Wykonał głęboki wdech, przejechał ręką po zburzonych przez wiatr włosy. Oparł się bardziej o balustradę, pociągnął nosem. Niebo było pochmurne, nie dało się dostrzec ani jednej gwiazdy. Emanowało tą samą pustką, co on i jego nadzieja.
Oczywiście, że musiał wspominać przeszłość, jak cała jego teraźniejszość właśnie runęła. Od lat bardzo ciężko pracował w laboratorium, zostawał po godzinach, aż jego przełożony zaczynał się o niego martwić. Theo mówił, że ma swój własny projekt, że coś bada na własną rękę. Wymyślał wymówki, na około tłumaczył, co to było, coś związanego z przenoszeniem energii między organizmami.
Robił badania na roślinach. Podawał im różne substancje, a potem sprawdzał, czy którakolwiek uodporniła je na jego dotyk. Nic nie działało, każda roślina po pewnym czasie więdła w jego rękach.
Robił badania na myszach. Próbował wstrzykiwać im własne osocze, żeby symulować swój stan zdrowia, lecz się nie udawało. Nie wykazywały wcale zbliżonych cech. Nawet po podaniu swoich komórek nic się nie działo. Jak gdyby przypadłość usilnie trzymała się niego.
Robił badania na sobie, choć z tym ostatnim szczególnie krył się przed innymi. Podawał dożylnie różne autorskie substancje, przy niektórych nie wiedział, czy tylko sobie nie zaszkodzi. Dzisiaj właśnie jeden eksperyment, nad którym pracował od dłuższego czasu, zakończył się z potwierdzeniem najgorszej możliwej hipotezy i Theo potrzebował nagłej dawki energii od innych organizmów, żeby nie stracić przytomności w laboratorium. Było mu bardzo szkoda tych wszystkich myszy... Ale gdyby ktoś go znalazł, mogłoby dojść do tragedii. Znowu.
Czuł się jak zamknięty w pętli. Rozpoczynał badania, poświęcał im się w całości, już myślał, że zaraz osiągnie postęp, a wtedy wszystko się waliło i lądował z powrotem na początku. Druga pętla, mniejsza, zaciskała się na jego szyi, trzymając ciągle w tym samym polu. Nie mógł sięgnąć nikogo, by poprosić o pomoc, nie mógł opuścić ścieżki, którą podążał, spróbować czegoś nowego. Praca, dom, praca, dom, z jednej samotności przechodził do drugiej, odgrodzony od prawdziwego świata drutem kolczastym. Miał wrażenie, że nie żył wśród ludzi, tylko obok nich.
W zasadzie to teraz wyglądało na to, że większa pętla wreszcie została przerwana. Ale tylko dlatego, że skończyły mu się pomysły i już naprawdę nie wiedział, co dalej robić.
Most, na którym stał, był nieduży, a ponieważ blisko niego znajdował się większy, mało pojazdów tędy przejeżdżało. Dość późna pora sprawiała, że już nawet nikt nie szedł z psem na spacer, a ponieważ był środek tygodnia, nie kręciły się żadne grupki młodzieżowe. Brak świadków zatem pozwolił mu na całkowite zdjęcie maski.
Otarł rękawiczką oczy, nie był w stanie jednak zatrzymać potoku łez. Płakał cicho, głos mieszał się z miejskim szumem, nie mogąc zostać wychwyconym przez nikogo z oddali. Tak jak jeszcze parę dni temu wmawiał sobie, że od płaczu tylko go rozboli głowa, tak teraz się nie powstrzymywał. Już go bolała. Uciskała. Wirowała. Było mu niedobrze. Przełknął głośno ślinę, poczuł w gardle nieprzyjemną gorycz.
Po raz pierwszy od miesięcy dotarło do niego, jak bardzo potrzebował pomocy.
Tyle lat walczył z tym wszystkim sam. Powtarzał sobie, że nie mógł innym ufać, że nie będą w stanie mu pomóc, że tymi daremnymi próbami mógł tylko pogorszyć między nimi sprawy...
Chwila, co?
Nie, to nie były jego myśli. To była larwa. Tłusta, przerośnięta larwa, zagnieżdżona głęboko pod korą, nie drzewa, a mózgową. W rzeczywistości pragnął, by ktoś wyciągnął do niego rękę, ktoś się nim bardziej zainteresował. Chciał przestać uparcie nosić maskę i udawać, że wszystko jest w porządku. Było tyle rzeczy, które chciał niektórym powiedzieć, ale ani razu nie zebrał w sobie wystarczająco odwagi. Wygryzająca tunele w mózgu larwa, która z każdym wywinięciem swojego tłustego ciała drażniła tkanki wokół, ostrymi szczękoczułkami szczególnie chwytała się komórek nerwowych, które jak w zapętleniu prowokowały te same myśli. Jesteś niepotrzebny. Inni widzą w tobie dziwaka. Nikt się tobą nie przejmuje. Nikt nie uznaje ciebie ani tego, co robisz. Nikt ci nie ufa. Możesz zniknąć na dni, a nikt się tobą nie zainteresuje.
Jesteś nikim ważnym w ich życiach.
Próbował odrzucać te myśli, błagał larwę, żeby przestała, żeby zostawiła go w spokoju. Na pewno tak nie było. Na pewno były osoby, które się o niego martwiły. Prowadził z nimi normalne konwersacje... Nawet jeśli ostatnio nie było ich zbyt wiele, ale to jego wina, to on przycichł, to on nie udzielał się tak samo, jak kiedyś.
I nikt na to nie zareagował.
Nie ich wina! Sam powtarzał, że nie chciał innym narzucać swoich własnych problemów ani zmartwień. Zresztą, co mógłby powiedzieć? Nie mógł wyjawić nic na temat jego zdrowia, zostałby od razu odrzucony przez społeczeństwo; zrujnowałby do reszty to, nad czym tak ciężko pracował. Sam był przerażony tym, że mógł wyrządzić krzywdę samym dotykiem, a co dopiero pomyśleliby inni? Jego własny ojciec się go bał. To Theo wziął sobie do serca słowa rodzica i na ich podstawie pilnował, by nikt nie przekroczył tej jednej granicy.
Nic więc dziwnego, że koniec końców świat postanowił sam odwrócić się do niego tyłem.
Uderzył pięścią o metalową balustradę – zrobił to zdecydowanie zbyt mocno, ale łatwo ten fakt zignorował przez szerzący się i jednocześnie ściskający ból w jego głowie, a jeszcze większy w sercu. Rozmazany przez łzy świat mocniej zawirował, wydawało mu się, że zaraz zwymiotuje. Nigdy wcześniej nie pił alkoholu, na ten pierwszy raz ewidentnie przesadził. Dlaczego w ogóle to zrobił? Co w niego wstąpiło, że poszedł do baru się upić?
Do reszty się stoczyłeś.
Łzy lały się strumieniami po jego policzkach, kapały jedna za drugą w odmęty przepływającej w dole rzeki. Nogi osłabły pod ciężarem własnego ciała, przez dobrą chwilę tylko ramiona podtrzymywały go w pionie na balustradzie. Za plecami prześlizgnął się samochód, nie zwalniając ani trochę. Być może kierowca nie zauważył chłopaka przez ciemny płaszcz i panujący na moście półmrok wywołany przepaloną żarówką w jednej z lamp. Być może po prostu zignorował.
Być może Theo rzeczywiście był taki łatwy do pominięcia, bo nikt nawet się nie zastanawiał, co mogło się dziać pod tą przykrywką opanowania i pozornej towarzyskości. W końcu kto z takimi problemami mógł się w ogóle uśmiechać do reszty, udając, że życie jest w najznakomitszym porządku, prowadząc najzwyklejsze rozmowy o zainteresowaniach i pogodzie?
Miał już serdecznie dość. Tego wszystkiego. Nie chciał już nic więcej. Tylko to zakończyć.
A nawet tego nie mógł.
Naprawdę nie mógł?
Popatrzył w dół, na mrugające w świetle miejskich latarni fale. Żołądek podszedł mu do gardła. Miał wrażenie, że stoi na kołyszącym się statku. W lewo. W prawo. W lewo. W prawo. Do tyłu. Do przodu.
Rzeka wydobyła z siebie głośne pluśnięcie, lecz dźwięk ten, tak jak wcześniejszy płacz, momentalnie został pochłonięty przez miejski szum.
Świat aż do tej pory pozostał zwrócony plecami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz