Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

16 listopada 2026

Od Daniela - Klątwa [AU]

Mgła miała smak popiołu. Daniel poczuł ją na języku, zanim jeszcze zdołał otworzyć oczy. Była ciężka, wilgotna i nieprzyjemnie słodka, osiadała na podniebieniu niczym drobny pył pochodzący ze spalonego mięsa. Przez kilka pierwszych chwil nie potrafił określić, gdzie się znajduje. Leżał na boku, z policzkiem przyciśniętym do zimnej powierzchni, a jego ubranie przesiąkło wilgocią, jakby przez wiele godzin pozostawał zanurzony w wodzie. Pod dłonią wyczuwał chropowatą nawierzchnię, pomiędzy jej pęknięciami zaś coś miękkiego i śliskiego, co ustępowało pod naciskiem palców z cichym, mokrym mlaśnięciem. Kiedy wreszcie uniósł głowę, zobaczył na własnej dłoni brunatną substancję. Przez moment przyglądał się jej z zawodowym zainteresowaniem, próbując określić konsystencję i pochodzenie zabrudzenia, zanim dotarło do niego, że nie ma najmniejszego znaczenia, czym właściwie jest. Wszystko wokół było brudne. Wszystko było chore.
Nie pamiętał, kiedy przyjechał do Silent Hill. Ostatnie wspomnienie, które potrafił odtworzyć, dotyczyło drogi i własnego odbicia w samochodowym lusterku. Miał zmęczoną twarz, zaczerwienione oczy i kilkudniowy zarost, a jego włosy, zwykle starannie ułożone, opadały nieporządnie na czoło. Pamiętał, że prowadził przez długi czas, nie zwracając szczególnej uwagi na mijane miejscowości, ponieważ od wielu godzin myślał o czymś zupełnie innym. Być może o Karymsku. Być może o Azelanie. Być może o wszystkich tych rzeczach, których od dawna nie potrafił już od siebie oddzielić. Później pojawiła się mgła, światła samochodów zaczęły rozmazywać się na szybie, a droga stopniowo znikała pod białą, nieprzeniknioną zasłoną. Zatrzymał się na poboczu, wysiadł i próbował zorientować się w sytuacji. Potem pamięć urywała się całkowicie, pozostawiając po sobie jedynie nieprzyjemne uczucie, że coś wydarzyło się w tej jednej chwili, której nie potrafił sobie przypomnieć. Teraz stał pośrodku pustej ulicy, w przemoczonym ubraniu, z bólem głowy i zaschniętym smakiem krwi w ustach.
Otaczające go budynki wyglądały, jakby od wielu lat nikt nie próbował utrzymywać ich w stanie nadającym się do zamieszkania. Z elewacji odpadały duże płaty tynku, odsłaniając ciemne, wilgotne warstwy znajdujące się pod spodem, a metalowe konstrukcje balkonów pokrywała tak gruba warstwa rdzy, że niektóre z nich zdawały się rozpadać pod własnym ciężarem. Na chodnikach zalegały porzucone przedmioty, zmięte gazety, plastikowe opakowania i fragmenty ubrań, których materiał nasiąknął brudną wodą. Wzdłuż krawężników ciągnęły się brunatne smugi, a spod krat kanalizacyjnych wydobywały się ciche, bulgoczące odgłosy, przypominające pracę czegoś ogromnego i chorego, ukrytego głęboko pod powierzchnią ulicy. Nie było tu żadnych ludzi, żadnych samochodów w ruchu ani śladów zwyczajnego życia, które mogłyby świadczyć o tym, że miasto kiedykolwiek należało do świata żywych. Nawet wiatr wydawał się nieobecny. Wszystko pozostawało nieruchome, a mimo to Daniel miał nieprzyjemne wrażenie, że każdy budynek, każde okno i każda ciemna szczelina pomiędzy ścianami obserwują go z uwagą.
Wtedy usłyszał syrenę. Jej dźwięk pojawił się gdzieś daleko, początkowo ledwie słyszalny, lecz z każdą kolejną sekundą nabierał siły, aż wypełnił całą przestrzeń przeciągłym, metalicznym wyciem. Daniel odruchowo zasłonił uszy, ale niewiele to pomogło. Dźwięk zdawał się dochodzić nie tylko z zewnątrz, lecz również spod ziemi, zza ścian i z wnętrza jego własnej czaszki. Wraz z nim miasto zaczęło się zmieniać. Na fasadach budynków pojawiały się pęknięcia, z których wypływała ciemna, gęsta ciecz, a spod warstw farby i tynku wychodziły metalowe powierzchnie, pokryte grubymi płatami rdzy. Z okien wypadały resztki zasłon, a gdzieś w oddali rozległ się przeciągły zgrzyt, jakby ogromna konstrukcja przesuwała się po betonowych fundamentach. Mgła zgęstniała, światło zgasło, a ulica, która jeszcze przed chwilą przypominała opuszczoną dzielnicę mieszkalną, zaczęła przeobrażać się w coś znacznie bardziej niepokojącego.
Nie wiedział jeszcze, gdzie dokładnie się znajdował. Nie znał historii tego miejsca ani ludzi, którzy kiedykolwiek tu przyjechali. Nie wiedział, dlaczego miasto zdawało się reagować na jego obecność, dlaczego kolejne ulice prowadziły go w kierunku budynków przypominających miejsca, których nigdy nie powinien był zobaczyć ponownie. Nie potrzebował jednak żadnego wyjaśnienia, żeby poczuć, że coś jest nie w porządku. Jakby jego najgorszy sen właśnie się ziścił, rzucając na niego klątwę. Jakby pod warstwą betonu, rdzy i wilgoci znajdowała się druga rzeczywistość, zbudowana z rzeczy, których nie potrafił sobie wybaczyć. A Daniel miał ich wystarczająco dużo, żeby wypełnić nimi całe miasta.
Rozejrzał się nerwowo w poszukiwaniu czegokolwiek choć odrobinę znajomego, co mogłoby wytłumaczyć mu absurd całej sytuacji. Pierwszym miejscem, które rozpoznał, był szpital. Budynek stał po drugiej stronie ulicy, częściowo zasłonięty przez mgłę. Zatrzymał się, kiedy dostrzegł charakterystyczny układ okien, szerokie schody prowadzące do głównego wejścia i niewielką wnękę przy bocznej ścianie, w której kiedyś chronił się przed deszczem podczas krótkich przerw. Przez moment był przekonany, że to niemożliwe, że zmęczenie i dezorientacja musiały doprowadzić go do jakiegoś rodzaju pomyłki. Budynek nie przypominał byle jakiego szpitala, lecz konkretną placówkę w Karymsku, miejsce, w którym spędził najgorsze miesiące swojego życia i którego obraz przez długi czas próbował wyprzeć z pamięci. Nawet wejście dla personelu znajdowało się dokładnie tam, gdzie powinno, a kiedy podszedł bliżej, dostrzegł na ścianie niewielki fragment starej tablicy informacyjnej, na której zachowała się część napisu, którego litery niemal całkowicie zjadła rdza. Daniel nie potrafił odczytać nazwy, ale nie musiał tego robić. Wiedział, dokąd prowadzą drzwi.
Przez wiele miesięcy Karymsk stanowił cały jego świat. Epidemia nie pozostawiła miejsca na nic poza pracą, strachem i coraz bardziej rozpaczliwą próbą utrzymania ludzi przy życiu. Szpital stał się osobliwym organizmem, który żywił się energią swoich pracowników i wydalał kolejne ciała. Korytarze wypełniały się łóżkami, sale zabiegowe pracowały bez przerwy, a pomieszczenia przeznaczone na przechowywanie sprzętu stopniowo zamieniano w prowizoryczne izolatki. Na drzwiach pojawiały się nazwiska, których później nikt nie miał już siły usuwać. Na podłogach pozostawały ślady przesuwanych wózków, butów i noszy, mieszające się z ciemnymi smugami, których po pewnym czasie nie próbowano już nawet doczyścić.
Próbował wszystkiego. Czytał, analizował, konsultował, szukał zależności pomiędzy objawami, porównywał wyniki i sprawdzał kolejne hipotezy, nawet wtedy, gdy wszyscy wokół zaczynali tracić nadzieję. Pracował tak długo, aż litery w dokumentacji rozmazywały mu się przed oczami. Czasami zdarzało mu się zasypiać nad biurkiem, z policzkiem przyciśniętym do kart pacjentów, i budzić się dopiero wtedy, kiedy ktoś potrząsał jego ramieniem, prosząc o pomoc. Nie pamiętał już, ile razy wracał do domu wyłącznie po to, żeby zmienić ubranie, wziąć prysznic i ponownie pojawić się na oddziale. Nie pamiętał również, kiedy ostatnio pozwolił sobie pomyśleć o czymkolwiek, co nie miało bezpośredniego związku z epidemią.
W końcu zaczęli umierać szybciej, niż Daniel potrafił ich przyjmować. Najpierw pojedyncze przypadki. Później całe sale. Wreszcie korytarze. Pamiętał ludzi, którzy umierali, trzymając go za rękę. Pamiętał tych, którzy prosili o wodę, choć ich organizmy nie były już w stanie jej przyjąć. Pamiętał spierzchnięte usta, gorączkowe spojrzenia i dłonie zaciskające się na jego rękawach z desperacją i świadomością, że człowiek stojący przed nim jest ostatnią rzeczą oddzielającą go od śmierci. Pamiętał również własne odpowiedzi. Zapewnienia, że wszystko będzie dobrze, że jeszcze spróbują, że trzeba poczekać, że nie wolno tracić nadziei. Z czasem zaczął nienawidzić tych słów, ponieważ sam już w nie nie wierzył.
Najbardziej upokarzająca była świadomość, że nie wszystkie jego decyzje były dobre. Nie wszystkie błędy wynikały z braku możliwości. Były też chwile, kiedy był zwyczajnie zmęczony do granic możliwości, kiedy nie zauważył czegoś wystarczająco szybko. Nie potrafił już odróżnić rzeczy, za które rzeczywiście należało go obwiniać, od tych, których nie mógł kontrolować. Wszystko zlewało się w jeden, nieprzerwany rachunek krzywd, który prowadził wobec samego siebie.
Pchnął drzwi. Wewnątrz panowała ciemność. Powietrze było ciężkie od wilgoci, a zapach środków dezynfekujących mieszał się z odorem starej krwi, moczu, odchodów i gnijących materiałów opatrunkowych. Podłogę pokrywała brunatna woda, w której pływały strzępy dokumentacji, fragmenty bandaży i niewielkie, białe przedmioty przypominające połamane elementy aparatury medycznej. Na ścianach wisiały tablice informacyjne, ale ich napisy zostały niemal całkowicie zatarte przez ciemną, tłustą substancję. Z niektórych miejsc odpadała farba, odsłaniając pod spodem powierzchnię przypominającą rozmiękłą tkankę, a w szczelinach pomiędzy kafelkami gromadziła się gęsta, żółtawa wydzielina. Z sufitu zwisały przewody, które miejscami wyglądały jak żyły wyciągnięte z ogromnego ciała i pozostawione na widoku. Daniel słyszał, jak coś przesuwa się w ich wnętrzu, wydając ciche, mokre odgłosy, a kiedy jedna z rur nagle drgnęła, odruchowo cofnął rękę.
Hol wyglądał niemal dokładnie tak, jak go zapamiętał. Recepcja znajdowała się po lewej stronie, za nią wisiał zegar, a na ścianie naprzeciwko umieszczono tablicę informacyjną. Różnica polegała na tym, że zegar nie miał wskazówek, a jego tarcza została zastąpiona czymś przypominającym rozciągniętą, popękaną skórę. Wskutek wilgoci drewniany blat recepcji spęczniał i zaczął odchodzić od metalowej konstrukcji, a spod niego wystawały dziesiątki cienkich przewodów, które znikały w podłodze. Na tablicy znajdowały się nazwiska pacjentów. Przy każdym znajdowała się data przyjęcia, numer sali i niewielki symbol oznaczający status pacjenta. Daniel podszedł bliżej. Początkowo czytał mechanicznie, bez większego zrozumienia, ale po kilku sekundach zaczął rozpoznawać poszczególne nazwiska. Jedno po drugim. Znał je wszystkie. Niektóre należały do osób, które leczył osobiście. Inne do pacjentów przejętych po kolegach, którzy sami zachorowali. Były tam nazwiska ludzi, których pamiętał z krótkich konsultacji, i tych, przy których spędził całe noce. Zobaczył nazwisko chłopca, który tak bardzo chciał wrócić do szkoły, nazwisko starszej kobiety proszącej o telefon do syna, nazwisko mężczyzny ze zdjęciem żony. Były zapisane starannie, w równych kolumnach, jak na zwyczajnym wykazie hospitalizowanych, lecz przy każdym z nich widniała ta sama adnotacja: ZMARŁ.
Z przerażeniem odsunął się od tablicy. Przez wiele miesięcy próbował przekonywać siebie, że zrobił wszystko, co było w jego mocy. Miał ku temu rozsądne argumenty. Epidemia rozwijała się szybciej, niż ktokolwiek potrafił reagować, placówce brakowało sprzętu, personelu i odpowiednich leków, a nawet najbardziej doświadczeni lekarze nie potrafili przewidzieć przebiegu choroby. Daniel znał te okoliczności na pamięć. Mógłby wyrecytować je bez zastanowienia, przywołując statystyki, wyniki badań i wszystkie te szczegóły, które pozwalały zrozumieć skalę katastrofy. Wiedział, że jeden człowiek nie jest w stanie powstrzymać epidemii, tak samo jak nie jest w stanie ocalić każdego pacjenta, którego przyjmuje na oddział. Ale wiedział również, że popełniał błędy. Zdarzało mu się przeoczyć objaw albo podjąć niewłaściwą próbę leczenia. Bywał wyczerpany, rozdrażniony i nieuważny, a jego organizm, podobnie jak organizmy ludzi, których próbował ratować, miał swoje granice. Niektóre zgony były nieuniknione, inne pozostawały niejasne, a jeszcze inne do dziś nie dawały mu spokoju. Daniel nie potrafił już odróżnić odpowiedzialności od bezsilności, przez lata traktując każdą porażkę jak osobisty akt oskarżenia. Nie wystarczało mu, że przegrał z chorobą. Musiał jeszcze znaleźć winnego, a ponieważ nie potrafił wskazać nikogo innego, oskarżenie zawsze wracało do niego.
Pod jego stopami coś zaszeleściło. Spojrzał w dół i zobaczył, że woda na podłodze powoli przesuwa się w jego stronę. Nie była już przejrzysta. Ciemniała, gęstniała i nabierała czerwonego odcienia, a po jej powierzchni zaczęły przesuwać się drobne, białe kształty. Przypominały kartki dokumentacji medycznej, ale kiedy jedna z nich przywarła do jego buta, dostrzegł na niej odręcznie zapisane zalecenia. Rozpoznał własne pismo. Wszystkie były błędne. Niektóre zawierały niekompletne dawkowanie, inne brakujące informacje, jeszcze inne podpisy pod decyzjami, których Daniel nie pamiętał. Papier nasiąkał wodą, a litery rozmazywały się, tworząc czarne smugi. Wkrótce całe pomieszczenie wypełnił szelest przesuwanych dokumentów, jakby niewidzialne ręce przerzucały setki kart pacjentów, szukając czegoś, czego nigdy nie zamierzały znaleźć.
Z głębi korytarza dobiegł dźwięk dzwonka. Dochodził z korytarza prowadzącego na oddział zakaźny. Początkowo był cichy, ale po chwili rozległ się ponownie, tym razem dłużej, jakby ktoś niecierpliwie naciskał przycisk przy łóżku. Daniel odwrócił głowę i zobaczył, że na końcu korytarza stoi metalowe łóżko. Leżało na nim coś przykrytego prześcieradłem, którego powierzchnia poruszała się nieznacznie przy każdym kolejnym dźwięku alarmu. Zrobił kilka kroków w tamtą stronę, choć całe ciało podpowiadało mu, żeby zawrócił. Kiedy znalazł się przy łóżku, materiał uniósł się od spodu.
Potwór miał kształt człowieka, ale trudno było powiedzieć, czy kiedykolwiek rzeczywiście nim był. Miał wychudzone ramiona, długie, sztywne palce i głowę osadzoną pod nieprawidłowym kątem, a jego skóra przybrała szary, niemal woskowy odcień. Najbardziej przerażający był jednak brzuch, w którym znajdowała się ogromna, ziejąca jama, rozciągnięta od dolnej części mostka aż po podbrzusze. Krawędzie rozdarcia były grube, opuchnięte i nierówne, miejscami pokryte ciemnymi strupami, a miejscami rozmiękłe i połyskujące od wilgoci. Wnętrze pozostawało nienaturalnie puste, pozbawione narządów, które powinny wypełniać jamę brzuszną. Zamiast nich znajdowała się plątanina zakrwawionych przewodów kroplówek, wijących się w ciemnej przestrzeni niczym sztuczne jelita.
Przewody wychodziły na zewnątrz przez liczne otwory w skórze, zwisały wzdłuż bioder i ud, a niektóre ciągnęły się aż do metalowej ramy łóżka. Były różnej grubości, od cienkich, niemal przezroczystych rurek po grube przewody wypełnione ciemnoczerwoną cieczą. W ich wnętrzu przesuwały się skrzepy, zatrzymujące się na chwilę w miejscach zagięć, a następnie ruszające dalej z powolnym, niepokojącym ruchem. Z końcówek kapała krew, która zbierała się na prześcieradle i spływała na podłogę. Niektóre rurki były rozerwane, inne wyglądały, jakby ktoś próbował wielokrotnie wyciągać je z ciała, ale za każdym razem tkanka zaciskała się wokół nich, nie pozwalając ich usunąć. Potwór poruszał się z trudnością, a jego pusty brzuch drżał przy każdym oddechu, powodując, że przewody obijały się o siebie i wydawały ciche, plastikowe trzaski.
Znał to ciało. Rozpoznawał w nim wszystko, co przez lata próbował odsunąć od siebie: pacjentów podłączonych do aparatury, których organizmy nie potrafiły już samodzielnie funkcjonować, ludzi, których życie zależało od kolejnych litrów płynów, kolejnych leków i kolejnych godzin podtrzymywania czynności życiowych. Pamiętał, jak patrzył na monitory, jak sprawdzał przepływ kroplówek i poprawiał przewody, które wysuwały się z żył. Pamiętał również momenty, w których aparatura nadal pracowała, choć człowiek znajdujący się na łóżku nie miał już żadnej szansy na powrót do zdrowia.
Potwór uniósł głowę. Jego twarz była pozbawiona wyraźnych rysów, a w miejscu ust znajdowało się szerokie, wilgotne rozcięcie. Kiedy spróbował przemówić, z gardła wydobył się dźwięk przypominający bulgotanie płynu w rurze.
— Doktorze…
Daniel cofnął się o krok.
— Nie. Nie jesteś prawdziwy.
— Doktorze…
Stworzenie wyciągnęło rękę. Na nadgarstku miało szpitalną bransoletkę identyfikacyjną, a pod nią widniały ślady po licznych wkłuciach.
— Zostawił mnie pan.
Daniel poczuł, jak jego gardło zaciska się boleśnie. Próbował przypomnieć sobie, czy rzeczywiście znał tego pacjenta, czy też jakaś przeklęta klątwa połączyła w jedno kilka różnych wspomnień, tworząc istotę, której nigdy nie spotkał w rzeczywistości. Nie potrafił jednak znaleźć w sobie wystarczająco dużo siły, żeby zaprzeczyć.
— Zrobiłem wszystko, co mogłem — powiedział w końcu.
Potwór poruszył głową, a z jego pustej jamy brzusznej wysunął się jeden z przewodów. Powoli przesunął się po prześcieradle, aż jego koniec zatrzymał się przy bucie Daniela. Z plastikowej końcówki wypłynęła gęsta, ciemna ciecz.
— Za mało — wyszeptało stworzenie.
W tej samej chwili wszystkie monitory na sali zaczęły piszczeć. Kiedy Daniel wybiegł z oddziału, korytarz był już zupełnie inny. Ściany pokrywała metalowa siatka, spod której wystawały ciemne, wilgotne narośla, a sufit obwieszono dziesiątkami przewodów, kroplówek i chirurgicznych narzędzi. Podłoga uginała się nieznacznie przy każdym kroku, jakby pod warstwą linoleum znajdowała się gruba, miękka tkanka. W niektórych miejscach pojawiały się niewielkie wypukłości, które przesuwały się pod powierzchnią, a kiedy Daniel próbował je ominąć, słyszał stłumione odgłosy przypominające kaszel. Nie potrafił już odróżnić elementów instalacji od części ciała. Wszystko zaczynało wyglądać tak, jakby cały szpital został zbudowany z wnętrzności jakiegoś ogromnego, umierającego organizmu.
Usłyszał płacz dziecka. Dobiegał z pomieszczenia oznaczonego tabliczką oddziału pediatrycznego. Daniel zatrzymał się przed drzwiami, a jego pierwszą reakcją było gwałtowne napięcie mięśni. Przez chwilę stał nieruchomo, słuchając cichego, urywanego płaczu, który rozchodził się po korytarzu z niepokojącą regularnością.
Wszedł do środka. Sala wyglądała jak miejsce, w którym od dawna nie powinno być żadnych pacjentów. Małe łóżka stały w równych rzędach, ale ich materace były rozdarte, a pożółkłe prześcieradła zwisały na podłogę. Na stolikach znajdowały się plastikowe kubki, zabawki i puste opakowania po lekach. Ściany pokrywały dziecięce rysunki, których kolory rozmazały się pod wpływem wilgoci, tworząc ciemne, nieregularne plamy. W jednym z narożników leżał pluszowy miś, pozbawiony jednego oka i pokryty brunatną substancją, która wsiąkła w jego futro tak dokładnie, że materiał wyglądał, jakby od dawna gnił od środka. Na parapecie stał niewielki wazon, w którym zamiast kwiatów znajdowały się suche, czarne łodygi.
Pośrodku sali stała postać. Daniel początkowo nie potrafił zrozumieć, na co patrzy. Widok był tak groteskowy, że jego umysł przez kilka sekund próbował potraktować go jako coś nieokreślonego, jakiś przypadkowy układ ciał i cieni, który dopiero po chwili nabrał właściwego znaczenia. Był to podgniły, humanoidalny korpus, pozbawiony niemal wszystkich cech charakterystycznych dla ludzkiej anatomii. Nie miał wyraźnej szyi, ramiona wyrastały z tułowia pod niewłaściwymi kątami, a głowa, pozbawiona włosów i rysów twarzy, przypominała obrzękłą, zdeformowaną narośl. Całe ciało pokrywała szarobrunatna skóra, cienka i rozmiękła, miejscami niemal czarna od martwicy. Jej powierzchnia była usiana pęcherzami, ropniami i opuchnięciami, z których sączyła się gęsta, żółtawa wydzielina. Niektóre pęcherze pękały przy każdym ruchu, odsłaniając wilgotną, czerwoną tkankę, inne pozostawały napięte i błyszczące, jakby pod skórą gromadziło się coś, co za wszelką cenę próbowało znaleźć ujście. Wzdłuż brzucha i klatki piersiowej ciągnęły się nieregularne rozdarcia, z których zwisały cienkie, ciemne fragmenty tkanki. Potwór poruszał się z trudnością, a każdy jego krok sprawiał, że ciało uginało się i przelewało na boki w sposób niepokojąco przypominający ciężką, chorą materię pozbawioną właściwego podparcia.
Daniel poczuł, że robi mu się niedobrze, ale nie odwrócił wzroku.
Pacjent trzymał dziecko. Daniel początkowo pomyślał, że stworzenie obejmuje niemowlę, próbując je ochronić. Dopiero kiedy przyjrzał się dokładniej, zrozumiał, że nie było między nimi żadnego rozdzielenia. Dziecko zostało scalone z ciałem potwora. Jego niewielki korpus wyrastał z klatki piersiowej dorosłej istoty, a brzuch i dolna część tułowia znikały pod rozpulchnioną, podgniłą skórą. Jedna z maleńkich rączek wystawała z masy tkanki, zgięta w nienaturalnym położeniu, podczas gdy druga była niemal całkowicie pochłonięta przez ciało, które obrosło ją grubą, nierówną warstwą skóry. Główka niemowlęcia spoczywała przy obojczyku potwora, częściowo zapadnięta w jego pierś. Jej twarz była blada i opuchnięta, a usta poruszały się bezustannie, jakby dziecko próbowało płakać, ale nie miało już wystarczająco dużo siły, żeby wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk. Oba ciała łączyła pępowina. Była gruba, ciemna i opuchnięta, rozciągnięta pomiędzy brzuchem dziecka a rozkładającą się piersią dorosłego stworzenia. Jej powierzchnia była popękana, a z licznych szczelin sączyła się krew, która spływała po brzuchu potwora, tworząc na jego skórze lepkie, ciemne smugi. Pępowina pulsowała powoli, z obrzydliwą regularnością, jakby wciąż próbowała przekazywać coś pomiędzy dwoma organizmami, które nie powinny nigdy zostać ze sobą połączone. Kiedy potwór poruszał ramionami, tkanka wokół niej napinała się, a dziecko wydawało z siebie cichy, urywany jęk.
Stworzenie kołysało je, próbując nucić znaną tylko sobie melodię. Robiło to nieporadnie, z trudem, przyciskając maleńkie ciało do własnej piersi. Jego ramiona poruszały się w powolnym, niemal matczynym rytmie. W całej tej obrzydliwości było coś rozdzierająco ludzkiego: gest, który powinien oznaczać bezpieczeństwo, został odtworzony przez ciało tak zniszczone, że samo stało się zagrożeniem dla tego, co próbowało chronić.
Widząc tę szkaradę, Daniel nie potrafił odgonić myśli o Azelanie i jego dzieciach. Pomyślał o tym, jak bardzo powinny były być bezpieczne, jak wiele rzeczy należało im się po prostu dlatego, że były dziećmi, które nie miały żadnego wpływu na to, w jakim świecie przyszło im żyć. Przypomniał sobie ich obecność w domu, niewielkie przedmioty pozostawione w różnych miejscach i zwyczajny hałas, który potrafił wypełniać pomieszczenia, nadając im ciepło. Pamiętał również Azelana, który mimo własnego cierpienia próbował być dla nich oparciem, oraz własną niezdolność do pozostania przy nim w chwili, kiedy najbardziej potrzebował drugiego człowieka.
Daniel odszedł, ponieważ nie potrafił znieść własnej bezradności. Nie umiał patrzeć na cierpienie Azelana, nie potrafił zaakceptować, że jego miłość nie wystarczy, by wszystko naprawić, i w końcu uznał, że łatwiej będzie zniknąć, niż pozostać przy kimś, komu nie potrafił pomóc.
— Zostaw je — wyszeptał.
Potwór powoli uniósł głowę. W miejscu oczu pojawiły się dwa ciemne zagłębienia, z których zaczęła sączyć się gęsta, brunatna ciecz. Dziecko poruszyło ustami, a jego maleńka rączka drgnęła pod skórą dorosłego stworzenia. Daniel poczuł, jak serce uderza mu boleśnie o żebra. Potwór przycisnął dziecko mocniej do piersi, a pępowina naprężyła się z mokrym trzaskiem. Niemowlę zapłakało głośniej, podczas gdy dorosła istota zaczęła kołysać się coraz gwałtowniej, a spomiędzy jej nóg, z głuchym plaśnięciem, wypadło blade łożysko.
Daniel odwrócił się i wybiegł z sali, ale płacz dziecka jeszcze długo podążał za nim przez korytarze, przenikał przez ściany i powracał z kolejnych pomieszczeń, aż miał wrażenie, że słyszy go nawet we własnej klatce piersiowej. Każdy dźwięk przypominał mu o kolejnym człowieku, którego nie potrafił uratować, o kolejnej decyzji, która mogła być błędna, i o kolejnej chwili, w której musiał odwrócić się od umierającego pacjenta, ponieważ gdzieś indziej ktoś potrzebował go jeszcze bardziej.
Korytarz zakończył się niewielkim gabinetem. Daniel wszedł do środka, zatrzaskując za sobą drzwi, i przez chwilę opierał się o nie plecami, próbując uspokoić oddech. Pomieszczenie wyglądało niemal zwyczajnie. Znajdowało się w nim biurko, dwa krzesła, metalowa szafka na dokumentację i niewielki regał z książkami. Na blacie stał kubek z mętną kawą, obok leżał stary fartuch, a na ścianie wisiał kalendarz z nieruchomą datą. Daniel podszedł do biurka, zauważając leżącą na nim kartkę. Była złożona na pół, a jej powierzchnia nosiła ślady wilgoci i ciemnych zabrudzeń. Kiedy ją rozprostował, zobaczył własne pismo.
Pod spodem znajdował się drugi dokument, znacznie grubszy, spięty metalowym klipsem. Daniel otworzył go i zobaczył listę nazwisk, które natychmiast rozpoznał. Były to nazwiska pacjentów, współpracowników i ludzi, którzy zmarli podczas epidemii. Przy każdym widniała krótka adnotacja dotycząca przebiegu choroby. Na kilku stronach znajdowały się również dopiski, które sporządził w pośpiechu podczas dyżurów. Przewracał kolejne kartki, aż dotarł do ostatniej strony. Widniało na niej jego nazwisko, wraz z wykazem wszystkich win i wszystkich tych, którzy zmarli pod jego opieką. Daniel długo patrzył na te słowa, nie potrafiąc znaleźć w sobie żadnej reakcji, która nie byłaby zwyczajnym wyczerpaniem. Wiedział, że nie jest niewinny, ale wiedział również, że nie jest odpowiedzialny za wszystko, co wydarzyło się w Karymsku. Mimo to przez lata zachowywał się tak, jakby jego własne cierpienie mogło stanowić wystarczającą rekompensatę za śmierć innych ludzi. Pracował ponad siły, zaniedbywał siebie, odsuwał bliskich i próbował naprawiać rzeczy, których nie dało się już naprawić. W pewnym momencie przestał nawet odróżniać własne pragnienie pomocy od potrzeby ukarania samego siebie. Nie chciał jedynie ratować ludzi. Chciał udowodnić, że tamta porażka nie była ostateczna, że istnieje sposób, by pokonać śmierć, że można znaleźć odpowiedź, której zabrakło mu w Karymsku.
Nie zauważył nawet, kiedy ściana za biurkiem zaczęła pękać. Najpierw pojawiła się cienka szczelina, później kolejne, rozchodzące się we wszystkich kierunkach. Spod powierzchni tynku wyłoniły się ludzkie dłonie, przesuwające się pod skórą ściany, wypychając ją na zewnątrz. Daniel odsunął się gwałtownie, kiedy jedna z nich przebiła powierzchnię, a za nią pojawił się fragment ludzkiego ramienia.
Z cienia wyłonił się korpus. Stworzenie przypominało Daniela tak wyraźnie, że przez pierwszą chwilę nie potrafił uwierzyć własnym oczom. Miało podobną budowę ciała, tę samą linię ramion i charakterystyczny kształt twarzy, choć jego skóra była znacznie bledsza, a policzki zapadnięte, jakby od wielu miesięcy nie otrzymywało pożywienia. Potwór nie miał jednak nóg, a jego korpus zwisał z metalowej konstrukcji, która hakami podtrzymywała go w pionowej pozycji. Głowa była pochylona, a oczy pozostawały półprzymknięte. Pod skórą poruszały się dłonie. Było ich kilkanaście, a każda znajdowała się w innym miejscu ciała. Niektóre przesuwały się pod powierzchnią brzucha, wyraźnie odcinając się od napiętej skóry, inne wędrowały wzdłuż klatki piersiowej, wypychając tkankę na zewnątrz w groteskowych, nieregularnych wypukłościach. Ich ruchy przypominały czasami poruszanie się dziecka w łonie matki, kiedy pod napiętą skórą ciążowego brzucha pojawia się wyraźny zarys stopy lub dłoni, tylko że tutaj nie było w tym nic naturalnego ani niewinnego. Pod skórą znajdowały się obce kończyny, które nieustannie próbowały wydostać się na powierzchnię. Można było dostrzec ich palce, nadgarstki i stawy, a kiedy jedna z dłoni zatrzymywała się na dłużej, skóra nad nią napinała się tak mocno, że stawała się niemal przezroczysta. Każda z nich trzymała skalpel. Ostrza były różnej wielkości, niektóre przypominały precyzyjne narzędzia chirurgiczne, inne były zardzewiałe i powyginane. Dłonie wykonywały powtarzalne ruchy, rozcinając skórę potwora od wewnątrz. Najpierw pod powierzchnią pojawiała się wypukłość, potem palce przesuwały się wzdłuż ciała, aż wreszcie ostrze przebijało skórę i rozchylało niewielką ranę. Dłoń wysuwała się na zewnątrz, pozostawiając za sobą mokre rozdarcie, a następnie zaczynała ciąć dalej, metodycznie i bez pośpiechu. Inne kończyny natychmiast podejmowały pracę, rozcinając brzuch, klatkę piersiową i boki. Krew spływała po ciele, gromadziła się w zagłębieniach skóry i kapała na podłogę, ale rany nie pozostawały otwarte na długo. Tkanka próbowała się zasklepiać, napinała się i zrastała, tylko po to, żeby kolejne ostrze natychmiast ponownie ją rozcięło.
Potwór nie próbował się bronić. Wręcz przeciwnie, pozwalał swoim dłoniom rozdzierać ciało, jakby uznając, że ból jest jedyną rzeczą, na jaką zasługuje. Każdy bolesny jęk szybko uciszał, tłumiąc go w sobie. Dworakowski od razu rozpoznał w nim siebie. Przez lata traktował własne ciało jak narzędzie, które można zmuszać do coraz większego wysiłku, ignorując zmęczenie, głód i potrzebę odpoczynku. Nie potrafił zaakceptować własnej bezsilności, dlatego próbował przezwyciężyć ją pracą, nauką i obsesyjnym dążeniem do osiągnięcia czegoś, co pozwoliłoby mu zapomnieć o Karymsku. Kiedy jednak żadna z tych rzeczy nie przynosiła ukojenia, zaczynał karać siebie w inny sposób. Odcinał się od ludzi, odmawiał sobie szczęścia i traktował każdą chwilę spokoju jak coś niezasłużonego. W jego przekonaniu cierpienie było jedyną uczciwą odpowiedzią na wszystkie krzywdy, których nie potrafił naprawić.
— Przestań — powiedział.
Potwór powoli podniósł głowę.
— Jeszcze raz.
Głos był jego własny, choć pozbawiony emocji.
— Nie.
— Jeszcze jedna próba. Jeszcze jeden pacjent. Jeszcze jedna noc. Tym razem mi się uda.
Jedna z dłoni wysunęła się spod skóry na brzuchu. Jej palce były sine, a skalpel, który trzymała, połyskiwał w bladym świetle.
— Mogłeś zrobić więcej — powiedział potwór.
Daniel zacisnął szczękę.
— Nie mogłem ich wszystkich uratować.
— Mogłeś nie uciekać.
Te trzy słowa zabrzmiały inaczej niż wszystko, co stworzenie powiedziało wcześniej. Nie miały w sobie oskarżenia dotyczącego medycyny, błędów ani niewłaściwych decyzji. Były znacznie prostsze, a przez to znacznie bardziej bolesne.
— Mogłeś zostać z Azelanem i dalej próbować.
Daniel poczuł, jak coś zaciska mu się wokół gardła.
— Zamknij się.
— Mogłeś zostać z jego dziećmi.
Dłonie zaczęły poruszać się szybciej, a skalpele rozcinały ciało potwora z coraz większą brutalnością. Jedna z nich przecięła skórę na piersi, druga rozdarła brzuch, a trzecia wysunęła się spod obojczyka, pozostawiając za sobą głęboką, krwawiącą ranę.
— Zamiast tego zostawiłeś ich samych — powiedział. — Tak samo jak wszystkich pozostałych.
— Nie chciałem ich skrzywdzić — wyszeptał Daniel.
Potwór spojrzał na niego jego własnymi oczami.
— A jednak ich zostawiłeś.
Daniel nie odpowiedział. Nie potrafił już znaleźć żadnego argumentu, który nie brzmiałby jak próba usprawiedliwienia samego siebie. Wiedział, że nie mógł ocalić wszystkich pacjentów, ale wiedział również, że nie musiał odchodzić od słabnącego z powodu choroby Azelana. Mógł pozostać przy nim, nawet jeśli nie miał żadnego rozwiązania, nawet jeśli nie potrafił naprawić jego cierpienia i przywrócić go do zdrowia, nawet jeśli jedyną rzeczą, którą mógł mu zaoferować, była własna obecność. Nie zrobił tego, ponieważ bał się własnej bezradności bardziej niż skrzywdzenia człowieka, którego kochał.
Kiedy wydostał się z gabinetu, szpital przeobraził się po raz kolejny. Korytarze pokrywała teraz metalowa siatka, a ściany przypominały wnętrze zainfekowanych ropą naczyń krwionośnych. Z sufitu zwisały łańcuchy, przewody i fragmenty żył, które kołysały się przy każdym ruchu powietrza. Podłoga była wilgotna i miękka, a spod jej powierzchni wydobywały się odgłosy przypominające pracę narządów wewnętrznych. Daniel szedł przed siebie, nie wiedząc, dokąd prowadzi droga, i coraz częściej miał wrażenie, że nie porusza się już po żadnym rzeczywistym budynku, lecz po wnętrzu czegoś próbującego go strawić.
W końcu dotarł do miejsca, które przypominało niewielki park. Drzewa były pozbawione liści, a ich pnie wyglądały jak zwęglone, powykrzywiane kończyny. Na ziemi leżały dziecięce zabawki, częściowo przysypane brudnym śniegiem, a pomiędzy nimi znajdowały się fragmenty ubrań i zniszczone pluszowe zwierzęta. Pośrodku stała drewniana ławka, na której leżał koc. Daniel rozpoznał go natychmiast, choć nie potrafił przypomnieć sobie, kiedy ostatnio go widział. Pamiętał jego kolor, fakturę i sposób, w jaki układał się na kolanach Azelana. Pamiętał również pewne popołudnie w Karymsku, kiedy siedzieli razem na stepowej trawie, z dala od szpitala i wszystkiego, co przypominało im o epidemii. Pamiętał, że wtedy chciał, aby czas się zatrzymał. Nie zatrzymał się.
Daniel usiadł na ławce i przez chwilę trzymał koc w dłoniach, czując pod palcami wilgotny materiał. Pomyślał o Azelanie, o jego dzieciach i o wszystkim, co mogło wydarzyć się po jego odejściu. Nie wiedział, jak wyglądało ich życie bez niego, czy Azelan zdołał odnaleźć spokój, czy dzieci przestały o niego pytać, czy też jego nazwisko nadal pojawiało się czasami w rozmowach, które kończyły się niezręcznym milczeniem. Nie wiedział nawet, czy Azelan chciałby go jeszcze kiedykolwiek zobaczyć. Przez lata wyobrażał sobie różne scenariusze ich ponownego spotkania, ale w żadnym nie potrafił znaleźć właściwych słów. Chciałby przeprosić, wyjaśnić, przyznać się do strachu i powiedzieć, że nigdy nie przestał go kochać, ale wszystkie te wyznania wydawały mu się zbyt małe wobec rzeczy, które zrobił.
Wtedy po drugiej stronie parku pojawiła się sylwetka. Daniel podniósł głowę. Rozpoznał Azelana, zanim jeszcze mgła pozwoliła mu dostrzec jego twarz. Rozpoznałby go zresztą wszędzie, bez wahania i jakichkolwiek wątpliwości. Poznał linię ramion, sposób chodzenia i charakterystyczny zarys sylwetki, a przez krótką chwilę poczuł tak gwałtowną ulgę, że niemal zerwał się z ławki. Obok Azelana stały dwie mniejsze postacie, które Daniel również rozpoznał. Dzieci trzymały go za ręce, wyglądając zupełnie zwyczajnie, niemal tak, jakby cała potworność nigdy ich nie dotknęła.
— Azelan? — zawołał.
Nie otrzymał odpowiedzi. Zrobił kilka kroków w ich stronę, a mgła powoli zaczęła się rozsuwać. Wtedy zobaczył, że twarz Azelana jest pozbawiona oczu, a w miejscu oczodołów znajdują się dwie dymienice, z których ściekała gęsta, śmierdząca ropa. Jego skóra była blada i napięta, usta pozostawały lekko rozchylone, a wyraz twarzy sprawiał wrażenie tak zmęczonego, że Danielowi zabrakło odwagi, żeby podejść bliżej.
— Przepraszam — powiedział.
Azelan nie odpowiedział.
— Ja naprawdę... nie chciałem…
Nie wiedział, co mógłby powiedzieć, żeby nie zabrzmiało to jak kolejne usprawiedliwienie. Nie chciał tłumaczyć swojego odejścia, nie chciał opowiadać o strachu ani o tym, jak bardzo cierpiał. Nie chciał po raz kolejny stawiać własnego bólu w centrum rozmowy, która wcale nie powinna go dotyczyć.
Chciał po prostu podejść i objąć go, ale nie miał odwagi. Azelan powoli odwrócił głowę.
— Myślałem, że jeszcze wrócisz — powiedział.
Daniel poczuł, jak coś zaciska mu się wokół serca.
— Wiem.
— Czekaliśmy na ciebie. Ja czekałem.
Za plecami Azelana dzieci poruszyły się nieznacznie. Jedno z nich spojrzało na Daniela. Twarz Spytka była zwyczajna, dziecięca, pozbawiona jakichkolwiek śladów potworności.
— Wiem.
Nie było w nim gniewu. Nie było również przebaczenia. Było tylko zmęczenie, które Daniel znał aż nazbyt dobrze, choć nigdy wcześniej nie potrafił zrozumieć, jak bardzo musiało być przytłaczające. Sylwetki zaczęły znikać we mgle, a Daniel ruszył za nimi, próbując skrócić odległość, która nagle zaczęła się wydłużać. Plac rozciągał się w nieskończoność, drzewa przesuwały się na boki, a dziecięce zabawki na ziemi obracały się powoli w jego stronę. Kiedy dotarł do miejsca, w którym przed chwilą stał Azelan, nie znalazł już nikogo.
Syrena zawyła po raz ostatni. Kiedy Daniel podniósł głowę, znajdował się już w innym miejscu. Stał na środku długiego, szpitalnego korytarza, którego końca nie było widać. Tym razem nie było już żadnego przejścia prowadzącego na zewnątrz. Po obu stronach ciągnęły się metalowe drzwi, a na każdym z nich widniało nazwisko pacjenta. Niektóre tabliczki były wyblakłe, inne pokryte rdzą, ale wszystkie należały do ludzi, których pamiętał. Nad drzwiami znajdowały się godziny zgonów.
Na końcu korytarza stały potwory. Było ich znacznie więcej niż wcześniej. Podgniły korpus wciąż kołysał scalone z nim dziecko, a pępowina zwisała pomiędzy ich ciałami, pozostawiając na podłodze ciemne ślady. Pacjent z pustą jamą brzuszną ciągnął za sobą zakrwawione przewody kroplówek. Stworzenie przypominające Daniela stało nieco z tyłu, a dłonie ukryte pod jego skórą poruszały się nieustannie, wciąż rozcinając ciało z metodyczną cierpliwością. Za nimi znajdowały się kolejne sylwetki, niektóre wysokie i wychudzone, inne zdeformowane do tego stopnia, że trudno było rozpoznać w nich jakiekolwiek ludzkie kształty. Daniel nie potrafił przestać myśleć o tym, że nieumyślnie stworzył każde z tych stworzeń.
Kiedy zaczęły iść w jego stronę, nawet nie próbował uciekać. Patrzył na nie, a w jego pamięci pojawiały się kolejne obrazy: konający w bólach pacjenci, ubrudzone krwią łóżka, których nie zdążono jeszcze przygotować dla następnych chorych, własne dłonie drżące nad dokumentacją i Azelan stojący gdzieś daleko, poza zasięgiem jego ramion. Przypominał sobie dzieci, które nie powinny były nigdy zostać wciągnięte w cierpienie dorosłych, oraz wszystkich tych ludzi, których życie skończyło się, zanim zdążyli zrobić wszystko, co zamierzali. Nie potrafił już oddzielić jednego wspomnienia od drugiego. Wszystkie nakładały się na siebie, tworząc jeden ogromny obraz straty, której nie umiał zaakceptować. Wiedział, że nie mógł uratować wszystkich. Wiedział, że epidemia była większa niż możliwości jednego lekarza i że żadna wiedza nie wystarczyłaby, żeby powstrzymać ją w pojedynkę. Wiedział również, że nie był potworem tylko dlatego, że poniósł porażkę. Wiedział, że mógł zostać przy Azelanie, nawet jeśli nie potrafił go uratować. Mógł przynajmniej nie zostawiać go samego. Wystarczyło, że byłby człowiekiem, na którego można liczyć.
Nie mógł już naprawić tamtych dni. Nie mógł przywrócić zmarłym ich twarzy, oddechów ani niedokończonych historii. Nie mógł sprawić, żeby Azelan nigdy nie musiał doświadczać samotności, którą mu pozostawił. Nie mógł również cofnąć własnych decyzji i udawać, że człowiek, którym się stał, nie miał z nimi nic wspólnego.
Potwory zatrzymały się kilka kroków przed nim. Jedno z nich wyciągnęło rękę. Daniel spojrzał na jej zdeformowane palce. Na skalpel. Na krew, która spływała po nadgarstku. Potem powoli podniósł wzrok.
— Wiem — powiedział.
Nie było w tym ani odwagi, ani pogodzenia się z losem. Nie było nawet próby odkupienia. Było tylko zmęczenie. Kiedy potwory ruszyły, Daniel zamknął oczy.
Gdzieś daleko ponownie rozległ się płacz dziecka, a za nim jednostajny dźwięk szpitalnych monitorów, które wciąż pracowały, choć wszystkie łóżka pozostawały już puste. Miasto oddychało ciężko, jego metalowe ściany jęczały pod naporem wilgoci, a z ciemnych szczelin w podłodze wydobywał się zapach rozkładającego się mięsa. Daniel pomyślał o Karymsku, o ludziach, których nie ocalił, i o Azelanie, którego pozostawił samego, a potem zrozumiał, że Silent Hill nie zamierzało dać mu żadnej odpowiedzi. Nie było tu przebaczenia ani sprawiedliwości, nie było również możliwości powrotu do życia, które mógłby jeszcze naprawić. Pozostała tylko pamięć, bezlitosna i nieustępliwa, oraz potwory, które nadawały jej kształt.
Na ścianie, tuż nad metalowymi drzwiami, pojawił się napis.
NIE WSZYSTKICH MOŻNA OCALIĆ.
Daniel patrzył na niego długo, aż litery zaczęły rozmazywać się przed jego oczami. Dopiero po chwili zauważył, że pod spodem pojawiło się drugie zdanie, zapisane znacznie mniejszymi literami, jakby ktoś dopisał je w ostatniej chwili.
ALE NIE WSZYSTKICH TRZEBA BYŁO ZOSTAWIĆ.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz