Galeria wypełniona była praktycznie po brzegi. Słodki, leniwy jazz rozlewał się po wnętrzu, zaakompaniowany rozmowom prowadzonym kulturalnym półgłosem, przecinanym stłumionym szczękiem kieliszków i stukotem obcasów na polerowanej posadzce. Chłodne, niezbyt ostre światło odbijało tekstury obrazów w gładkich łunach, załamywało ostre cienie zdeformowanych rzeźb.
Nikandros zrobiła dobrą robotę w organizacji tego wernisażu. Zresztą, jak zawsze. Tłumy pojawiły się w Czarnej Dzierzbie jeszcze godzinę przed oficjalnym otwarciem wystawy — głównie artyści i najbliższe osoby. Potem, powoli, galeria zaczęła pęcznieć od środka. W kulminacyjnym momencie trudno było przejść na wskroś bez obcierania się o czyjeś plecy, potrząśnięcia tacą kelnera, rozlania komuś szampana. Nikandros powiedziałaby, że jest dumna z wystawy, ale zawsze była dumna. Uczucie to więc nie ostawało od normalności. Każdy wernisaż w Czarnej Dzierzbie był świetnie odebrany. Nawet te kontrowersyjne, na których ludzie pojawiali się jedynie, by ponarzekać.
Magia sztuki współczesnej — albo spoglądało się na nią z uchyloną głową, sercem otwartym na świeże spojrzenie świata przez oczy młodego pokolenia, albo gardziło się odgórnie, tylko dlatego, że była współczesna i wymagała więcej myślenia, aby ją zrozumieć. Obie grupy kupowały bilety na wernisaże, więc ostatecznie, ani Nikandros, ani samej Czarnej Dzierzby nie interesowało, po której stronie konfliktu stoją. Pieniądze to pieniądze, a sztuka zawsze pozostanie sztuką. Ci, którzy nie mają ochoty wysilić komórek mózgowych, nigdy jej w pełni nie pojmą.
Nikandros, jak przy większości takich wydarzeń, zajęła się jednym z jej ulubionych sposobów na zabicie monotonii i znudzenia. Obserwowaniem ludzi. Przycupnęła w rogu, między sylwetką gryfa – zbudowaną z plastiku i szkła, rzucającą kolorowe bliki na jasną podłogę, niczym witraże ze starych świątyń – a tryptykiem olejnym malowany ciężką ręką, z chiaroscuro tak mocnym, że nawet w miękkim świetle galerii trudno było dojrzeć detale.
Na ramionach zawieszone miała jasne futro, a pod futrem satynową koszulę, rozchełstaną w celowy, artystyczny sposób. Spodnie w kant przepasała krawatem — podobno nowa moda wśród młodszego pokolenia — a szyję wąskim szalikiem, materiałem przypominający bardziej chustę. W dłoni trzymała kieliszek szampana, choć w szkle było w tamtej chwili więcej piany, niż płynu. Prawie pusty kieliszek miał jednak swoje atuty – gdyby dojrzała kogoś wystarczająco interesującego w tłumie, mogłaby spokojnie zacząć dialog. Jeżeli jednak rozmówca wydałby się nazbyt nudny, wystarczyło wspomnieć o tym, że zabrakło alkoholu i kulturalnie usunąć się z nieprzyjemnej rozmowy.
Akurat, jakby na zawołanie, poczuła zbliżającą się ku niej obecność. Skrzyżowała z mężczyzną spojrzenia, ten kiwnął głową i ruszył ku niej nieco szybciej, jakby obrał sobie cel. Dopiero po dłużej chwili, kiedy zatrzymał się przy niej i począł narzekać na niektóre z obrazów, rozpoznała w nim absolwenta lokalnej uczelni sprzed kilku lat. Jakiś czas temu wystawiała w Dzierzbie na prośbę akademii zlot dyplomantów i, między innymi, jego szkice (dosyć nudne i przewidywalne, jeżeli miała być szczera) zostały wystawione pośród dzieł jego rówieśników. Nie bez powodu jego imię szybko zniknęło jej z głowy.
Mężczyzna stuknął kieliszek Nikandros o swój, zanim ta zdążyła się odsunąć. Wyszczerzył nienaturalnie równe i białe zęby, przewrócił oczami.
— Co ta młodzież nie wymyśli, co?
Nikandros otaksowała mężczyznę, nie zmieniając statycznego wyrazu twarzy. Nie musiała się nawet zastanawiać, czy rozmowa szybko spleśnieje i trzeba będzie wysmyknąć się z niej pod pretekstem dolania alkoholu — Nikandros gotowa była już w tamtej sekundzie usunąć się z konwersacji. Odgórnie wiadomo było, że nie skończy się ona dobrze.
— Jak tylko użyją głowy, to wymyślą dobre rzeczy — odpowiedziała beznamiętnym głosem, obserwując ludzi za jego ramieniem.
Gdy tylko mężczyzna dojrzał brak zainteresowania jego formą, odwrócił się i wykonał jakiś gest ku grupie na skraju tłumu kręcącego się wokół największego obrazu. Jak ćmy za włączoną lampą, grupka odkleiła się od chmary i sunęła wprost do mężczyzny. W ich twarzach rozpoznała dziekana akademii oraz kilku całkiem cenionych krytyków sztuki. Ciekawe, co mężczyzna zrobił, by szanujący się artyści byli na jego zawołanie.
Rozmowa kleiła się, choć niezbyt płynnie. Jak dopiero powoli wyrabiane ciastko, wciąż nieskładne i z rozpoznawalnymi pojedynczo składnikami. Nikandros stała z boku, imitując kolejne łyki szampana, choć jedynie moczyła alkoholem usta, wsłuchując się w rozmowę. Zaczęło się od gadki-szmatki, à propos chłodniejącej każdego kolejnego dnia pogody, przez wernisaż, po sprawy prywatne. Nikandros ledwo co powstrzymała się przed ostentacyjnym przewróceniem oczami. Sprawy arcynudne, naprawdę. Wolała już słuchać wytłumaczeń jednego z młodych artystów, czemu użyli na płótnie suchą kredę, a nie miękkie pastele.
Z zamyślenia wyciągnęło ją jej własne nazwisko, wypowiedziane przez którychś z gości. Cała grupka, ułożona wokół niej jak wachlarz, w równym półkolu, wbijała w nią ciekawski wzrok.
— Tak? Pardon, obrazy skupiły moją uwagę.
— No bo my tutaj tak się zastanawialiśmy — jedna z krytyczek odchrząknęła — Jednej osobie, to pewnie trudno prowadzić całą galerię. I to posiadając inną pracę na pełen etat. Toż tak… samotnie.
— Pani Lohengrin nikogo przy boku na wystawach nie ma — dziekan ewidentnie chciał powiedzieć coś jeszcze, ale głos uwiązł mu w gardle, jak tylko skrzyżował spojrzenia z Nikandros. Zadławił się, zakrztusił, podrapał w gardło — Nie to, że w stanie wolnym coś złego… Ale taka dojrzała, odnosząca sukcesy osoba z renomą, samotna…
Nikandros, choć próbowała panować nad wyrazem twarzy, poczuła, jak jej brwi się mimowolnie marszczą. Komentarz, łagodnie mówiąc, nie na miejscu, szczególnie podczas tak udanego wernisażu. Co innym było do jej stanu cywilnego? Czy naprawdę świat sztuki w Stellaire był tak nudny, że warto było rozmawiać o tym, czy Nikandros jest samotna, czy nie?
— Czarna Dzierzba ma się świetnie i na finansach czy renomie nie traci, mając tylko mnie — Nikandros skwitowała kwaśno. Towarzystwo się jakby skurczyło, jakby zwiędli pod chłodem jej wzroku — A jakby mi u boku ciężaru brakowało, to mogę zawsze przynieść torebkę. Proszę mi wybaczyć, wino mi się skończyło.
Bez kolejnego słowa przepchnęła się, ostentacyjnie, przez grupkę plotkujących. Zamiast łapać kelnera, ruszyła prosto do baru, gdzie spod lady wyciągnęła nową butelkę szampana. Nikandros chwilę walczyła z dziką chęcią wyrwania korka zębami, wypicia alkoholu prosto z gwinta, bez cackania się z brudzeniem szkła. Przełknęła jednak ślinę, wzięła uziemiający oddech i nalała wino do kieliszka.
Biorąc łyk, oparła się o ścianę baru, poczęła robić to, co zostało jej tak brutalnie przerwane — obserwowanie tłumu. Czy naprawdę obcy jej ludzie szeptali o tym, że Nikandros jest starą panną? Co im do tego, z kim i jak spędza swój wolny czas? Czy to był problem, że ktoś w jej wieku był samotny? Owszem, mogła spróbować znaleźć kogoś, poznać pretendentów czy pretendentki… Ale po co? Wszyscy wydawali jej się tak nudni. Nikt nie sięgał jej do pięt, czy to w intelekcie, czy stylu, umiejętnościach i zainteresowaniach. Po co miałaby się męczyć z kimś gorszym od niej?
Nikandros zamoczyła usta w szampanie. Musujące bąbelki zapiekły jej język. Obserwując niewyrośniętych plastyków — ich spieczone ekscytacją twarze, gdy oglądali swe dzieła po raz pierwszy na galeryjnych ścianach; ich ściśnięte z rodziną czy kochankami dłonie, drżące głosy i niepewne uśmiechy — doszła do pewnego wniosku. Jeżeli, jakimś cudem (choć było to praktycznie nieprawdopodobne, szansa była może w jednej setnej procenta), znalazłaby kogoś, kto reagowałby na nią, jak ci młodzi artyści na swoją sztukę — i jednocześnie, gdyby ktoś tak mógł na nią oddziaływać… Wtedy może faktycznie zastanowiłaby się nad swym stanem cywilnym. Na ten czas jednak, była całkowicie ukontentowana obserwowaniem innych ludzi z dala i popijaniem szampana.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz