Zapach korzennej świeczki unosił się wokół mieszkanka na poddaszu. Przyjemny wiatr z zewnątrz rozsiewał go i otulał ich ciała. Słońce ostatkiem promieni wdzierało się do wnętrza, oświetlając blat w kuchni obłożony wszelkiego rodzaju orędziem – drewniane łyżki, wałek, a nawet szpatułki z silikonowymi łopatkami. Wszystko standardowo niebieskie.
— Czemu to wszystko jest niebieskie?
— Czy czułaś kiedyś motyle w brzuchu i szczypały cię oczy od nadchodzących łez szczęścia? Bo ja się tak czuję na widok mojego ulubionego koloru. Moje serce bije mocniej i nie mogę powstrzymać uśmiechu…
Yuliya pokiwała głową, przeglądając wyciągnięty z szafek asortyment. W zasadzie powinni zacząć od wybrania przepisu, ale te rzeczy pewnie i tak się przydadzą. Aiolyt układało je zgodnie z czasem ich używania, te które powinny być użyte pierwsze, leżały najbliżej. Osobliwość skupione tylko na tym, co aktualnie robiło, nie usłyszało żadnej z propozycji elfki.
— Aiolyt.
— Co? — Zamrugało zdezorientowane, drapiąc się po szyi. Rzuciło jeszcze wzrokiem na przygotowane rzeczy i skupiło się już na Yuliyi.
— Wymieniłam parę rzeczy, które możemy upiec. W ogóle mnie nie słuchasz.
— Przepraszaaaaam… Mogłabyś powtórzyć?
Kobieta po raz kolejny wymieniała słodkości, a odmieniec kiwał głową, w myślach odhaczając posiadane produkty. Gdy z jej ust padło stwierdzenie o sezonie na cynamonki, Aiolyt uśmiechnęło się szeroko i zaczęło intensywnie kiwać głową, zdecydowane na ten oto cud świata. Zaczęło wyciągać powoli składniki z lodówki, a Yulka przeglądała szufladę z przyprawami w poszukiwaniu cynamonu i cukru waniliowego. Nie spieszyło jej się, uważnie przeglądała każde opakowanie, Aiolyt stało nad nią, gotowe wskazać konkretny pojemniczek. Coś je jednak zatrzymało, a patrzenie na skupioną kobietę sprawiało jeno radość. Od czasu do czasu marszczyła na moment brwi, po czym szukała dalej. Osobliwość musiało samo przed sobą przyznać, że polubiło widok Yuliyi w swojej kuchni. Czując jak odpowiednie komórki w mózgu stykają się ze sobą z małym pokazem iskier, oderwało wzrok i zaczęło krzątać się w drugiej części malutkiej kuchni, byleby unikać zerkania na kobietę.
Gdyby blat nie był z porządnej, grubej deski, prawdopodobnie uginałby się teraz od ilości rzeczy postawionej na nim. Aiolyt pokiwało z zadowoleniem głową i odwróciło się do Yuliyi.
— Znalazłom ostatnio przepis na jakiejś stronie internetowej. Podobno mają wyjść puszyste i słodkie.
— Zdaję się, że wszystkim takie wychodzą. Chociaż nie miałam chyba okazji ich spróbować…
— To nasze muszą wyjść idealnie!
Aiolyt włączyło przepis na laptopie i usadowiło go na stole, by nie zabierał miejsca na blacie. Spojrzało na towarzyszkę, a ta uśmiechnęła się delikatnie. Już chciało coś jeszcze powiedzieć, gdy rozległ się głośny trel zirytowanego gołębia, który szarżował właśnie na Yuliyę. Odmieniec westchnął ciężko, zagradzając Azorowi drogę do kobiety. Złapało go czule i zaniosło do podajnika z wodą oraz miseczki, którą zaczęło pieczołowicie napełniać ziarnami. Gołąb pogruchał jeszcze wściekle parę razy i udawał obrażonego, że śmiano zapomnieć o jego kolacji, dopóki Aiolyt nie wróciło do przerwanego pieczenia. Wtedy podskoczył kilkukrotnie i zaczął zajadać, delektując się każdym ziarenkiem. Był w końcu mądrym gołębiem.
— Wybacz, on jest bardzo wrażliwy na punkcie nie dostawania jedzenia.
Umyło dokładnie ręce i oznajmiło, że mogą zaczynać. Połączenie składników w całość było katorgą. Aiolyt było na skraju załamania się przez kleistą teksturę, która za żadne skarby nie chciała opuścić jeno rąk. Yuliya posypała jeno dłonie mąką, co powinno poradzić sobie z ciastem, ale wybrało ono za wroga numer jeden osobliwość. Za punkt honoru wzięło sobie wygranie z lepką papką, dlatego też zaczęło pocierać o siebie dłonie, mając nadzieję, że to pomoże. Po długich minutach ciasto w końcu odkleiło się i wpadło do miski. Posypało je obficie mąką i jeszcze raz wymieszało, by wszystkie fragmenty połączyły się na pewno ze sobą.
— Można zostawić do wyrośnięcia! — Pokazało wyrobione ciasto Yuliyi, uśmiechając się dumne z siebie. — Na… eee… godzinę! Zrobię sobie drzemkę, jeśli ci to nie przeszkadza.
— Oczywiście, że nie przeszkadza.
Przeszło przez kuchnie do połączonego z nią małego salonu, w którym nie mieściło się nic więcej niż sofa, stolik kawowy i kominek. Zwinęło się w kulkę na szarej kanapie, zostawiając jej część dla kobiety. Zamknęło oczy, martwiąc się czy to na pewno kulturalne, by zapadać w sen przy gościu.
— Na pewno ci to nie przeszkadza?
— Aiolyt, jesteś po całym dniu pracy. Odpoczywaj.
— No dobra… — Burknęło, nieprzekonane.
Poczuło, że sofa ugina się pod drugim ciałem. Uśmiechnęło się do siebie i skuliło się jeszcze bardziej, by dać Yulce więcej miejsca. Po mieszkaniu unosił się zapach drożdży i zgaszonej już sojowej świeczki. Przypominało to odrobinę zapach, który kojarzył się jeno z cmentarzem, tak nieczęsto odwiedzany, bo też i po co. Pokręciło się w miejscu, po czym otworzyło oczy, żeby sprawdzić, czy elfce to przeszkadza. Ta patrzyła się na nie ze zmarszczonymi brwiami. Obróciło się po raz ostatni i zamknęło oczy. Poczuło jak koc opada na jeno ciało, a kobieta poprawia go, by na pewno przykrywał każdą część ciała.
Uśmiechnęło się, zatapiając twarz w miękkim pledzie. Ciepło ukołysało je do snu, nie było tylko pewne, czy było ono spowodowane kocem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz