Między wiosną a latem bywały noce, co wgryzały się chłodem w ramiona, jednak Dante nigdy nie odczuwał ich w ten sposób. Jego skóra, nagrzana niczym kamień wyłożony w słońcu, święciła się wręcz ciepłym blaskiem w bezbrzeżnych ciemnościach, niosąc wszędzie kaprys dnia i śmiech wiatru ze sobą. Dopiero z czasem zrozumiał, czym był ów chłód, dotkliwszy od krwi uciekającej z rany i wychładzającej ciało, bo krew dało się zetrzeć, krwotok zatamować. Szronu pokrywającego duszę nie mógł zedrzeć własnymi rękami.
To nie zmierzch był temu winny.
Szedł sadem, ściskając w dłoniach krańce delikatnego, czarnego woalu, upstrzonego złotymi ozdobnikami jak ściany głębokich jaskiń, pełne drogich metali i minerałów. Spływał aż do kostek i w mroku upodabniał go do zagubionej zjawy, czegoś, co kiedyś było światłem oraz dniem, pełnych uśmiechów i krnąbrności letniej burzy, teraz zaś kruszało niczym marmur, trzymając usta zaciśnięte, oczy wbite w horyzont, gdy reszta dumnej postawy się sypała. W otoczeniu matki i innych bóstw żal jego zmieniał się w gniewne ostrze przeszywające na wskroś, jednak w samotności Dante się łamał. Płakał. Krzyczał. Cierpiał, a natura cierpiała wraz z nim – tam, gdzie bose stopy dotknęły trawy, cienkie źdźbła zaraz uginały się pod ciężarem boskich łez.
Mijały dokładnie trzy miesiące, od kiedy przeznaczenie ponownie wyrwało go z objęć Bashara, usprawiedliwione zawartą między bogami umową, spełnianiem obowiązków wobec świata i wszystkim tym, z czym Dante się nie zgadzał. A jeśli Dante się z czymś nie zgadzał, to nie zamierzał polubownie tego znosić.
Podejście do jaskiń prowadzących do Podziemia było kategorycznie zabronione według umowy, ale bóg wcale nie musiał odchodzić daleko, by dać znak swemu mężowi. Kraniec rozległych sadów jego matki wystarczył, zaś osłona nocy przyjmowała swą rolę powiernika sekretów z oczekiwanym milczeniem. Stara jabłonka, jak dobra przyjaciółka, czekała, aż dłoń przesunie się po chropowatym pniu, a ramię oprze o niego, by podtrzymać boga, gdy nogi ugną się pod nim i ciało powoli osunie na ziemię, dociążone tęsknotą niczym topielec kamieniami. Wzrok zatrzymał się ponad ciemnymi koronami drzew, okrył warstwą słonej wilgoci. Już zaraz jego namiastka bliskości miała przefrunąć ponad horyzontem.
Dante otarł dłonią twarz. Zanurzył ją w gęstej trawie, wbił paznokcie w miękką ziemię, posłusznie zmieniającą kształt pod jego palcami. Przywołał z pamięci ostoję wspólnego łoża, radość z uśmiechu na bladej twarzy, jego ramiona, jego głos, jego czułość i miłość, która zakwitła nawet w Podziemiu.
Pączki czerwonej kamelii pomknęły w dół ziemi, ufne swemu panu, iż wie, gdzie w świecie mieści się wabiące je życie.
Nic w Podziemiu nie było ani bezpieczne, ani święte, gdy Dante wybierał się na przechadzkę.
Najgłębsze komnaty pałacu przywitały go spodziewanym chłodem i groźnym pomrukiem trzewi ziemi, gdzie bez pochodni szło zgubić własny nos. Kamień był okropnie suchy pod palcami, a kły najmniejszych krawędzi napierały z uporem na skórę, jakby chciały wyssać wraz z krwią chęć przybysza do podążania dalej. Dante wiedział lepiej. Już raz w swym życiu zawędrował do komnat zamkniętych oziębłymi słowami, przebadał kształt nieprzystępnego kamienia tworzącego twarz i odkrył, że pod kłami siedzi wyłącznie dusza, której nikt nie zadał sobie trudu, by ją zrozumieć. Zamki i drzwi odpowiadające jedynie na magię władcy krainy, otwierały się przed nim, wyczuwając spleciony z jego sercem drugi rytm, tworzący harmonię między światłem i śmiercią. Z zafascynowaniem odkrywał pozostawione w mroku korytarze, zapomniane jak stara mogiła, choć to nie kości spoczywały na rzeźbionych piedestałach i zamkniętych z woli władcy kryptach.
Niektóre przedmioty historii lepiej było pochować głęboko, by nie kusiły losu.
Nie wszystkie rozpoznawał. Koszula Dejaniry wisiała na metalowym stojaku, wciśnięta w najdalszy kąt jednej z krypt, zbroja Achillesa lśniła dostojeństwem i krwią, lecz reszta… Pancerze i włócznie, ostrza i artefakty, dla których nie miał imienia, wszystko błyszczące przeszłością i przestrogą. Schowane tu, gdzie nie dojdzie żaden śmiertelnik, żaden heros ani bóg bez zgody pana umarłych.
Na końcu korytarza czekały wrota.
Wysokie, choć nie tak wysokie jak te od sali tronowej, obsydianowe, bez zdobień i płaskorzeźb. Odpychały czymś, co nie było namacalne, lecz tak wyraźnie wyczuwalne przez ciało, przez duszę, przez umysł klęczący pod ciężarem niemego rozkazu. Dante zrobił krok. Rozkaz zwątpił, zawahał się, węsząc jak ogar w jego sercu. A gdy znalazł to, czego szukał, wrota przemówiły inaczej – zaprosiły. W niewytłumaczalny sposób zaczęły wołać jak coś, ktoś, kogo doskonale znał.
Blask pochodni zatańczył na gładkiej powierzchni kamienia, ogień wykręcił się na nim jak dłonie bohaterów z malowanych waz. Palce łagodnie przejechały po linii między skrzydłami, poczuły zimno chwytające skórę. Pchnęły.
Wrota otworzyły się z odgłosem cichszym, prawie bezdźwięcznym, niż się spodziewał. Pokornie, jak poddany bijący ukłony przed panem, ukazały skromne wnętrze z jednym piedestałem o trzech psich łbach szczerzących się na wchodzącego. Rozłożyste rogi z onyksu wydawały się wyrastać bezpośrednio z piedestału, a służyć one miały do podtrzymania krańców długiego, zakrzywionego łuku. Dante nigdy nie widział drewna o tak głębokiej, burgundowej barwie. Pod bronią, na aksamitnej, czarnej poduszce, leżała zwinięta cięciwa, błyszcząca niby szkło oraz skórzany kołczan haftowany u samej góry złotą nicią, pełny cienkich strzał z rubinowymi lotkami.
Podszedł – z własnej woli czy z woli łuku, co zaczął go przyciągać, nieistotne – i wyciągnął rękę. Łuk po zetknięciu się z jego dłonią poruszył boskim sercem w sposób, w jaki granat, przepojony aurą Bashara, przy pierwszym skosztowaniu to uczynił.
Cerber myślał, że Dante przyniósł mu wielki patyk.
Piekielny ogar skakał wokół boga i boczył się, gdy ten odganiał go ręką od krańców łuku i nie pozwalał chwycić zabawki w ostre zęby.
— Cerbuś, zostaw! — rzucił stanowczo, gdy dyskusja z buntownikiem wcale się nie kończyła.
— Zapytałbym, jak dałeś radę odnaleźć mój łuk, ale nie jestem tym wcale nadmiernie zaskoczony.
Pan Podziemia bezbłędnie znalazł swego kochanka w okolicach pałacu, wiedziony jak po nitce do swego Serca. Cerber zaszczekał radośnie, złota burza poderwała się w górę, oczy rozbłysły miłością, lecz zaraz brwi zmarszczyły się lekko, niezrozumienie wkradło się w rysy twarzy. Dante spojrzał na swego władcę, nawykłego do pracy zza biurka i kreślenia pism, nie stania na wzgórzu w całym swym majestacie i z legendarną bronią w ręku, potem na okazały łuk, którego niegodne byłyby dłonie najznamienitszych herosów, znów na boga.
— To twój łuk?
Bashar rzucił mu pobłażliwe spojrzenie.
— Rozmiar tego nie zdradził?
Niezrozumiałe mruknięcie wyrwało się z piersi, Bashar parsknął cicho. Podszedł, nachylił się, by ucałować pachnące stokrotkami loki, po czym spuścił wzrok na burgundowe drewno. Patrzył długo, a Dante czekał, aż palce przesunęły się po dolnym gryfie z wahaniem. Nie była to niepewność. Bardziej moment zamyślenia, zanim otworzy się księgę, do której myśli już nie miały powracać.
Wydawało się, że broń lekko zadrżała.
— Minęły wieki, od kiedy ostatni raz miałem go w dłoniach.
— Dlaczego?
Wieczność odbiła się w rubinie.
— Łuk to ciężki nauczyciel — odrzekł powoli. — Śmiertelnicy i bogowie zbyt często zapominają o wartości i sile jednej strzały.
Cerber, podobnie jak Dante, zaprzestał nagle zajmować się łukiem, obaj jakby porażeni siłą bijącą od oręża w obecności Bashara. Władca łagodnie przejął broń, sięgnął szklistej cięciwy. Ledwie mgnienie zajęło mu założenie oczek na oba gryfy, które wyciągnęły z boga wiosny wszystkie poty i wcale nie drgnęły przy tym. Palce przesunęły się po cięciwie jak po strunach harfy albo skrzydłach drobnego ptaka. Jak po oddechu zamkniętym w pojedynczych liniach, czekającym na wypuszczenie. Bashar wyciągnął z kołczanu strzałę, lotki w jego dłoni westchnęły. Obsydianowy grot sam ułożył się na palcu, jakby w krysztale zapisana była pamięć o swym miejscu.
Przyszło Dantemu oglądać wielu łuczników w swym życiu, odznaczających się niezwykłą siłą, żaden z nich jednak poruszał się tak wdzięcznie z łukiem jak Bashara. W jego płynnych ruchach była moc, lecz to pewność, sprężystość i gracja, zwijające się razem z nią w ciasny splot pod skórą, zapewniały mu zachwycającą doskonałość. Łuk uniósł się wysoko, burgund błysnął od wybuchu wulkanu gdzieś w oddali, opadnięte skrzydła zamarły. Rubin, skupiony i ostry – ostrzejszy od grotu – z chłodnym spokojem łowił swój cel. Czekał cierpliwie. Ramiona ani na moment nie zdradziły zmęczenia.
Dante aż westchnął, gdy strzała niespodziewanie zniknęła z cięciwy, wydobywając z niej dźwięk, który samego boga muzyk i mistrza liry mógłby zawstydzić.
Granaty rosły w Podziemiu przy samym skalnym suficie, wyjątkowo zaczepione o korzenie drzewek dojrzewających na powierzchni. Właśnie jeden z owoców spadał na ziemię, przebity boską strzałą. Jego macierzyste korzenie wisiały w odległości kilku stadionów od nich.
Bashar odwrócił się, ujął policzek oniemiałego Dantego.
— Lecz nie zawahałbym się podnieść go, jeśli to ciebie miałbym nim obronić.
Dante przyciskał do swej piersi Bashara, jakby mógł schować go między żebra, do ciepłej klatki dla rannego ptaka z krwawiącym sercem i zabrać na powierzchnię ze sobą. Pan umarłych wzmocnił swe objęcia, palce wbił w jego barki, a skrzydła za plecami zafalowały, otoczyły ich nieprzystępnym murem, kryjąc nawet przed ścianami sypialni przepełniającą ich rozpacz.
Pierwszy raz świat zamierzał ich rozdzielić. Nie było słów, które złagodziłyby smutek, odegnały strach przed samotnością. Co czekało na nich w tych miesiącach? Jak okrutne i bezbarwne okaże się życie, gdy po tym, jak już zaznali słodyczy bliskości, będą musieli żyć bez siebie? Dante zadrżał w ramionach kochanka, chwycił dłońmi jego twarz, z trudem powstrzymując łzy na widok tego niepomiernego bólu w rubinie.
— Bashar… — szepnął, czule gładząc potargane, czarne pasma. — Pamiętasz, co mi powiedziałeś o swoim łuku? Co zrobisz dla mnie?
Bóg przytaknął, a charakterystyczny błysk szukający odpowiedzi, zanim te padły, nie miał siły zalśnić. Czoła złączyły się, ciepło przepłynęło między ciałami.
— Gdy mojemu sercu będzie grozić pęknięcie z tęsknoty… obroń je. Strzel przez korytarz Podziemia, strzel prosto w niebo i niech strzała pewnie poprowadzona twą dłonią spocznie tuż przy mnie, w miejscu, gdzie…
— Gdzie ja chciałbym spocząć? — dokończył za niego półgłosem. Dante pokiwał leciutko głową, musnął usta Bashara własnymi, pocałunkiem mówiąc mu o miłości, o tęsknocie. O determinacji.
— Mogą nas rozdzielić. Mogą zabronić nam spotkań i rozmów. Ale ja znajdę każdą szczelinę w ich okrucieństwie, by poczuć znów twą obecność przy sobie.
W jego uśmiechu słodycz walczyła z goryczą.
Było to wspomnienie jednego z tych ostatnich, tęsknych dotyków, którym dzielili się przed rozłąką. Pełen żaru i namiętności, miłości i oddania, chwytania siebie jak śmiertelnik chwyta się swej ostatniej szansy na ratunek przed nieuniknionym. Rozkosz, którą próbowali osłabić słony posmak zbliżających się łez.
Nie osłabł. Nigdy nie słabł.
Dante czekał.
Świst, bliższy melodii liry niż broni, przeciął powietrze niedługo potem. Bóg nie drgnął, choć grot wbił się w ziemię tuż przy jego udzie. Na końcu strzały przyczepiono dobrze znaną mu czerń piór, teraz ściętą w równe lotki. Dante wyrwał strzałę, przyłożył pióra do swych ust, całując je tak, jak całował skrzydła Bashara.
— Kocham cię — szepnął łamiącym się głosem, jakby wiosenny wiatr mógł ponieść wiadomość przez sady, doliny, wzgórza oraz morza, pokonać niesprawiedliwą barierę postawioną przez Olimp między bogiem a jego Życiem i dotrzeć do uszu Bashara, owiać jego policzek tak miękko niczym upragniony pocałunek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz