Od Sorena - Sąd

Soren miał wiele cierpliwości do ludzi, choć sam zapewne nie zgodziłby się z takim stwierdzeniem. Był człowiekiem o dość wysokich wymaganiach, szczególnie wobec rzeczy, które uważał za ważne, a do tych zaliczał między innymi estetykę, odpowiedni dobór ubrań, pielęgnację i ogólnie pojętą sztukę dobrego wyglądania. Nie widział w tym niczego przesadnego. Uważał, że człowiek powinien dbać o siebie, znać swoje atuty i umieć je odpowiednio podkreślać, a skoro natura była na tyle łaskawa, by obdarzyć go atrakcyjną twarzą, należało przynajmniej okazać jej odrobinę wdzięczności. Soren zresztą sam był najlepszym przykładem takiego podejścia. Jego kosmetyki miały swoje stałe miejsca, jego perfumy były dobierane do nastroju, a pielęgnacja stanowiła niemal codzienny rytuał, którego nie zamierzał zaniedbywać nawet wtedy, kiedy był zmęczony, zajęty lub zwyczajnie nie miał ochoty na nic poza leżeniem w łóżku. Nie oczekiwał, że Vaeril będzie podzielał wszystkie jego zainteresowania. Rozumiał, że ludzie mają różne priorytety, a nie każdy musi spędzać pół godziny na zastanawianiu się, który odcień koszuli lepiej komponuje się z jego karnacją. Nie zamierzał też wymagać od swojego chłopaka, żeby korzystał z kilkunastu produktów do pielęgnacji twarzy, regularnie nakładał maski na włosy czy znał różnicę między serum a esencją. Był gotów zaakceptować wiele rzeczy. Naprawdę wiele. Istniała jednak granica. Granicą tą był szampon trzynaście w jednym.

Odkrycie nastąpiło zupełnym przypadkiem, pewnego leniwego poranka, kiedy Soren wszedł do łazienki w akademiku Vaerila z zamiarem umycia twarzy i powrotu do sypialni, gdzie pozostawił swojego chłopaka pogrążonego w błogim śnie. Miał na sobie jedwabny szlafrok, włosy opadały mu niedbale na czoło, a w głowie nie miał jeszcze żadnych szczególnie ambitnych planów. Wszystko zmieniło się, kiedy jego wzrok padł na niewielką butelkę stojącą przy kabinie prysznicowej. Początkowo nie zwrócił na nią większej uwagi, dopóki nie dostrzegł wielkiego napisu na etykiecie. Podszedł bliżej, wziął opakowanie do ręki i przeczytał jego zawartość. Potem obrócił je, przeczytał jeszcze raz, a następnie spojrzał na nie z cierpiącym wyrazem twarzy. Trzynaście w jednym. Szampon, odżywka, żel pod prysznic, preparat do mycia twarzy, udrażniacz do rur i jeszcze kilka innych funkcji, których nie miał zamiaru nawet zapamiętywać. Sam pomysł, że jeden produkt może z powodzeniem zastąpić tak wiele zupełnie różnych kosmetyków, wydawał mu się absurdalny. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego ktokolwiek miałby świadomie pozbawiać się przyjemności korzystania z produktów dostosowanych do konkretnych potrzeb, skoro półki sklepowe uginały się od znacznie lepszych kandydatów. Co więcej, niepokoiło go samo przekonanie producenta, że można wszystko zrobić jednym preparatem, jakby ludzka skóra i włosy były jakimiś szczególnie niewymagającymi powierzchniami, które należało po prostu od czasu do czasu spłukać wodą.

— Nie — powiedział w końcu, niemal szeptem.

— Co nie? — odezwał się za jego plecami Vaeril.

Soren odwrócił się powoli. Jego chłopak stał w drzwiach, jeszcze zaspany, z potarganymi włosami i luźną koszulką zsuniętą nieco z jednego ramienia. Wyglądał uroczo, co w innych okolicznościach z pewnością rozproszyłoby uwagę Sorena, jednak w tej chwili nie potrafił skupić się na niczym poza przedmiotem trzymanym w dłoni.

— Co to jest? — zapytał, unosząc butelkę.

Vaeril spojrzał na nią z obojętnością.

— Szampon.

— Nie pytam, jak się nazywa.

Soren przez chwilę patrzył na niego bez słowa. Następnie zamknął oczy i wziął głęboki oddech, jakby próbował powstrzymać się przed powiedzeniem czegoś, czego później mógłby żałować.

— Jak długo?

— Co? — Vaeril wydawał się wyraźnie zaskoczony, nie rozumiejąc źródła nagłych przesłuchań.

— Jak długo używasz tego czegoś?

— Nie wiem. Kilka miesięcy.

Soren otworzył oczy.

— Czyli od kilku miesięcy myjesz swoje włosy jakąś… trutką, która według producenta ma jednocześnie zastąpić połowę wyposażenia łazienki?

Vaeril wzruszył ramionami.

— Jest wygodny.

— Wygodny — powtórzył Soren, jakby właśnie usłyszał najbardziej niedorzeczny argument w swoim życiu. — Vaeril, kochanie, nie denerwuj mnie od rana.

— Myje mnie.

— Myje cię również deszcz, a nie widzę powodu, dla którego miałbyś zrezygnować z normalnego prysznica.

— Soren, to tylko szampon.

— Nie. To jest deklaracja wojny przemysłowi kosmetycznemu. Możnaby z tym iść do sądu za bycie bronią biologiczną.

Vaeril roześmiał się, a Soren spojrzał na niego z jeszcze większym rozczarowaniem. Nie rozumiał, jak można traktować tak poważną sprawę z podobną lekkością. Jego chłopak miał naprawdę ładne włosy. Były przyjemne w dotyku, dobrze układały się nawet bez szczególnego wysiłku, a Soren bardzo lubił przeczesywać je palcami, kiedy wieczorami leżeli razem na kanapie. Uważał wręcz, że Vaeril powinien być wdzięczny za to, czym obdarzyła go natura, i przynajmniej nie utrudniać jej pracy za pomocą kosmetyków, które obiecywały jednocześnie nawilżać, oczyszczać, regenerować, wygładzać i prawdopodobnie naprawiać drobne ubytki w ścianach.

— Dobrze — oznajmił w końcu, odstawiając butelkę — Zaraz się to zmieni.

— Co? — Vaeril uniósł brwi.

— Nic. Idź się ubrać.

Soren odczekał, aż chłopak opuści łazienkę, po czym ponownie spojrzał na nieszczęsny kosmetyk. Już wtedy, jeszcze zanim Vaeril zdążył wrócić do sypialni, podjął decyzję, że szampon trzynaście w jednym nie będzie dłużej tolerowany. Nie zamierzał robić z tego wielkiej sprawy. Nie zamierzał też informować Vaerila o wszystkich szczegółach swojego planu, ponieważ znał go wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że próba przeprowadzenia oficjalnych negocjacji zakończyłaby się odmową, żartami i prawdopodobnie jeszcze większym przywiązaniem do nieszczęsnego kosmetyku. Zamiast tego postanowił działać dyskretnie. Miał przecież do dyspozycji pieniądze, wiedzę, odpowiednie produkty i wystarczająco dużo determinacji, żeby przeprowadzić tak prostą operację. Przynajmniej tak mu się wydawało.

Pierwszą próbę podjął następnego ranka, kiedy Vaeril jeszcze spał, a jego współlokator, Sammy, był na zajęciach.

Soren wstał wcześniej, niż zazwyczaj miał na to ochotę, i przez pierwsze kilka minut po przebudzeniu musiał przypominać sobie, dlaczego właściwie zdecydował się porzucić ciepło łóżka o tak nieludzkiej godzinie. Kiedy jednak spojrzał na śpiącego obok Vaerila, a potem przypomniał sobie o stojącej w łazience butelce, jego motywacja natychmiast powróciła. Wysunął się spod kołdry, ostrożnie, żeby nie obudzić chłopaka, narzucił na siebie szlafrok i udał się do łazienki, gdzie zamierzał przeprowadzić pierwszą z wielu, jak się później okazało, nieudanych operacji.

Przygotował wszystko poprzedniego wieczoru. Na umywalce stał nowy szampon, którego wybór poprzedził długim przeglądaniem ofert i czytaniem opinii. Obok znajdowała się odżywka wygładzająca, a nieco dalej maska regenerująca, którą Soren uznawał za szczególnie ważną ze względu na to, że włosy Vaerila miały wyjątkowo przyjemną strukturę i szkoda byłoby nie wykorzystać ich pełnego potencjału. Sam szampon pachniał bergamotką, drzewem sandałowym i czymś delikatnie słodkim. Był drogi, starannie wyselekcjonowany i zdecydowanie nie posiadał trzynastu funkcji. Miał jedną, konkretną, którą wykonywał bardzo dobrze. Właśnie na tym polegała jego przewaga.

Soren opróżnił cały pojemnik płynu 13w1 do umywalki, starannie go umył, wypłukał i pozostawił do wyschnięcia. Następnie ustawił go na blacie, wziął nową butelkę i zaczął przelewać zawartość. Początkowo wszystko szło zgodnie z planem, jednak dość szybko okazało się, że otwór pojemnika jest zdecydowanie za mały, a sam szampon ma konsystencję, która utrudniała precyzyjne wykonanie zadania. Soren próbował przechylać butelkę pod różnymi kątami, ściskać ją delikatnie, a nawet pomagać sobie palcami, ale rezultat był daleki od oczekiwanego. Większość kosmetyku zamiast trafić do przygotowanego opakowania, spływała po jego zewnętrznych ściankach i lądowała na umywalce.

— Cudownie — wymamrotał, przyglądając się lepkiej plamie. — Naprawdę cudownie.

Właśnie wtedy usłyszał za sobą ciche skrzypnięcie drzwi.

— Co robisz?

Soren odwrócił głowę. Vaeril stał w progu, jeszcze zaspany, z policzkiem lekko odgniecionym od poduszki.

— Nic — odpowiedział. — Sprzątam.

— Szamponem?

— Nie wiedziałem, że muszę się tłumaczyć z każdej czynności wykonywanej w łazience.

Vaeril podszedł bliżej i spojrzał do pojemnika.

— Czy ty próbujesz mi podmienić szampon?

Soren wyprostował się, wyraźnie urażony.

— Nie próbuję ci niczego podmieniać. Próbuję ci pomóc.

— W czym?

— W życiu.

Vaeril roześmiał się, tym razem tak serdecznie, że Soren poczuł, jak jego oburzenie zaczyna ustępować miejsca zdradzieckiej czułości. Był absolutnie beznadziejny, jeśli chodziło o Vaerila. Mógł wygłaszać najbardziej dramatyczne przemowy, grozić kosmetyczną rewolucją i zapewniać, że nie zamierza ustąpić, ale wystarczyło, żeby chłopak się uśmiechnął, a cała jego stanowczość zaczynała niebezpiecznie topnieć. Nie oznaczało to jednak, że zamierzał się poddać. Pierwsza próba nie zakończyła się sukcesem, ponieważ Vaeril zdążył go przyłapać. Zdecydował więc, że następnym razem będzie ostrożniejszy. Przede wszystkim nie zamierzał pozwolić, żeby Vaeril go zaskoczył.

Druga próba odbyła się dwa dni później i była znacznie lepiej przygotowana. Soren kupił odpowiedni lejek, nowy pojemnik i niewielki zestaw buteleczek podróżnych, które zamierzał wykorzystać do rozdzielenia pozostałych kosmetyków. Zrobił nawet listę, ponieważ doszedł do wniosku, że pielęgnacja Vaerila wymaga pewnej systematyczności, której jego chłopak najwyraźniej nigdy nie zamierzał samodzielnie wypracować. Na kartce zapisał kolejność stosowania produktów, ich przeznaczenie oraz kilka uwag dotyczących częstotliwości używania. Nie miał zamiaru pokazywać jej Vaerilowi. Była to dokumentacja robocza, a nie zaproszenie do dyskusji.

Tego popołudnia Vaeril postanowił jednak wziąć prysznic dokładnie w chwili, kiedy Soren rozpoczął przelewanie nowego szamponu. Usłyszał najpierw odgłos odkręcanej wody, potem szuranie przesuwanej zasłony i ciche nucenie. Soren spojrzał na drzwi łazienki, następnie na butelkę, a w końcu na zegarek. Miał jeszcze trochę czasu. Gdyby działał szybko i sprawnie, powinien zdążyć przed końcem kąpieli.

— Kochanie? — odezwał się Vaeril zza zasłony.

Soren zastygł z lejkiem w dłoni.

— Tak?

— Widziałeś mój szampon?

— Nie. Nie wiem nawet jak wygląda.

— Przecież stoi obok ciebie.

Soren spojrzał na butelkę szamponu 13w1, która rzeczywiście stała tuż przy jego łokciu.

— To nie jest twój szampon.

— Wygląda jak mój.

— Wszystkie butelki mają podobny kształt, Vaeril. Nie wyciągaj pochopnych wniosków.

Soren prychnął i ukradkiem podał chłopakowi nowonapełnioną butelkę “szamponu 13w1”. Przez chwilę panowała cisza. Soren miał nadzieję, że rozmowa dobiegła końca, jednak po kilku sekundach Vaeril odezwał się ponownie.

— Dlaczego mój szampon pachnie jak twoje perfumy?

Soren zamknął oczy.

— To nie są perfumy. To bergamotka i drzewo sandałowe.

— Pachnie jak ty.

— To bardzo dobra kompozycja zapachowa.

— Czyli znowu próbujesz mi go podmienić?

Soren odłożył lejek i oparł dłonie o umywalkę. Nie rozumiał, dlaczego Vaeril tak bardzo utrudniał mu życie. Przecież nie zamierzał pozbawiać go żadnych przyjemności. Nie planował nawet wyrzucać jego starego szamponu, przynajmniej nie od razu. Chciał jedynie, żeby Vaeril zaczął korzystać z czegoś, co nie było jednocześnie szamponem, odżywką, płynem do mycia twarzy i prawdopodobnie preparatem do konserwacji mebli.

— Vaeril, czy mógłbyś przez pięć minut nie utrudniać mi życia?

— A czy mógłbyś przez pięć minut nie próbować zmieniać mojej łazienki w sklep kosmetyczny?

— Nie.

Vaeril roześmiał się zza zasłony, a Soren uznał, że dalsza dyskusja nie ma najmniejszego sensu. Zakręcił kosmetyk, odłożył go na półkę i postanowił dokończyć pracę później. Właściwie nie był nawet szczególnie zły. Był jedynie rozczarowany, że jego chłopak nie potrafił docenić ogromu poświęcenia, jakie wkładał w poprawę jego codziennej pielęgnacji.

Nie był to jednak największy problem, z jakim Soren musiał się zmierzyć w tamtym mieszkaniu. Największym problemem był Martin. Duży, ciemny, bezczelny karaluch, który najwyraźniej uznał łazienkę za swoje prywatne terytorium. Martin pojawił się w łazience w sposób, którego nikt nie potrafił później dokładnie wyjaśnić. Vaeril twierdził, że zauważył go pewnego wieczoru przy pralce, kiedy wrócił do łazienki po zapomniany ręcznik. Sammy natomiast był przekonany, że karaluch istniał tam od zawsze i w końcu postanowił przestać ukrywać swoją obecność przed domownikami. Niezależnie od tego, jaka była prawda, po kilku dniach owad stał się stałym elementem łazienkowego krajobrazu, a Sammy, ku przerażeniu Sorena, zdążył nadać mu imię. Martin. Samo imię było już wystarczająco niepokojące. Nie rozumiał, dlaczego ktokolwiek uznał, że karaluch zasługuje na ludzkie imię, ani dlaczego w ogóle poczuli potrzebę nawiązania z nim jakiejkolwiek relacji. Jeszcze mniej rozumiał późniejsze wyjaśnienia, według których Martin był stworzeniem niezwykle wytrwałym, ponieważ za każdym razem, kiedy Vaeril próbował go wynieść z mieszkania, karaluch po jakimś czasie pojawiał się ponownie.

— On zawsze wraca — powiedział Vaeril pewnego wieczoru, kiedy Soren po raz kolejny zapytał, dlaczego owad nadal mieszka w ich łazience. — Myślę, że to demon.

Soren przez kilka sekund nie odpowiedział, zastanawiając się, czy dobrze usłyszał.

— Co?

— Demon.

— Karaluch? — Soren był tą informacją wyraźnie wstrząśnięty.

— Tak.

— Martin?

— Mhm.

Soren spojrzał na niego, potem na drzwi łazienki, a następnie ponownie na Vaerila.

— Nie wierzę, że prowadzę tę rozmowę.

Vaeril wyjaśnił, że nie widzi innego racjonalnego wytłumaczenia dla powtarzających się respawnów karalucha. Skoro Martin za każdym razem pojawiał się ponownie, być może należało po prostu zaakceptować jego obecność i przestać próbować ingerować w jego życie. Soren uznał, że jest to najbardziej niedorzeczna rzecz, jaką kiedykolwiek usłyszał, i przez resztę wieczoru zapewniał Vaerila, że nie zamierza dzielić chłopaka z żadnym demonem. Nie wiedział jednak, że już niedługo będzie musiał zmierzyć się z Martinem osobiście.

Trzecia próba wymiany szamponu odbyła się w sobotnie popołudnie. Soren uznał, że tym razem nic nie może pójść nie tak. Vaeril wyszedł z domu, łazienka była pusta, wszystkie kosmetyki znajdowały się na swoich miejscach, a odpowiedni lejek leżał już przygotowany na umywalce. Przyszykował nawet kropelki zapachowe, żeby nadać kosmetykowi tego samego, chemicznego odoru, który Vaeril najwidoczniej tak kochał. Soren starannie oczyścił pojemnik, ustawił go na ręczniku i rozpoczął przelewanie nowego szamponu. Przez pierwsze kilka minut wszystko przebiegało znakomicie. Szampon spływał do pojemnika równym strumieniem, lejek pozostawał na swoim miejscu, a Soren, obserwując stopniowo napełniającą się butelkę, zaczynał odczuwać prawdziwą satysfakcję. Wyobrażał sobie, jak Vaeril następnego dnia bierze prysznic, sięga po znajomy pojemnik, używa nowego szamponu i być może nawet zauważa, że jego włosy stały się przyjemniejsze w dotyku. Być może zapyta go wtedy, co się zmieniło, a Soren będzie mógł uśmiechnąć się z właściwą sobie skromnością i wyjaśnić, że po prostu postanowił zadbać o pewne zaniedbane kwestie.

Najpierw usłyszał cichy szelest dochodzący spod szafki. Zignorował go, ponieważ w łazience znajdowało się wiele przedmiotów, które mogły wydawać podobne dźwięki. Potem coś zaszeleściło ponownie, tym razem wyraźniej, a Soren odruchowo odwrócił głowę. Przy podłodze nie zauważył niczego szczególnego, więc wrócił do przelewania. Dopiero kiedy kątem oka dostrzegł ruch na ścianie, jego dłoń znieruchomiała. Martin siedział na kafelku, tuż obok jego głowy. Jego ciemne ciało odcinało się wyraźnie od jasnej powierzchni ściany, a długie czułki poruszały się niespiesznie, jakby badał otoczenie i zastanawiał się, czy obecność Sorena stanowi jakąkolwiek przeszkodę w jego codziennych obowiązkach. Soren znieruchomiał.

— Nie — powiedział cicho.

Martin nie zareagował.

— Nie, nie, nie. Nawet nie próbuj.

Karaluch poruszył się o kilka centymetrów. Następnie wszystko wydarzyło się bardzo szybko. Soren odskoczył do tyłu, uderzył łokciem w butelkę i przewrócił ją na umywalkę. Szampon rozlał się po blacie, lejek wypadł z pojemnika, a sam pojemnik potoczył się na podłogę. Martin ruszył wzdłuż ściany. Soren natychmiast cofnął się w stronę drzwi, próbując nie spuszczać z niego wzroku. W jednej dłoni trzymał ręcznik, drugą zaś wskazywał karalucha z oskarżycielską stanowczością, jakby właśnie przyłapał go na kradzieży.

— Ty! Ty obrzydliwy...

Nie dokończył, ponieważ Martin nagle zniknął za krawędzią szafki. Acedia stał pośrodku łazienki, trzymając w dłoni ręcznik, którego używał jako prowizorycznej tarczy, i obserwował miejsce, w którym zniknął karaluch. Kiedy po chwili Martin pojawił się ponownie, Soren cofnął się aż do drzwi.

— Nie. Nie będziemy tego robić.

Martin poruszył czułkami.

— Nie będziemy.

Karaluch ruszył dalej, jakby czerpał ogromną radość ze znęcania się nad Sorenem. Wtem z korytarza dobiegły kroki, a model poczuł niezwykłą ulgę na samą myśl, że nie będzie musiał mierzyć się z tym demonem sam. Vaeril pojawił się w drzwiach z torbą zakupów w jednej ręce. Najpierw spojrzał na Sorena, który stał w przejściu z ręcznikiem uniesionym przed sobą, potem na rozlany szampon, a w końcu na karalucha siedzącego spokojnie przy szafce.

— O — powiedział. — Martin.

Vaeril odstawił zakupy i zajrzał pod szafkę.

— Co mu zrobiłeś?

Soren odwrócił się do niego z niedowierzaniem.

— Co ja mu zrobiłem?!

— Wygląda na przestraszonego.

— TO JA JESTEM PRZESTRASZONY.

— Nie ma czego, Martin jest całkiem spokojny.

Soren spojrzał na niego z taką obrazą, jakby Vaeril właśnie oznajmił, że zamierza adoptować jeszcze kilka podobnych stworzeń.

— To nie jest nasz przyjaciel.

— Może mógłby być.

— Vaeril, jeżeli jeszcze raz nazwiesz go naszym przyjacielem, wynajmę egzorcystę.

Vaeril roześmiał się i przyciągnął go do siebie, całując w skroń. Soren pozwolił mu na to, choć nadal był wyraźnie niezadowolony. Nie zamierzał jednak rezygnować z planu wymiany szamponu. Martin mógł sobie mieszkać w łazience, jeśli naprawdę tak bardzo mu na tym zależało, ale nie oznaczało to, że Soren miał zamiar pozwolić mu przeszkadzać w jego przedsięwzięciach.

Kolejne dni upłynęły pod znakiem drobnych niepowodzeń. Soren próbował przeprowadzać operację o różnych porach, lecz Vaeril zawsze pojawiał się w najmniej odpowiednim momencie. Kiedy Soren czekał na jego wyjście z domu, Vaeril niespodziewanie wracał po zapomniane klucze. Kiedy próbował działać wieczorem, chłopak postanawiał wziąć prysznic. Kiedy wreszcie udało mu się znaleźć chwilę spokoju, Martin pojawiał się na ścianie, pod umywalką albo w okolicy kosza na pranie, zmuszając Sorena do natychmiastowego opuszczenia łazienki.

Pewnego wieczoru postanowił więc przeprowadzić ostatnią, wyjątkowo starannie przygotowaną próbę. Poczekał, aż Vaeril pójdzie spać, a następnie wymknął się z łóżka i udał do łazienki. Przygotował nowy pojemnik, wybrał najlepszy szampon, jaki miał do dyspozycji, i starannie odmierzył odpowiednią ilość odżywki. Tym razem wszystko miało się udać. Nie zamierzał się spieszyć ani wykonywać żadnych gwałtownych ruchów. Miał plan, odpowiednie narzędzia i wystarczająco dużo doświadczenia, żeby poradzić sobie z tak prostym zadaniem. Przez kilka minut pracował w ciszy. W łazience panował półmrok, a jedynym źródłem światła była niewielka lampka nad lustrem. Soren starannie napełniał pojemnik, co jakiś czas sprawdzając, czy zawartość nie wydostaje się poza jego krawędzie. Wszystko przebiegało idealnie. Kiedy zakręcił butelkę, spojrzał na nią z prawdziwą dumą. Była gotowa. Wystarczyło odstawić ją na półkę, schować pozostałe kosmetyki i poczekać do rana.

Wtedy zza szafki dobiegł go cichy szelest. Soren znieruchomiał i powoli odwrócił głowę. Martin siedział tuż obok kosza na pranie. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Soren miał wrażenie, że karaluch doskonale wiedział, co właśnie zrobił, i pojawił się tam wyłącznie po to, żeby pokazać mu, że żadne z jego wysiłków nie mają znaczenia. Była w tym niemal jakaś bezczelna pewność siebie, której Soren nie potrafił znieść. Wziął głęboki oddech, zacisnął palce na butelce i spróbował zachować spokój.

— Nie — powiedział stanowczo. — Nie dzisiaj.

Martin poruszył czułkami.

— Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Nie obchodzi mnie, skąd przyszedłeś ani dlaczego postanowiłeś tutaj mieszkać. Mam już dość.

Karaluch ruszył w jego stronę. Soren odskoczył, uderzając biodrem o szafkę. Butelka wypadła mu z dłoni, na szczęście tym razem nie otworzyła się, ale potoczyła pod umywalkę. Soren natychmiast cofnął się do drzwi i wyteleportował z łazienki, zostawiając za sobą wszystko, co jeszcze przed chwilą miało być jego największym zwycięstwem. Vaeril obudził się, kiedy Soren zbliżył się do łóżka.

— Co się stało? — zapytał sennie.

Soren nie odpowiedział od razu. Zdjął szlafrok, położył się obok niego i przez chwilę patrzył w sufit.

— Martin.

Vaeril zaczął się śmiać.

— Znowu? Co zrobił?

— Istniał.

Vaeril roześmiał się jeszcze głośniej i przyciągnął go do siebie. Soren pozwolił mu się objąć, choć nadal miał na twarzy wyraz głębokiej urazy. Zamknął oczy i wtulił się w elfa. Nie miał już siły krzyczeć, ani wygłaszać kolejnych przemówień o higienie, kosmetykach i nieproszonych lokatorach. Soren zwyczajnie się poddał.