Noc była młoda, miasto spało, a większość przyzwoitych ludzi znajdowała się właśnie w łóżkach, pogrążona w błogiej nieświadomości, że gdzieś na obrzeżach cywilizacji Oktawia podejmuje decyzje, które już za kilka godzin będą wymagały interwencji prawnej, hydraulicznej i prawdopodobnie psychiatrycznej. Uważała, że człowiek powinien wykorzystywać życie w pełni, a życie, jak wiadomo, bywało zdecydowanie zbyt krótkie, żeby spędzać je na siedzeniu w domu i oglądaniu telewizji. Była osobą o wielkich ambicjach, jeszcze większym temperamencie i niezwykle elastycznym podejściu do cudzej własności. Żabcia kochała w niej właśnie tę stronę. Uwielbiała jej bezczelność, chłodną pewność siebie i tę osobliwą skłonność do wybierania najgorszego możliwego rozwiązania, nawet jeśli istniało dziesięć innych, rozsądniejszych i znacznie mniej kłopotliwych. Nie próbowała jej temperować ani przywracać na drogę moralności. Była raczej wierną towarzyszką każdej katastrofy, osobą, która nie tylko z entuzjazmem przyjmowała najbardziej nikczemne pomysły swojej dziewczyny, ale potrafiła jeszcze podsunąć kilka własnych, żeby przypadkiem nie zabrakło im atrakcji. Jeżeli Oktawia była iskrą, Żabcia z przyjemnością dolewała benzyny.
Była godzina druga czterdzieści siedem w nocy, kiedy Oktawia uznała, że najwyższy czas odwiedzić Mikołaja i Aleksa. Nie była to decyzja podjęta spontanicznie, choć na taką mogłaby wyglądać. W rzeczywistości Oktawia od kilku godzin snuła plan, który początkowo miał polegać na zwyczajnym spotkaniu towarzyskim, następnie ewoluował w stronę nieformalnego turnieju hazardowego, by ostatecznie przybrać postać przedsięwzięcia o charakterze zdecydowanie kryminalnym. Mikołaj, warszawski cwaniak, samozwańczy przedsiębiorca i człowiek, który potrafił sprzedać komuś własny portfel, a następnie przekonać go, że zrobił interes życia, był bowiem znany ze swojej miłości do hazardu. Oktawia uznała zatem, że nie ma lepszego kandydata do nocnej partyjki kart. Aleks, jego chłopak, stanowił natomiast element dodatkowy, niezbędny do zapewnienia odpowiedniego poziomu rozrywki. Był sympatycznym, choć nieco ograniczonym intelektualnie chłopakiem, którego słownik składał się w dużej mierze z angielskich skrótów, internetowych powiedzonek i zdań, których znaczenie rozumiały prawdopodobnie wyłącznie osoby urodzone po 2005 roku. Mikołaj twierdził, że Aleks jest jego największym skarbem. Oktawia podejrzewała, że mężczyzna po prostu nie miał najlepszego gustu.
Zanim ruszyła jednak w drogę, wyciągnęła z dna szafy bardzo poplątaną, świecącą się najtańszym plastikiem, czerwoną perukę. Tak, o, dla efektu. Było to przebranie idealne, a do tego przypominało jej o jednym z jej ulubionych artystów - Michale Wiśniewskim.
Droga do wilanowskiego mieszkania przebiegała w bardzo dobrej atmosferze. Oktawia prowadziła samochód z jedną ręką na kierownicy, drugą zaś wystukiwała rytm piosenki Ich Troje, którą od kilkunastu minut odtwarzała na pełną głośność. Śpiewała przy tym z takim zaangażowaniem, jakby znajdowała się na scenie przed kilkudziesięciotysięczną publicznością, a nie w samochodzie jadącym przez niemal całkowicie opustoszałe ulice. Żabcia siedziała obok niej wydzierając się jeszcze głośniej i paląc papierosa za papierosem. Gotka pomyślała sobie, że w sumie to strasznie głupie i homofobiczne ze strony Mikołaja, że nie mieszkają dalej od siebie, a jazda samochodem trwa tak krótko. Muszą kiedyś poważnie o tym porozmawiać.
≽^• ˕ • ྀི≼
Przed drzwiami mieszkania Oktawia nacisnęła dzwonek. Raz, drugi, trzeci, a kiedy po kilkunastu sekundach nikt nie odpowiedział, przytrzymała przycisk tak długo, aż rozległ się nieprzyjemny, jednostajny dźwięk, który prawdopodobnie obudził połowę piętra.
— MIKOŁAJ! WIEM, ŻE TAM JESTEŚ!
Wewnątrz domu rozległy się ciężkie kroki, następnie jakiś przedmiot upadł na podłogę, a chwilę później ktoś przeklął z taką szczerością, że Żabcia mimowolnie się uśmiechnęła. Drzwi otworzyły się po kilkunastu sekundach i stanął w nich Aleks. Miał rozczochrane włosy, na sobie koszulkę z jakimś internetowym memem i spodnie od piżamy. Przez chwilę patrzył na Oktawię, potem na Żabcię, a następnie ponownie na Oktawię.
— O kurwa — powiedział wreszcie. — Nie spodziewałem się ganka od Michała Wiśniewskiego o trzeciej w nocy.
Oktawia natychmiast rozpromieniła się.
— We własnej osobie! Sorry, że tak późno, ale mamy ważną sprawę.
— Nie no, luz, sigma. Wbijajcie. Takim skibidi alfa sigmom nigdy nie odmawiam gościny. A wizyta Wiśniewskiego to jakby sam Jezusek stópką pobłogosławił.
— Mikołaj śpi?
— No, Mikołaj ma śpiulkolot, reset systemu, ale zaraz go zawołam. Na pewno się ucieszy z wizyty takiej osobistości.
Odsunął się od drzwi, wpuszczając obie kobiety do środka. Mikołaj został obudzony kilka minut później, kiedy Aleks, zgodnie z otrzymanym poleceniem, wszedł do sypialni i zaczął potrząsać nim za ramię. Mężczyzna spał głęboko, przykryty kołdrą aż po brodę, i początkowo nie reagował na żadne próby nawiązania kontaktu. Dopiero kiedy Aleks oznajmił mu, że w salonie siedzi Michał Wiśniewski, Mikołaj otworzył jedno oko. Ku nieszczęściu Mikołaja nie było tu jednak żadnego celebryty, a jedynie Oktawia, która odkąd tylko pojawiła się w Polsce, uprzykrzała mu życie.
Mikołaj przez chwilę stał w przedpokoju, zastanawiając się, czy nie powinien po prostu zadzwonić po pomoc. Nie wiedział jeszcze, do kogo miałby zadzwonić, ani jak właściwie opisać sytuację, ale coraz mocniej podejrzewał, że rano będzie żałował, że nie podjął takiej próby. Oktawia w tym czasie z niezwykłą starannością przygotowała talię kart. Na blacie walały się puszki po napojach, niedojedzone chipsy, rachunki i obrazki z włoskimi brainrotami. Oktawia odsunęła je wszystkie na bok, nie okazując przy tym najmniejszego zainteresowania panującym bałaganem.
Żabcia usiadła tuż obok niej i oparła się wygodnie o krzesło. Przez chwilę obserwowała, jak jej dziewczyna tasuje karty, a potem z czułością położyła dłoń na jej ramieniu. Oktawia uśmiechnęła się do niej lekko, po czym rozdała karty pozostałym.
— Przyszłam ojebać was w karty.
Mikołaj siedział naprzeciwko nich z coraz większym zainteresowaniem. Wprawdzie nie podobał mu się sposób, w jaki Oktawia pojawiła się w jego mieszkaniu, ale sama perspektywa gry szybko zaczęła przeważać nad rozsądkiem. Aleks natomiast wyglądał na zachwyconego, wierząc, że posiada naturalny talent do hazardu. W jego mniemaniu wystarczyło mieć odpowiednią pewność siebie, odrobinę szczęścia i przekonanie, że wszystkie karty układają się po jego myśli.
— Gramy o pieniądze? — zapytał Mikołaj.
— Możemy — odpowiedziała Oktawia.
— O samochód?
— Jeżeli masz ochotę.
— O mieszkanie?
Żabcia uniosła brwi.
— Oho, ale ty jesteś odważny.
— Ja się nie boję.
Oktawia spojrzała na niego z zainteresowaniem.
— Jeszcze nie wiem, co od ciebie chcę, potem zdecyduję. Jak już wygram.
— Jeszcze zobaczymy.
Pierwsze rozdania przebiegły spokojnie. Oktawia grała z niezwykłą jak na siebie cierpliwością, nie zdradzając emocji nawet wtedy, gdy przegrywała. Jej twarz pozostawała niemal nieruchoma, a spojrzenie przesuwało się od kart do przeciwników z uprzejmym zainteresowaniem, które w innych okolicznościach mogłoby uchodzić za całkowicie niewinne. Żabcia natomiast nie miała zamiaru zachowywać pozorów. Komentowała każde rozdanie, śmiała się z pomyłek Mikołaja, zachęcała Aleksa do podejmowania ryzyka i z wyraźną przyjemnością obserwowała, jak atmosfera przy stole staje się coraz bardziej napięta.
— Aleks, nie podbijaj — powiedział Mikołaj po raz kolejny, widząc, jak chłopak przesuwa żetony na środek stołu.
— Ale czuję, że mam dobrą rękę. Szczęście mi sprzyja, bo wygrałem dwa meczyki w lidze. Wszystko albo nic.
— Masz parę dwójek.
— No i?
— No i nic. To nie jest dobra ręka.
Aleks zmarszczył brwi, przyglądając się kartom.
— Byczku, ale dwójka to moja szczęśliwa liczba.
— Masz dwie dwójki, kochanie.
— Czyli podwójne szczęście.
Żabcia aż klasnęła w dłonie.
— ALEKS, TY TO MASZ ŁEB!
Mikołaj odwrócił się do niej z oburzeniem.
— Nie zachęcaj go!
— Dlaczego? Niech idzie za intuicją.
Oktawia uniosła wzrok znad kart i spojrzała na Aleksa.
— Podbijasz?
— Podbijam.
— No i essa — stwierdziła.
Mikołaj spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Ty też?!
— Nie chcę ograniczać jego potencjału.
Aleks przegrał rundę, na co Mikołaj przetarł zmęczone i obolałe skronie.
— Przecież miałeś się wycofać.
— Ale nie mogłem. Bo już zainwestowałem.
— ZAINWESTOWAŁEŚ W CO?! W PRZEGRANĄ?!
Aleks wzruszył ramionami.
— No trudno, jestem cooked. Ale spoko, mam taktykę. Jeszcze zrobię comeback.
Pierwsze rozdania przyniosły gotce kilka zwycięstw, choć Mikołaj nie zamierzał łatwo się poddawać. Był człowiekiem, który potrafił przez kilka godzin siedzieć przy stole i analizować każdy ruch przeciwnika, a przegrana działała na niego wyjątkowo drażniąco. Nie znosił tracić pieniędzy, czasu ani twarzy.
— Ty coś kombinujesz — powiedział w pewnym momencie.
— Ja? — Oktawia podniosła brwi.
— Tak, ty.
— Mikołaju, jestem twoim gościem.
— To nie wyklucza bycia oszustką.
— A ty jesteś warszawiakiem. Nie wyklucza to bycia złodziejem.
Minęła kolejna godzina. Mikołaj zaczął coraz bardziej angażować się w rozgrywkę. W jego głowie zapewne pojawiały się już wyliczenia, strategie i plany dotyczące wykorzystania wygranych pieniędzy. Był człowiekiem, który potrafił sprzedać sąsiadowi używaną lodówkę, a potem jeszcze zaproponować mu raty. Oktawia stanowiła dla niego interesującego przeciwnika, ponieważ nie wyglądała na osobę, którą można łatwo oszukać. Właściwie wyglądała na osobę, która sama przyszła oszukiwać.
— No dobra — powiedział, tasując karty. — Gramy dalej. Ale tym razem podnosimy stawkę.
— Nie interesują mnie pieniądze.
— To co cię interesuje?
Oktawia uśmiechnęła się szeroko.
— Zobaczysz.
Mikołaj spojrzał na nią z podejrzliwością.
— Ty coś kombinujesz.
— Ja? Skądże.
Aleks zaczynał się natomiast strasznie niecierpliwić tymi trwającymi w nieskończoność kłótniami i oskarżeniami. Był dość wychillowanym ziomeczkiem, który chciał po prostu pograć sobie w karty, wypić piwko i potem pójść spać bez żadnych zmartwień. Z rozbawieniem spojrzał więc na siedzącą naprzeciwko Żabcię i zaciągnął buszka ze swojego vape’a. Żabcia pochyliła się nad stołem.
— Nie podpuszczam cię, ale pizda jesteś i nie zrobisz All in.
Aleks oburzył się na samo to stwierdzenie.
— Ta? No to potrzymaj mi piwo. Jestem największą sigmą w całej Warszawie, bratku. Ja ci pokażę kto tu jest pizda, zakład?
Mikołaj, jakby aktywowany przez samą intuicję, że jego chłopak zamierza zrobić właśnie coś głupiego, momentalnie zakończył swoją kłótnię z Oktawią.
— Aleks, nie musisz nic robić.
— Muszę, bro. Teraz albo nigdy, nie jestem żadnym sojakiem. Trust the process. Mama nie wychowała mięczaka.
Mikołaj spojrzał na niego z przerażeniem. Aleks odsłonił karty, nie próbując nawet ukrywać nielegalnie wciśniętych do rękawa piżamy słabszych kart. Był pewien swojej wygranej. Przez krótką chwilę w salonie panowała cisza, w której można było usłyszeć nawet ciche buczenie lodówki. Oktawia spokojnie wyłożyła swoje karty na stół. Wygrała. Żabcia wydała z siebie okrzyk triumfu, poderwała się z krzesła i objęła Oktawię od tyłu, niemal przewracając ją razem z krzesłem.
Aleks natomiast wyglądał na szczerze zaskoczonego.
— TO JEST KURWA JAKIŚ KURWA SCAM! NIE NO KURWA TAK NIE MOŻE BYĆ, GRAMY DALEJ, KURWA.
— PANOWIE! DZIĘKUJĘ ZA WSPANIAŁĄ ROZGRYWKĘ! — Zaczęła klaskać, a następnie wykonała krótki obrót, jakby właśnie zakończyła koncert na Stadionie Narodowym. — W takim razie, moi drodzy, przejdźmy do realizacji nagrody.
— Dobra, wygrałaś — mruknął Mikołaj. — Ile chcesz?
— Nic — Oktawia spojrzała na niego.
— Jak to nic?
— Pieniądze mnie nie interesują.
— To po co tu przyszłaś?
Oktawia uśmiechnęła się szeroko i powoli odwróciła głowę w stronę korytarza.
— Kochanie, chyba czas.
— Masz rację — Żabcia podążyła za jej spojrzeniem.
Mikołaj poczuł, jak coś zimnego przesuwa mu się po kręgosłupie.
— Mikołaju, bardzo dziękuję za miły wieczór. Było naprawdę przyjemnie.
— OKTAWIA, ODPOWIEDZ NA MOJE PYTANIE.
Żabcia również wstała, odstawiła puszkę energetyka na stół i z największą swobodą podeszła do swojej dziewczyny.
— Zamierzamy ukraść ci kibel.
Mikołaj początkowo sądził, że to żart. Nawet kiedy Oktawia i Żabcia ruszyły w stronę łazienki, był przekonany, że za chwilę obie się roześmieją, wrócą do salonu i przyznają, że cała ta historia była tylko wyjątkowo głupim sposobem na spędzenie czasu. Nie przyszło mu do głowy, że Oktawia rzeczywiście zamierzała wynieść z jego mieszkania sedes, a Żabcia, zamiast zaprotestować, będzie jej w tym pomagała. Chociaż, mógł się tego przecież spodziewać.
Dopiero kiedy usłyszał otwieranie drzwi łazienki i dobiegający stamtąd głos Żabci, zrozumiał, że sytuacja wymknęła się spod kontroli.
— O KURWA, CIĘŻKIE TO.
— Uważaj na próg — odpowiedziała spokojnie Oktawia.
Mikołaj rzucił się w stronę korytarza.
— WY CHYBA ŻARTUJECIE!
Aleks podążył za nim, ale zatrzymał się w drzwiach salonu. Przez chwilę obserwował, jak Oktawia i Żabcia z pełnym zaangażowaniem zajmują się jego domową toaletą, po czym spojrzał na swojego chłopaka.
— Stary. Kurwa sorry, przegrałem ci kibel.
— WIDZĘ!
— Mordo, ale nie tiltuj się tak. Wrzuć na luz, mamy jeszcze umywalkę, hehe. I są toalety publiczne, i magiczne różności, i bary… nie potrzebujemy własnego kibla.
Żabcia wychyliła się zza drzwi łazienki.
— Nie drzyj się, bo sąsiedzi pomyślą, że coś się stało.
— BO SIĘ STAŁO!
— No właśnie, ale nie ma co robić afery.
Oktawia pojawiła się w korytarzu, trzymając za jeden z boków sedesu. Żabcia szła tyłem, pomagając jej manewrować przez wąskie przejście, a na jej twarzy malował się wyraz absolutnego szczęścia. Wyglądała, jakby właśnie spełniała swoje największe marzenie.
— Kochanie, w lewo — powiedziała.
— Wiem.
— Nie, bardziej w to drugie lewo.
Mikołaj stanął przed nimi z rozłożonymi rękami.
— Nigdzie tego nie zabierzecie.
Oktawia spojrzała na niego spokojnie.
— Przegrałeś.
— To nie była ustalona stawka!
— Nie powiedziałeś tego przed grą.
— BO NIE MYŚLAŁEM, ŻE BĘDĘ GRAŁ O WŁASNY KIBEL! Ja nie wiem, czy wy sobie zdajecie sprawę, że to jest moje mieszkanie. Ja mam umowę. Ja płacę czynsz. Ja tu mam swoje rzeczy. I ja nie będę teraz siedział bez kibla, bo wy na łeb upadłyście.
Aleks podszedł do Mikołaja i położył mu rękę na ramieniu.
— Stary, nie tiltuj tak. Włącz essę.
— Aleks. Nie mów do mnie teraz.
— Ej, ale lowkey, to trochę śmieszne, że przyjechał Michał Wiśniewski i ukradł nam kibel.
W końcu Mikołaj musiał ustąpić. Nie dlatego, że zgadzał się ze swoim chłopakiem, nie dlatego, że uznał ich argumenty, ani dlatego, że pogodził się z utratą własności, lecz dlatego, że Żabcia i Oktawia były tak zdeterminowane, że dalszy opór mógłby doprowadzić do konieczności wezwania hydraulika, policji i prawdopodobnie egzorcysty.
Wynoszenie toalety z mieszkania okazało się znacznie trudniejsze, niż początkowo zakładały. Oktawia i Żabcia musiały kilkukrotnie zatrzymywać się na klatce schodowej, poprawiać chwyt i negocjować przejście przez ciasne zakręty. Żabcia nie przestawała przy tym chwalić swojej dziewczyny, co sprawiało, że cała sytuacja nabierała osobliwie romantycznego charakteru. Aleks natomiast stał z boku i dokumentował całe wydarzenie telefonem.
— Ej, to będzie viral — oznajmił.
— Aleks, odłóż telefon — powiedział Mikołaj.
— Ale to jest w kurwę dobry content.
Kiedy wreszcie sedes znalazł się w bagażniku, Oktawia zamknęła klapę z satysfakcją i otrzepała dłonie. Następnie odwróciła się w stronę Mikołaja i Aleksa, którzy stali na chodniku w piżamach, oświetleni bladym światłem latarni. Był to widok doprawdy żałosny: dwóch młodych mężczyzn, pozbawionych snu, godności i podstawowego wyposażenia sanitarnego. Nie interesowały jej protesty Mikołaja, nie obchodziły jej żarty Aleksa ani nawet fakt, że w pewnym momencie Mikołaj zaczął oferować jej pieniądze, żeby tylko przestała.
— Dobra, ile chcesz? — zapytał w końcu, wyciągając portfel.
Oktawia spojrzała na niego.
— Mikołaj, naprawdę myślisz, że można mnie przekupić?
— Tak.
— Słusznie. Ale dzisiaj nie. Dziękuję za gościnę, świetnie się z wami robi interesy!
Oktawia otworzyła drzwi samochodu i usiadła za kierownicą. Żabcia zajęła miejsce pasażera, po czym spojrzała na swoją dziewczynę z mieszaniną rozbawienia, niedowierzania i zmęczenia.
— Następnym razem bierzemy wannę.
Oktawia przytaknęła. Samochód ruszył, a Mikołaj i Aleks zostali na chodniku, patrząc za oddalającymi się światłami.
≽^• ˕ • ྀི≼
Następnego ranka Oktawia siedziała przy kuchennym stole, popijając kawę i z wyraźną dumą przeglądając zdjęcia swojego nowego nabytku. Sedes stał w garażu, oparty o ścianę, i prezentował się tam wyjątkowo absurdalnie, niczym eksponat muzealny poświęcony najgłupszym wydarzeniom w historii ludzkości. Zdążyła już zrobić mu kilka zdjęć, jedno z nich opublikowała w mediach społecznościowych, a drugie ustawiła sobie jako tapetę w telefonie. Była z siebie niezwykle zadowolona. Uważała, że poprzedniej nocy dokonała czegoś naprawdę wyjątkowego.
Zrobiła jeszcze jedno zdjęcie, tym razem z wyciągniętym kciukiem i szerokim uśmiechem. Następnie otworzyła aplikację społecznościową i zaczęła pisać podpis.
„Nowy loot. Bambiki ojebane, pora na CSa❤️”
Kilka sekund później telefon zawibrował. Przyszła wiadomość od Mikołaja do założonego przed chwilą groupchatu.
Oktawia przeczytała wiadomości, po czym wybuchnęła śmiechem. Kochała torturować warszawskich mężczyzn.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz