Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

16 listopada 2026

Od Lucille – Mysz

Biegłam.
Znowu biegłam, jak codziennie po zajęciach w szkole, do utraty tchu, byleby zdążyć wrócić do domu, nim on wygrzebie się ze stert tych swoich starych ksiąg i papierów. Palące uczucie w gardle, schodzące na płuca, gdy miechy żywej tkanki starały się nadążyć z pobieraniem powietrza, aby dostarczyć tlenu zmęczonym wysiłkiem mięśniom. Powinnam kontrolować oddech, bo zatrzymanie powietrza w pęcherzykach sprzyjało dyfundowaniu tlenu, tak przynajmniej mówiły podręczniki do biologii… Nigdy nie miałam w sobie jednak wystarczająco dużo silnej woli, żeby być w stanie korzystać z tych logicznych argumentów w tym biegu po spokojny wieczór.
Bo musiałam zdążyć, znaleźć się w swoim pokoju szybciej, niż on przekroczy próg tego smutnego od lat budynku. Jak będę biegła wystarczająco szybko, może zdążę nawet coś zjeść, poprzedniego wieczoru widziałam w lodówce pudełko z jakimś gotowym obiadem. Może dalej tam było.
Kolejny zakręt. Kolejna mijana osoba, rzucone naprędce ,,Dzień dobry!”, bo zdecydowanie kojarzyłam oglądającą się za mną twarz i nie wypadało tak bez niczego po prostu pobiec dalej. Nigdy mnie nie zatrzymywali, uśmiechali się tylko za mną, dostrzegałam kątem oka jakieś rozczulenie moim widokiem, choć naprawdę nie potrafiłam powiedzieć, z czego ono wynikało.
Blond włosy kleiły mi się do zroszonego potem czoła, oddech coraz bardziej rwał, w gardle czułam metaliczny posmak, jak zawsze, gdy musiałam biec, a temperatura na dworze spadała na tyle, by wydychaną parę wodną natychmiast zamieniać w kropelki lodu przybierające postać białego obłoczka. Czy organizm nie powinien już wyrobić sobie lepszej kondycji przez tyle czasu? Powstrzymałam potrzebę wyplucia tego, co zebrało mi się w ustach. Damie tak nie wypada.
Choć damie też chyba nie wypadało tak biegać.
Furtka jak na złość się zacięła i wymagała wymierzenia jej kopniaka, aby zechciała współpracować. Jeszcze szamocząc się z nią zaczęłam grzebać w zrzuconym z jednego ramienia plecaku, żeby znaleźć klucze. Szybko. Przebiegłam zarośniętą ścieżkę pod domem, jednym susem przeskoczyłam te dwa schodki podwyższenia tarasu, dopadłam do drzwi, wsadziłam klucz do zamka, spróbowałam przekręcić…
Nie przekręcił się.
Słyszałam uderzenia własnego serca, pulsowało w uszach, zagłuszając wszystkie inne dźwięki. Pole widzenia zawęziło się do tego klucza w zamku starych, drewnianych drzwi. Spróbowałam jeszcze raz go przekręcić, jednak fakty pozostały faktami i nic nie było w stanie ich już zmienić. Ani moje błagania, ani to zbyt szybko bijące serce, ani ciężki po biegu oddech.
Po drugiej stronie w zamku musiał znajdować się już klucz. Musiał już wrócić. Szybciej, niż zazwyczaj, dlaczego? Dlaczego nie zdążyłam na czas, tak się starałam… Z trudem przełknęłam ślinę, desperacko chciałam pozbyć się tego uczucia w gardle, nasilającego się drapania, chciałam…
Wyrwało mi się kaszlnięcie.
Zamarłam, całe ciało w jakimś odruchu spięło się, gotowe do ucieczki albo przyjęcia ciosu… Wyprostowałam się. Stłumiłam kolejny odruch kaszlu, który bezczelnie zamierzał przeszkodzić mojej wyćwiczonej rutynie. Trzeba było ubrać rano szalik, wtedy może nie przewiałoby mi aż tak gardła… Sięgnęłam do klamki. Nacisnęłam i powoli, bardzo powoli, pociągnęłam drzwi do siebie, zaglądając przez sukcesywnie powiększającą się szparę, by ocenić, jak wygląda sytuacja.
Widziałam jego głowę wystającą ponad oparcie fotela w salonie naprzeciwko wejścia. Włączony telewizor chodził głośno, jakiś prezenter wiadomości opowiadał z ekranu o wydarzeniach z ostatniego dnia. Nie potrafiłam się na nim skupić, wszystko, co moje oczy widziały, to czubek łysiejącej głowy, pokryty resztkami blond włosów, identycznych jak moje. W uszach nadal dudnił puls. Wślizgnęłam się ostrożnie przez szparę otwartych drzwi, w panice mieliłam w głowie zaklęcia, które mogłyby mnie schować przed jego wzrokiem, nie potrafiłam jednak przywołać żadnego, którego on sam by mnie nie nauczył. Wszystkie były więc wobec niego bezużyteczne… Ostrożnie zdjęłam buty, ułożyłam je równo, obok siebie, na podstawce zbierającej błoto i wodę, żeby nie nosiły się po korytarzu. Bezszelestnie zamknęłam drzwi, nie przekręciłam klucza, wiedząc, że tego dźwięku ojciec na pewno nie zignoruje. Zaczęłam rozpinać kurtkę, powoli, przeraźliwie powoli, żeby zamek błyskawiczny nie wydał przypadkiem zdradzającego moją obecność dźwięku. Odwiesiłam ją na wieszak, równo, żeby ładnie się prezentowała. Powoli ruszyłam przez korytarz, przeklinając w duchu, że schody musiały być tam, właśnie za nim, że musiałam podejść tak blisko niego w drodze do swojego pokoju, w którym mogłabym się schować. Siedzieć cicho, jak zawsze, czekając, aż pójdzie spać, aż ryzyko zdenerwowania go czymś minie…
— Nie przywitasz własnego ojca?
Zamarłam w pół kroku, ze stopą na pierwszym stopniu. Odruchowo zgarbiłam ramiona, spuściłam wzrok… Kątem oka tylko zerknęłam na niego. Nie poruszył się, wciąż siedział, z rękoma na podłokietnikach fotela, wpatrując się w ekran telewizora. Z ulgą dostrzegłam, że w pobliżu nie było żadnej butelki alkoholu.
— Dzień dobry, tato — z całych sił starałam się, by głos mi nie zadrżał, by był dźwięczny, wyraźny i na tyle głośny, by usłyszał mnie ponad wyciem telewizora. Wiedziałam, że mamrotanie pod nosem go drażni. Skoro dalej siedział, musiał mieć dzisiaj dobry humor. Może… — Wróciłam.
Milczał, a ja stałam tam dalej, zawieszona w połowie ruchu, bojąc się zrobić teraz już cokolwiek. Przez głowę przelatywały mi setki scenariuszy następnych minut i żadna opcja nie zdawała się w moich wyobrażeniach mieć szansy na dobre zakończenie dla mnie. Teraz, gdy już mnie zauważył, ucieczka do pokoju nie wchodziła w rachubę, będzie miał mi za złe, że nie spędzam z nim czasu. Czy jak usiądę koło niego, to poczuje się lepiej, czy raczej zaraz zacznie zadawać pytania o szkołę, o studio tańca, a gdy nie usłyszy poprawnych w jego opinii odpowiedzi, to wybuchnie? Odwrócenie się na pięcie i wyjście z domu także nie było opcją, bo będzie czekał, aż nie wrócę, pewnie już pijany i na pewno wściekły…
— Ugotowałem krem z białych warzyw. W garnku na kuchence jest, podgrzej sobie.
Zaciśnięta na poręczy dłoń drgnęła, gwałtownie podniosłam głowę, by spojrzeć na niego. Upewnić się, czy to na pewno on. Coś go opętało w pracy? Sądząc po jego rozległych badaniach było to możliwe, nawet jeśli nie pracował z duchami. Ale jakiś demon? W zasadzie… Ale nie, to był on. Dalej na mnie nie patrzył, wzrok uparcie wpijał w telewizor. Twarz nie wyrażała nic. Zza kołnierza śnieżnobiałej koszuli wystawały wijące się, czarne znaki, kontrastujące intensywnie z bladą skórą.
Zawsze miałam wrażenie, że zerkają na mnie z ciekawością.
— Dziękuję — powiedziałam tylko. Gdy zdejmowałam stopę ze schodka, żeby zawrócić i zrobić, co kazał, pogratulowałam sobie w myślach za to, że głos mi, także przy tym słowie, nie zadrżał. Ruszyłam do kuchni, już nieco mniej uważając na stawiane kroki. Naprawdę był dzisiaj w dobrym nastroju.


Poza siedzącym w fotelu mężczyzną, dobry nastrój miało również żyjące w nim i na jego skórze zaklęcie. Nie naciskało na niego dzisiaj już tak mocno, jak przez ostatnie tygodnie. Ból, który czarnoksiężnik przez nie czuł, zelżał, gdy tylko w jego głowie zeszłej nocy pojawiła się myśl, by przekazać je komuś innemu. Uczepił się więc jej jak tonący łapie się czegokolwiek, co pozwoli mu utrzymać się na powierzchni.
Mężczyzna patrzył teraz ze swojego fotela na córkę zmierzającą do kuchni, choć ta nie mogła już tego dostrzec. Patrzył na swoją nadzieję na uwolnienie się od tego przeklętego tworu od lat zmuszającego go do zawierania umów, na które nie miał ochoty.
Tak… Dziś był dobry dzień na zrzucenie go na jej barki.
Od dziś w końcu będzie wolny.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz