pomogła oczywiścić jeno twarz, ponownie zalaną potem. Zmoczyła materiał w lodowatej wodzie, którą trzymała niedaleko legowiska, i wykręcając ją najpierw dokładnie, zakryła oczy i czoło swojego rannego przyjaciela.
— Śpij, jutro porozmawiamy. Będę czuwać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz