Odjeżdżamy doliną w dół strumienia, tą samą drogą, którą przyszliśmy, i przez długi czas żadne z nas nic nie mówi.
Konie idą wokół nas luźno, bez pęt i bez uwiązu, a mimo to trzymają się razem, jakby niewidzialna lina wiązała je ze sobą i z dereszem, na którym jedzie Khenbish. Kopyta rozpryskują wodę na płyciznach, krople połyskują w słońcu jak rozsypane paciorki. Jaskółki śmigają nad nami nisko, tuż nad końskimi grzbietami, łapiąc owady, które konie płoszą z trawy. Strumień szemrze. Wierzbina szeleści. Wszystko jest takie samo jak rano, a jednak mam wrażenie, że coś się zmieniło, choć nie potrafię powiedzieć co.
Słyszę go, zanim go zobaczę.
Tętent. Jeden koń, szybki, za nami, w górze doliny. Odwracam się w siodle i widzę go, jak wypada zza zakrętu, wysoko na zboczu, tam gdzie trawa jest niska i nic nie spowalnia biegu. Biały koń, chudy i kościsty, ale rozpędzony tak, że ziemia pryska spod kopyt grudami. A na nim jeździec, przygięty nisko do końskiej szyi, z urgą w dłoni, długą i giętką, z pętlą na końcu, która kołysze się w rytm galopu.
To ten, który stał przy koniach. Teraz, gdy jest bliżej, widzę, że jest stary – starszy niż pozostali, z siwą, rzadką brodą, rozwianą przez pęd. Nie ma przy sobie ani łuku, ani włóczni. Tylko urgę.
— Jedź — mówię. — Jedź, pognaj konie, ja się nim zajmę.
Oczywiście, Khenbish nie jedzie. Ściąga wodze i zatrzymuje deresza, a osiem siwych koni zatrzymuje się razem z nim, jakby ktoś wydał im rozkaz.
— Pozwól, że najpierw z nim porozmawiam — mówi. — Nie sądzę, by przybywał tu w złych zamiarach, a nawet jeśli, to wątpię, by jeden stary człowiek z urgą zdołał nam uczynić jakąkolwiek krzywdę.
— Nie przyjechał rozmawiać.
Widzę to w tym, jak trzyma urgę, jak unosi ją nad głową, jak kieruje białego konia prosto ku nam – nie ku stadu, nie ku koniom, które przecież mógłby spróbować odbić, tylko prosto ku Khenbishowi. Pętla kołysze się, rośnie, mierzy. Nie w konia. W jeźdźca.
Nikt nie łapie urgą człowieka. Urgą łapie się konie, czasem wilki, czasem uciekające cielęta. Człowieka zabija się nożem albo strzałą, albo puszcza się go wolno, ale nie łapie się go w pętlę niczym nieposłuszne zwierzę, które trzeba sprowadzić z powrotem do zagrody.
— Oddaj go! — krzyczy starzec, a jego głos łamie się na wietrze, chrapliwy, zdarty, jakby krzyczał już od dawna. — Oddaj go!
Siwki? Deresza? Nie, deresz jest nasz, starzec nie może tego wiedzieć, więc może o któregoś z ośmiu, może o najlepszego z nich, którego chce zatrzymać choćby jednego, za całą swoją ucieczkę, za cały swój strach. Nie wiem. To nie ma sensu. Nie mam czasu go szukać.
Wyciągam strzałę z kołczanu, nakładam ją na cięciwę i napinam łuk, aż lotki dotykają mi policzka. Biały koń jest już tak blisko, że słyszę jego chrapliwy oddech, widzę pianę na wędzidle, widzę twarz starca – pomarszczoną, spaloną słońcem, mokrą od łez albo od potu, a może od jednego i drugiego.
Celuję mu w pierś.
— Nie zabijaj go.
Głos Khenbisha jest spokojny, ale tak twardy, że ręka drży mi na cięciwie.
— Zaraz cię złapie!
— Niech próbuje. Lecz nie zabijaj go, proszę – cokolwiek teraz robi, nie zasługuje na taki los.
Nie rozumiem. Nie mam czasu zrozumieć. Pętla unosi się nad głową starca po raz ostatni, zatacza krąg, a on wychyla się z siodła, by ją rzucić.
Przesuwam łuk o włos i puszczam cięciwę.
Strzała trafia w drąg urgi tuż nad pięścią starca. Słyszę trzask, jak pękająca gałąź w mrozie i drąg łamie się na pół. Pętla opada w trawę, bezwładna jak martwy wąż. Starzec zostaje z krótkim kikutem drewna w dłoni i przez chwilę patrzy na niego, jakby nie rozumiał, skąd się tam wziął.
Biały koń zwalnia. Kłusuje jeszcze kilka kroków, przechodzi w stęp, staje, rozedrgany i spieniony, z opuszczonym łbem, z bokami, unoszącymi się i opadającymi jak miechy.
Starzec nie próbuje już nic zrobić. Nie sięga po nóż, nie zawraca, nie krzyczy. Zsuwa się z siodła, powoli, tak bardzo zmęczony, i siada w trawie, z kikutem urgi na kolanach. Patrzy na Khenbisha. Jego wargi poruszają się, ale wiatr zabiera słowa, nim do mnie dotrą.
Khenbish patrzy na niego długo. Potem dotyka piętami boków deresza i rusza dalej, a osiem koni rusza za nim.
Oglądam się, kiedy dojeżdżamy do zakrętu doliny. Starzec wciąż siedzi w trawie, przy swoim białym koniu, z twarzą ukrytą w dłoniach. Jego ramiona się trzęsą.
Myślę, że płacze za końmi. Że wszystko, co miał, to te osiem koni, za które mógłby kupić owce, filc na nową jurtę, może posag dla wnuczki. Że teraz nie zostało mu nic poza połamaną urgą i chudą białą klaczą, i że niejeden na jego miejscu by płakał.
Nie wiem, dlaczego ta myśl wydaje mi się za prosta.
Jedziemy do zmierzchu, a potem jeszcze dłużej, przy świetle księżyca, który wypływa zza wzgórz wielki i pomarańczowy, i dopiero gdy wspina się wyżej, robi się mniejszy i biały niczym kość. Step w jego świetle jest srebrny i płaski, i nie ma na nim cieni poza naszymi. Konie idą, łeb za łbem. Gdzieś daleko szczeka lis, szybko, urywanie, jakby się z czegoś śmiał.
Zatrzymujemy się przy studni, tej samej, przy której złodzieje nie poili koni. To tylko dziura w ziemi, obłożona kamieniami, z drewnianym korytem obok, wydrążonym z pnia i spękanym od słońca. Wyciągam wodę skórzanym wiadrem na długim sznurze i wylewam ją do koryta, raz za razem, aż ramiona zaczynają mnie piec. Konie piją chciwie, wpychając łby jeden przez drugi. Khenbish pomaga mi przy sznurze, choć widać, że nigdy wcześniej tego nie robił. Za pierwszym razem wiadro wyślizguje mu się z dłoni i spada z powrotem w głąb, z pluskiem, który niesie się po całym stepie.
— Kim był ten starzec? — pytam, gdy w końcu siadamy na kamieniach przy studni, a konie pasą się w ciemności dookoła nas.
Khenbish milczy przez chwilę. Księżyc świeci mu w twarz, a jego oczy w tym świetle nie są czerwone, tylko czarne, głębokie jak woda w studni.
— Ktoś, kto znał mnie dawniej — odpowiada w końcu — kiedy byłem kimś zupełnie innym niż ten, kogo masz teraz przed sobą. Ktoś, kto przywiązał się do tamtego chłopca bardziej, niż było to rozsądne, i komu trudno pogodzić się z tym, że tamtego chłopca już nie ma. Nie mam mu tego za złe. Gdybym był na jego miejscu, zapewne też próbowałbym go odzyskać, nawet przy pomocy urgi.
Myślę o butach z czerwoną nicią. O łuku z końskimi łbami. O imieniu, które ktoś nadał mu z innym zamiarem. Myślę, że rozumiem – że był synem wodza, a teraz jest nikim, i że starzec był pewnie sługą jego ojca, może jego opiekunem, który nosił go na rękach, gdy był mały, i który nie może przeboleć, że chłopiec, którego wychował na przyszłego chana, jeździ teraz po stepie z przypadkową dziewczyną i dostał osiem koni. Według starca mu się nie należały.
— Dlaczego cię wygnali? — Muszę zapytać, bo mnie rozsadzi.
Uśmiecha się. Tym razem oboma kącikami ust, ale w tym uśmiechu nie ma wesołości.
— Ponieważ nie potrafiłem być tym, kim ojciec pragnął mnie widzieć. To bardzo stara historia, Mongke, i bardzo zwyczajna. Opowiada się ją przy każdym ognisku na tym stepie, tylko imiona się zmieniają.
Konie pasą się wokół nas w ciemności. Słyszę, jak któryś parska, jak inny przestępuje z nogi na nogę, i myślę o tym, jak Khenbish szedł za nimi pieszo, prowadząc swojego kulawego konia, gotów przejść tak pół stepu.
— Dlaczego tak bardzo ci na nich zależało? — pytam. — Osiem koni to dużo, ale nie aż tyle, żeby gonić za nimi pieszo, bez jedzenia, z jedną strzałą w kołczanie.
— Ponieważ to wszystko, co mi pozostało, gdy odchodziłem z jurty ojca — odpowiada. — Moja część stada, której nawet on nie ośmielił się mi odmówić, bo prawo jest prawem, nawet dla wodza. Człowiek bez koni na tym stepie jest nikim po dwakroć, a ja, choć noszę już to imię, nie zamierzam zasługiwać na nie podwójnie. — Milknie na chwilę, a potem dodaje ciszej, jakby mówił bardziej do siebie niż do mnie: — Poza tym nie znoszę, gdy ktoś zabiera mi to, co do mnie należy. Gdybym pozwolił im odejść, prędzej czy później cały step dowiedziałby się, że Nikomu można odebrać wszystko i nic się nie stanie. A takich spraw nigdy nie zostawiam nierozliczonych.
Myślę, że to duma. Duma syna wodza, której nie odebrało mu wygnanie, a może nawet nie odbierze jej śmierć. Myślę też, że gdyby mnie ktoś wypędził z jurty z ośmioma końmi i niczym więcej, gnałabym za nimi tak samo, tylko że ja wzięłabym nóż.
Więcej nie mówi, a ja więcej nie pytam. Wiem, kiedy należy przestać ciągnąć za sznur, bo wiadro się urwie.
Do obozu dojeżdżamy następnego dnia, późnym popołudniem, gdy słońce stoi nisko i złoci szczyty jurt.
Widzę je z daleka – dziewięć białych kropek na łagodnym zboczu, smugi dymu nad dymnikami, ciemny kształt stada na łące. Psy wybiegają nam na spotkanie, ujadają, a potem, gdy dobiegają bliżej, poznają mnie, poznają konie, milkną, zawracają i wloką się z powrotem, oglądając się przez ramię. Przy linie stoją źrebięta, klacze pasą się wokół nich.
Zatrzymujemy się przed ostatnią jurtą, a Khenbish zeskakuje z deresza. Zanim spojrzy na cokolwiek innego, idzie do pala przy jurcie, gdzie stoi jego ranny koń. Ktoś zmienił mu opatrunek – granatowy jedwab zastąpiło czyste, szare płótno, zawiązane węzłem, który znam, bo tak wiąże tylko ciotka. Koń stoi już pewniej, choć prawą przednią nogę wciąż odciąża, i kiedy Khenbish przykuca przy nim, trąca go chrapami w czapkę. Khenbish odwija płótno, ogląda ranę długo i uważnie, dotyka palcami skóry wokół niej, sprawdzając, czy nie jest gorąca, a potem zawija opatrunek z powrotem, starannie, i dopiero wtedy kiwa głową sam do siebie.
Wraca do siwych. Rozgląda się po koniach, przechodzi między nimi, dotyka jednego, drugiego, jakby je liczył. Odłącza cztery – dwie klacze i dwa wałachy, najpiękniejsze, o najjaśniejszej sierści – i podprowadza je do mnie.
— Proszę — mówi. — Należą do ciebie.
Patrzę na konie. Potem na niego.
— Co?
— Połowa. Wydaje mi się, że to sprawiedliwy podział. Gdyby nie ty, nie znalazłbym nawet ich śladów, nie mówiąc już o tym, że ów starzec z urgą mógłby mnie zaciągnąć z powrotem tam, skąd przybyłem, a ja nie mam najmniejszej ochoty tam wracać. Bez twojej pomocy nie miałbym nic. Z nią mam wszystko, co straciłem. Więc proszę, przyjmij je, jako wyraz mojej wdzięczności, która, zapewniam cię, jest znacznie większa niż cztery konie.
Czuję, jak krew uderza mi do twarzy, gorąca, i nie wiem, czy to gniew, czy wstyd, czy jedno i drugie naraz.
— Nie przyszłam po konie.
— Wiem o tym. Mimo to…
— Nie przyszłam po konie! — powtarzam, głośniej, i klacze pasące się przy linie unoszą łby. — Przyszłam, bo potrzebowałeś pomocy. Bo byłeś sam. Nie jestem najemniczką, którą się opłaca, kiedy skończy robotę. Jeśli wezmę te konie, to wszystko, co zrobiłam, będzie tyle samo warte, co cztery konie, i ani źdźbła więcej. A ja nie chcę, żeby było tyle samo warte.
Khenbish milczy długo. Zaczynam się zastanawiać, czy go nie obraziłam, czy synowie wodzów nie obrażają się, gdy ktoś odrzuca ich dary, i czy nie zawróci teraz deresza, i nie odjedzie bez słowa, zostawiając mnie z czterema końmi i wstydem.
Ale on tylko patrzy na mnie, a w jego oczach odbija się zachodzące słońce, i przez chwilę nie wiem, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie.
— Zapamiętam — mówi w końcu.
Tylko tyle. Jedno słowo. Ale mówi je tak, jakby wbijał pal w ziemię, by uwiązać do niego coś, co ma przetrwać wszystkie wichry.
Matka czeka na mnie przed jurtą. Ma ręce skrzyżowane na piersi i minę, którą znam od dziecka, tę samą, którą miała, gdy jako siedmiolatka wpadłam do studni, bo chciałam sprawdzić, czy na dnie mieszkają duchy.
— Wiadro — mówi.
— Wiem.
— Klacze. Ciotka doiła je za ciebie przez dwa dni.
— Wiem.
— Nauczycielka pytała o ciebie trzy razy.
— Wiem, matko.
Patrzy na mnie, potem na Khenbisha, który stoi kilka kroków za mną, z czapką w dłoni, na buty z czerwoną nicią, na łuk, na osiem siwych koni, które pasą się teraz spokojnie na skraju łąki.
— Kto wypuszcza wodze z ręki, ten łapie wiatr — mówi w końcu, odwraca się, wchodzi do jurty.
To znaczy, że mogę iść za nią. To znaczy, że w środku będzie ciepła herbata z mlekiem i solą, i że matka nie powie już nic więcej, przynajmniej do jutra.
Ojciec wychodzi z jurty później, gdy słońce już zaszło, a niebo nad stepem ciemnieje od strony wschodu, a od zachodu wciąż jeszcze płonie czerwienią. Jest wysokim, milczącym mężczyzną o dłoniach szorstkich jak kora i twarzy, której nikt w obozie nie widział jeszcze uśmiechniętej, choć ja wiem, że czasem się uśmiecha, kiedy myśli, że nikt nie patrzy. Podchodzi do deresza, który stoi tuż przy Khenbishu, z łbem przy jego ramieniu, i przez chwilę przygląda się im obu.
— To mój koń — mówi.
— Tak, panie — odpowiada Khenbish. — Twoja córka była na tyle łaskawa, że mi go pożyczyła, i muszę przyznać, że nie mogłem sobie wymarzyć lepszego towarzysza drogi. Zwracam go z wdzięcznością, w stanie, jak mniemam, nie gorszym niż ten, w jakim go otrzymałem.
Oddaje wodze ojcu, ojciec je bierze, ale deresz się nie rusza. Stoi tam, gdzie stał, przy ramieniu Khenbisha, i nawet nie odwraca łba w stronę swojego pana.
Ojciec patrzy na wodze w swojej dłoni. Potem na deresza. Potem na chłopca.
— Weź go — mówi. — Ten koń i tak już nie jest mój.
Khenbish otwiera usta, by zaprotestować, ale ojciec unosi dłoń.
— Weź go — powtarza. — I zostań na noc. Nikt nie odjeżdża od naszego ognia głodny.
Potem odwraca się do mnie, a w jego oczach jest coś, czego nie widziałam w nich nigdy wcześniej. Coś miękkiego i jego oczy błyszczą w świetle ogniska, które ktoś rozpalił przed jurtą, a głos, gdy w końcu się odzywa, ma szorstki i cichy.
— Myślałem, że cię zabrali — mówi. — Wilki albo złodzieje, albo duchy. Matka mówiła, że duchy nie pozwolą skrzywdzić Dziecka Nieba, ale ja wiem, że dzieci da się zabrać, wszystkie, nieważne, czyje są.
Nie wiem, co powiedzieć. Spuszczam wzrok.
Ojciec kładzie mi dłoń na ramieniu, drugą kładzie na ramieniu Khenbisha.
— Jesteście młodzi — mówi. — Oboje. Nie porzucajcie się nawzajem.
Khenbish nie odpowiada. Stoi nieruchomo pod dłonią ojca i nie widzę jego twarzy. Ale widzę, jak jego palce zaciskają się na trzymanej w dłoniach czapce.
W nocy, kiedy w obozie wszyscy już śpią, a ogień w jurcie zamienił się w czerwony żar, siadam ze skrzyżowanymi nogami przy palenisku i biorę bęben na kolana.
Zrobiłam go sama, dwie zimy temu, zanim po raz pierwszy przekroczyłam próg Krainy Nieba. Obręcz wygięłam z modrzewiowej deski, którą przez wiele dni moczyłam w strumieniu, aż zrobiła się miękka i posłuszna, a skórę jelenia naciągałam na nią mokrą, rzemień po rzemieniu, i suszyłam przy ogniu tak długo, aż zaczęła dźwięczeć pod palcami. Teraz jest napięta i gładka, ciemna od dymu, a na niej widnieją znaki, które wymalowałam czerwoną ochrą tak, jak pokazały mi je duchy we śnie, choć jeszcze nie wszystkie rozumiem: słońce, księżyc, skrzydlatego konia, drzewo, którego korzenie sięgają w dół tak samo głęboko, jak gałęzie w górę. Kiedy uderzam w niego pierwszy raz, dźwięk jest niski i miękki, jak bicie serca śpiącego sprawiedliwym snem.
Uderzam drugi raz. Trzeci. Dziesiąty.
Świat wokół mnie zaczyna się rozmywać. Najpierw milknie chrapanie wuja zza ściany jurty, potem szum wiatru w filcu, potem moje własne serce. Żar w palenisku blednie, szarzeje, rozlewa się. Czuję szarpnięcie, jakby ktoś pociągnął za nić uwiązaną do mojego mostka, a potem nie ma już jurty i nie ma paleniska, i nie ma mnie, takiej, jaką znam.
Jest tylko step. Złoty i srebrny jednocześnie, migoczący pod niebem w kolorach, na które nie mam jeszcze nazw.
Qutulun czeka na mnie tam, gdzie zawsze – na niskim wzgórzu, pod samotnym drzewem, którego liście szeleszczą, choć nie ma wiatru. Jest stara, jej twarz przypomina korę tego drzewa, lecz ma oczy jasne i ostre jak u sokoła. Kiedy mnie widzi, uśmiecha się, a ja nagle przypominam sobie, że miałam tu przyjść dwa dni temu, na naukę, i nie przyszłam.
— Wiem — mówi, zanim zdążę się odezwać. — Niebo widziało, gdzie byłaś. Nie musisz się tłumaczyć.
— Przyszłam zapytać o imię — mówię. — Dla konia.
— Czyjego konia?
— Dla konia przyjaciela.
Słowo samo wychodzi mi z ust. Nie zastanawiałam się nad nim, a teraz, gdy już je wypowiedziałam, wydaje mi się dziwne i zbyt wielkie, jak pożyczony deel. Znam go od trzech dni. Nie wiem o nim prawie nic. Ale nie cofam tego słowa.
Qutulun przechyla głowę i patrzy na mnie długo, jakby czegoś szukała w mojej twarzy. Potem śmieje się, krótko i sucho, jak trzask gałązki w ogniu.
— Dobrze, że najpierw przyszłaś do mnie, zamiast przemknąć obok jak złodziejka przez cudze pastwisko. Spóźniona uczennica powinna się najpierw pokazać nauczycielce, nawet jeśli wolałaby, żeby nauczycielka jej nie zauważyła. — Kiwa głową w stronę łąki u stóp wzgórza. — Jego duch jest blisko, pasie się tam, w dole. Idź. A jutro wróć tu na naukę, którą przespałaś.
Wskazuje ręką w dół zbocza, ku łące, gdzie trawa mieni się złotem i srebrem, i odwraca się, zanim zdążę podziękować.
Schodzę ze wzgórza. Trawa sięga mi do kolan, chłodna i miękka, i szumi, choć nie ma wiatru, a na jej końcach drżą krople, które nie są rosą, tylko światłem. Na środku łąki stoi deresz.
Poznaję go od razu, choć tutaj wygląda inaczej niż przy palu. Nie jest już tylko źrebakiem o za długich nogach, z łbem, którym rzuca na wszystkie strony. Wciąż jest smukły i wysoki, ale jego sierść mieni się czerwienią i szarością jak żar przysypany popiołem, a w grzywie lśnią drobne iskry, gasnące i zapalające się na nowo za każdym razem, gdy potrząsa łbem. Kiedy podchodzę, unosi głowę znad trawy i patrzy na mnie – tymi samymi ciemnymi, bystrymi oczami, które jeszcze dziś rano próbowały mnie ugryźć.
— To ty — mówi.
Jego głos jest ludzki, ale nie do końca. Młody i trochę chrapliwy, jakby nie przywykł jeszcze do słów i musiał każde przeżuć jak twardą trawę, zanim je wypluje.
— To ja — odpowiadam. — Przyszłam zapytać, jak ci na imię.
Deresz parska. Grzbiet przebiega mu dreszcz, iskry w grzywie rozbłyskują i gasną.
— Khurdan — mówi. — Bo jestem szybki. Szybszy niż twój wałach. Szybszy niż wszystkie konie twojego ojca. Szybszy niż wiatr, który wieje nad stepem przed burzą.
Czekam, aż powie coś więcej. Aż doda coś o gwiazdach, o przodkach, którzy jeździli na swoich wierzchowcach do bitew opiewanych w pieśniach. Ale on już spuszcza łeb i wraca do trawy.
— Szybki? — powtarzam. — Tylko tyle?
Khurdan unosi głowę i patrzy na mnie z wyraźnym rozczarowaniem, jakbym to ja nie zrozumiała czegoś oczywistego.
— Czego jeszcze chcesz, szamanko? Nie każdy koń potrzebuje imienia z pieśni. Wystarczy mi, że ktoś będzie je wołał. — Strzyże uszami. — Powiedz mu, że jeśli mnie zawoła, przyjdę.
Potem odwraca się i odbiega przez złotą trawę, a ja patrzę za nim, aż jego sylwetka rozmywa się w świetle i znika. Rzeczywiście jest szybki.
Rano Khenbish odjeżdża.
Wstaje przed świtem, jak wtedy w dolinie, i kiedy wychodzę z jurty, on już stoi przy koniach, osiodłał deresza, a osiem siwych koni czeka obok w luźnym stadku. Matka dała mu sakwę z suszonym mięsem i twarogiem. Ojciec dał mu bukłak kumysu, a Khenbish przyjął go z ukłonem i podziękował tak pięknymi słowami, że matka aż zmrużyła oczy, jakby podejrzewała, że ktoś próbuje ją oszukać.
Niebo na wschodzie jaśnieje. Matka wychodzi przed jurtę z czarką mleka i zaczyna kropić – ku górze, ku ziemi, na cztery strony świata.
Khenbish wsiada na konia.
— Khurdan — mówię. — Tak się nazywa. Myślę, że to dobre imię.
Powtarza je, cicho, jakby smakował każdy dźwięk. Deresz strzyże uszami.
— Khurdan — mówi jeszcze raz i uśmiecha się, a potem patrzy na mnie z góry, z siodła, ze słońcem, które właśnie wynurza się za jego plecami. — Dziękuję ci, Mongke Temur. Za konia, za imię, za drogę i za to, że nie zastrzeliłaś tego starca, choć bardzo chciałaś. Nie wiem jeszcze, jak ci się odwdzięczę, ale wiem, że to zrobię.
— Nie musisz.
— Wiem, że nie muszę i właśnie dlatego to zrobię. — Spogląda ponad moją głową, ku palowi przy jurcie, gdzie jego ranny koń skubie siano. — Mam jeszcze jedną prośbę, choć zdaję sobie sprawę, że i tak zaciągnąłem już u ciebie i u twojej rodziny dług, którego nie zdołam łatwo spłacić. Pozwólcie mu tu zostać, dopóki noga się nie zagoi. Droga, którą mam przed sobą, jest dla niego zbyt długa, a nie chciałbym go do niej zmuszać tylko dlatego, że mnie samemu się spieszy.
— Zostanie — mówię. — Ciotka i tak już uznała go za swojego.
— Zatem wrócę po niego, gdy wydobrzeje.
Dotyka piętami boków Khurdana i rusza.
Jedzie na wschód, prosto w słońce, i znów widzę tylko jego sylwetkę, czarną i chudą jak strzała, wyciętą ze światła. Osiem koni biegnie za nim. Matka strząsa ostatnie krople mleka z palców w stronę, w którą odjeżdża, by droga była mu lekka, a on unosi dłoń do skroni, jakby słońce raziło go w oczy.
Nie ogląda się.
Nie pytam, czy wróci. Wiem, że to zrobi.
Inspiracja: historia Bo'orchu i Czyngis-chana.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz