Nie byłoby przesadą stwierdzenie, że Vaeril absolutnie nie znał się na koniach.
Oczywiście potrafił odróżnić zwykłą szkapę od rasowego rumaka, ale nie do niego należał ostateczny osąd, który z wierzchowców lepiej sprawdziłby się podczas długiej podróży. Nie umiał na pierwszy rzut oka rozpoznać, który z oglądanych koni biega najszybciej, zachowuje spokój w sytuacji zagrożenia i nie ma w zwyczaju uparcie zatrzymywać się bez przerwy. A rady handlarza, o dziwo, wcale nie ułatwiały mu wyboru. W końcu każdy sprzedawca zachwalał swój towar pod niebiosa, byle tylko sprzedać go z jak największym zyskiem. A tym razem Vaeril naprawdę nie zamierzał dać się nabrać. Przynajmniej raz w ciągu całej swojej wędrówki.
Dlatego z dużą ostrożnością i uwagą przyglądał się wszystkim koniom wystawionym na targu, dokładnie wypytując handlarzy o każdy, nawet najdrobniejszy szczegół. Mimo to miał wrażenie, że ostatecznie i tak kieruje się przede wszystkim wyglądem zwierząt. Nie mógł nic poradzić na to, że wychowany w przepychu i dobrobycie, wyrobił sobie słabość do otaczania się pięknymi przedmiotami.
Koń, oczywiście, rzeczą nie był, ale Vaeril nie potrafił powstrzymać się od zatrzymywania przy tych, które szczególnie przypadły mu do gustu, i dopytywania o nie handlarzy. Szybko jednak rezygnował z zakupu, gdy tylko słyszał proponowane przez nich ceny.
Z żalem wpatrywał się w karego rumaka o lśniącej grzywie. Prezentował się wspaniale. Młody ogier, szybki i wprost stworzony do podróży, przypominał mu dawnego konia. Choć Vivo nie towarzyszył mu zbyt często, a jedynie podczas krótkich przejażdżek czy polowań, na których Vaeril udawał, że wcale się nie nudzi i nie jest obrzydzony krzywdą wyrządzaną zwierzętom, szlachcic zdążył się do niego przywiązać. Żałował, że nie zabrał go ze sobą w podróż. Teraz nie miał nawet pojęcia, w czyje ręce trafił jego koń. Najpewniej przywłaszczyła go sobie jakaś dalsza rodzina albo ludzie jedynie podający się za jego krewnych. Vaeril miał szczerą nadzieję, że mimo wszystko Vivo znalazł się pod dobrą opieką, na jaką zdecydowanie zasługiwał.
Nic więc dziwnego, że Iversen szukał konia podobnego do Vivo. Podświadomie próbował odbudować to, co w tak bolesny sposób utracił. Wiedział, że wiele rzeczy przepadło bezpowrotnie i nie da się ich zastąpić. Mimo to rozpaczliwie potrzebował choćby złudzenia, że przyszłość może jeszcze przynieść coś dobrego. Że pewnego dnia odzyska utracony spokój.
Niestety, na pięknego karego rumaka nie było go stać. Nikolai skrzętnie wyliczył mu pieniądze — tyle, by wystarczyło na konia, ale ani monety więcej, żeby Vaeril nie wydał zbyt dużo. Iversen z nieskrywaną zazdrością patrzył więc, jak inny, bardziej majętny kupiec z uśmiechem na ustach dobija targu. Vivo Drugi również przepadł.
Wreszcie zdał sobie sprawę, że spędził na targu zdecydowanie zbyt wiele czasu. Już dawno powinien wyruszyć w drogę. Zniecierpliwiony Nikolai pewnie rzuca na niego kolejną nieznośną klątwę.
Vaeril rozejrzał się wokół, przytłoczony trudnością wyboru. Koni było mnóstwo, a każdy wydawał się niemal taki sam — wspaniały i wytrzymały (przynajmniej zdaniem sprzedawców). Nic więc nie ułatwiało podjęcia decyzji.
Aż wtedy całkowicie niespodziewanie, kątem oka zobaczył jego.
Muł albo osioł. Chociaż raczej muł (Vaeril nie był w tej dziedzinie specjalistą). Stał przywiązany do pobliskiego płotu i spokojnie skubał suchą trawę rosnącą pod swoimi kopytami. Przeżuwał ją powoli, obojętny na wszystko, co działo się wokół. Od czasu do czasu od niechcenia poruszał jedynie podłużnym uchem.
Cóż za piękna istota.
Nie myśląc zbyt wiele, będąc pod wpływem niezrozumiałego dla siebie uroku, podszedł zapytać o możliwość zakupu tego niezwykłego stworzenia.
— Że Rzepkę?
Sprzedawca przechylił głowę w konsternacji. Najpierw spojrzał pytająco na Vaerila, potem na muła, a następnie znów na Vaerila.
Ten z kolei pokiwał entuzjastycznie głową. Może nawet zbyt entuzjastycznie.
Nie wiedział dlaczego, ale Rzepka miała w sobie coś wyjątkowego. Coś, czego nie potrafił opisać, a jednak nie mógł oderwać wzroku od jej lśniących, obojętnych wobec świata wokół oczu. Podobała mu się jej ciemnogniada maść, biała strzałka biegnąca przez czoło i nos oraz podłużne uszy.
Prawdę mówiąc, zachwyt Vaerila mógł wynikać z tego, że nigdy wcześniej nie widział muła na oczy. A przy okazji Rzepka wydała mu się doprawdy poczciwa. Wyglądała na zwierzę o łagodnym usposobieniu. Czegoś takiego akurat potrzebował.
Co więcej, pamiętał, że kiedyś czytał o mułach. Nadawały się one do podróży, były wytrzymałe i rzadko chorowały. To go przekonywało. Muł był oczywiście najlepszym wyborem w tej sytuacji.
I najważniejsze: Rzepka nie kosztowała dużo. Znacznie mniej od wystawionych na sprzedaż koni. A taka okazja nie mogła przejść Vaerilowi koło nosa. Srebrnych monet wystarczyło mu więc nie tylko na kupno rumaka, a także na całe niezbędne zaopatrzenie.
Choć siodło nie było najwygodniejsze, Vaeril starał się nie narzekać. A jednak z tęsknotą wspominał skórzane rzędy końskie, które niegdyś posiadał. Były wspaniałe — wykonane przez zagranicznego rzemieślnika, ozdobione drogocennymi kamieniami i bogato haftowane kolorowymi nićmi. Teraz pozostały po nich jedynie odległe wspomnienia. Ich miejsce zajęły akcesoria znacznie gorszej jakości. Ale dopóki spełniały swoją funkcję, Vaeril starał się nie skarżyć. Za bardzo.
Vaeril nie był wybitnym jeźdźcem. Konno jeździł sporadycznie, ale jego umiejętności w zupełności wystarczały, by poprowadzić Rzepkę w odpowiednim kierunku. Mulica szła posłusznie, znacznie spokojniej, niż zwykł poruszać się Vivo. Zdecydowanie brakowało jej jednak gracji rasowego rumaka, ale szlachcicowi to nie przeszkadzało. Może dawniej zwróciłby na to uwagę, lecz dziś wyłącznie cieszył się, że siedzi w siodle i nie musi pokonywać tak długiej drogi o własnych nogach.
Słońce znajdowało się już wysoko nad jego głową, kiedy wreszcie dotarł na umówione miejsce spotkania z Nikolaiem. Drogę pokonał szybko. Podróż na grzbiecie konia (muła) minęła mu znacznie sprawniej niż zwykle.
Czarodziej czekał na niego pod drzewem. Z trawą w ustach beztrosko nucił wesołą piosenkę. Mina mu zrzedła, kiedy zobaczył nadjeżdżającego Vaerila.
Zaniemówił, przycisnął palce do skroni, zmarszczył brwi i westchnął:
— Czy ty widziałeś kiedykolwiek na oczy konia?
— Tak? — Vaeril zatrzymał się tuż przed nim i zacytował fragment książki, którą czytał dawno temu: — “Jaki jest koń, każdy widzi”.
— To ty chyba jesteś ślepy.
Vaeril zaśmiał się. Nikolaiowi jednak do śmiechu nie było.
— Jak mój Szarak będzie się teraz prezentował obok tego osła?
Mówiąc to, wskazał na pasącego się nieopodal rumaka. Szarak, którego maść doskonale współgrała z nadanym mu imieniem, nie wydawał się szczególnie zainteresowany pojawieniem się nowej towarzyszki. Uniósł łeb zaledwie na chwilę, po czym wrócił do dalszego posilania się wysuszoną od słońca trawą.
— To muł — poprawił go Vaeril.
— Czyli jesteś świadomy, że to nie jest koń?
— Koń, muł, osioł, jesen pies — westchnął siedzący dumnie na mule młodzieniec. — To przecież bez znaczenia.
— Ale przecież kupiłeś go za moje pieniądze!
— Ją. To Rzepka.
— Wspaniale. — Nikolai pomasował skronie. — Niech zgadnę, nazywa się tak, bo lubi jeść rzepę?
Vaeril wzruszył ramionami.
— Nie wiem, nie zdążyłem jej o to zapytać.
Mimo widocznej niechęci Nikolaia Rzepka pozostała w ich drużynie. Nie sposób było przekonać Vaerila, by ją wymienił na pełnoprawnego konia. W ciągu ostatniej godziny zdążył przywiązać się do niej zbyt mocno.
A kolejnego rozstania nie zniósłby już z nikim.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz