Od Andrei – Pamięć

TW: pedofil.

Szli przez las, Radagast intensywnie rozglądał się za króliczkiem.

— Heeej! Króliczku! Gdzie jesteś! — zawołał, starając się jednocześnie znaleźć zagubionego zwierzaka, jak i zjeść swoje lody. Zwrócił się do mężczyzny. — A jak właściwie nazywa się pana króliczek?

— Nazywa się em… Puszek. Tak, właśnie tak się nazywa. Puszek. Bo jest taki hm… ładny i puchaty.

— To bardzo ładne imię — odparł Radagast, wyobrażając już sobie puchatego, białego króliczka. — Proszę się nie martwić — pocieszył nieznajomego mężczyznę — na pewno się znajdzie. Skoro jest biały, będzie go dobrze widać w leśnej ściółce.

Radagast skręcił w głąb lasu. Jakoś tak nie przypominał sobie, by kiedykolwiek szedł akurat tą ścieżką. I o ile wcześniej mijali jeszcze osoby z psami albo z wózkami z dziećmi, tak teraz ścieżka pustoszała, wokół unosił się głównie śpiew ptaków.

— Może schował się gdzieś tutaj — powiedział mężczyzna, widząc, że Radagast zwalnia. — Tu jest ciszej, czułby się bezpieczniej.

Brzmiało logicznie, więc chłopiec skinął głową, kończąc swojego rożka, przyspieszył nieco tempo, rozglądając się wśród krzaków.

— Nigdy tu nie byłem — przyznał w końcu. — Nie zgubimy się?

— Pewnie, że nie — odparł nieznajomy. — Ja tu często chodzę, znam każdą ścieżkę jak własną kieszeń.

Zapewnienie przypieczętował pogodnym, uspokajającym uśmiechem, więc Radagast nie wątpił już w jego słowa, nie martwił się tym, jak wróci do domu, skupił się tylko na króliczku.

— Heej! Puszek! Gdzie jesteś? — zawołał, składając dłonie w trąbkę.

— Wiesz — odezwał się nagle mężczyzna. — Może być tak, że Puszek, skoro nie mógł mnie znaleźć, to wrócił już do domu.

Radagast przystanął, popatrzył na mężczyznę ze zdziwieniem.

— Tak kompletnie sam?

Ten skinął głową.

— Tak, kompletnie sam. Widzisz, mam w domu bardzo dużo króliczków i pewnie Puszek już sam znalazł tam drogę… Chciałbyś może mnie odwiedzić? — Uśmiech się poszerzył. — Zobaczyłbyś Puszka i wszystkie moje króliczki. Na pewno byłyby bardzo szczęśliwe, mogąc cię poznać.

Radagast zastanowił się chwilę – rodzice mówili, żeby pod żadnym pozorem nie chodził z obcymi do domu, ale mówili też, by z nimi nie rozmawiał, a Radagast właśnie porozmawiał i nic złego się nie wydarzyło. Poza tym wizja domu wypełnionego uroczymi, hasającymi wszędzie króliczkami, była naprawdę zachęcająca i młody czarodziej poczuł, że nie jest w stanie się opierać, nawet, gdyby chciał.

— Dobrze, to możemy pójść do pana do domu.

Wyraz twarzy nieznajomego dało się opisać raczej jako wyszczerzone zęby, nie zaś uśmiech. Mężczyzna wyciągnął dłoń do Radagasta.

— W takim razie…

— Stać!

Radagast obrócił się – na ścieżce, którą tutaj przyszli, stała jakaś dziewczynka. Ciemny kucyk zebrany miała wysoko, a spodenki przypominały takie, które nosili żołnierze albo policjanci – z dużą liczbą kieszeni, takie zielone i w ogóle. Buty miała ciężkie, zupełnie nie jak dla dzieciaka, poza tym jej koszulka też była taka dorosła, z wielkim psem nadrukowanym na całym przodzie.

— Kim pan jest?

— Ja…?

— Tak, pan! — Dziewczynka zmarszczyła brwi, groźnie podparła dłonie na biodrach. — Jest pan jego wujkiem? Zna pan tego chłopca?

— Uch…

Radagast patrzył na nieznajomą z niezrozumieniem malującym się na twarzy.

— My tylko szukaliśmy Puszka — próbował wyjaśnić. — To króliczek tego pana…

— Tak? To jakiej tej królik jest rasy?

Nieznajomy cofnął się pół kroku.

— Ile czasu pan go ma? W jakim jest wieku? Do którego weterynarza pan z nim chodzi? Ma chipa? Jest zarejestrowany?

Z każdym pytaniem dziewczynka robiła krok w stronę mężczyzny, ten zaś wycofywał się, dłonie drżały coraz mocniej, wzrok biegał wszędzie, tylko nie do dziewczynki.

— Bo Puszek już chyba wrócił do domu — odezwał się Radagast. Dziewczynka zerknęła na niego bystro, zaraz wróciła uwagą do nieznajomego.

— Wrócił? To co pan tu robi?

Mężczyzna wydał z siebie jakieś nieartykułowane dźwięki, i nim Radagast się obejrzał, nieznajomy zniknął w leśnym poszyciu, tylko pognieciona serwetka po rożku po nim została.

— I na dodatek śmieci w lesie — parsknęła dziewczynka, podchodząc bliżej, zbierając serwetkę. Następnie zwróciła się do Radagasta. — Chodź, teraz pójdziemy na komisariat.

— Do panów policjantów? — spytał Radagast zaskoczony. — Ale dlaczego?

— Bo to był bardzo zły pan. I musimy powiedzieć panom policjantom, że tu grasuje.

Radagast nigdy nie słyszał słowa „grasuje” i nie miał pojęcia, co to oznaczało, lecz gdy dziewczynka złapała go za nadgarstek, dał się poprowadzić do panów policjantów i było mu tylko trochę przykro, że nie mógł pogłaskać Puszka. Przynajmniej do czasu, kiedy jeden z policjantów dał mu pączka, takiego pudrowego i dużego, i bardzo, ale to bardzo słodkiego.

— To teraz powiedz nam — policjant uśmiechnął się do niego — co ten pan ci powiedział?

Komisariat wcale nie wyglądał dla niego tak strasznie, jak mu się wcześniej wydawało. Myślał, że pełno tu będzie groźnych przestępców, zamkniętych w celach i siedzących w nich w pasiastych koszulkach, ale gros pracowników stanowili policjanci i jacyś ludzie noszący gdzieś papiery, a atmosfera była podobna, jak u mamy w biurze – ludzie gdzieś biegali, pokrzykiwali na siebie, a w kącie stał ten taki śmieszny dyspenser do wody. Poza tym wszyscy zdawali się znać dziewczynkę i gdy tylko Radagast przekroczył wraz z nią próg komisariatu, jakaś miła pani wpuściła ich głębiej w trzewia budynku, za taką śmieszną barierkę, dała usiąść w pustym, lecz przytulnym pokoju. I właśnie w tym pokoju byli z nimi dwaj panowie policjanci, tacy młodzi i uśmiechnięci, totalnie wyglądający jak ten nauczyciel od wu-efu, który nie kazał Radagastowi biegać aż tyle wokół boiska.

— No… żebyśmy poszli do niego do domu pogłaskać jego króliczki — odparł Radagast.

— A powiedział ci, gdzie mieszka?

Radagast zamyślił się.

— Nie, nie mówił… Ale jak miał mnie zaprowadzić, to nie problem, prawda?

Policjanci popatrzyli po sobie, w powietrzu zawisło rozczarowanie. Przenieśli wzrok na dziewczynkę, siedzącą zaraz obok, wyprostowaną i pewną siebie.

— Andrea, opiszesz nam podejrzanego?

„A więc nazywa się Andrea” pomyślał Radagast, zerkając na swoją towarzyszkę.

— Przeciętnego wzrostu, wiek koło trzydziestki, szpakowate włosy, dwudniowy zarost, ciemne oczy, okulary w szylkretowej oprawie — odparła gładko, jakby to nauczyciel zadawał jej jakieś proste pytanie. — Cechy charakterystyczne – szary płaszcz, prochowiec, dłonie o krótkich palcach…

— Ale to nieprawda — wtrącił się nagle Radagast.

Policjanci popatrzyli na niego ze zdziwieniem, Andrea urwała, uniosła brew. Radagast skulił się na swoim stołku, odłożył tego pączka.

— Bo on miał iluzję… Zmienił magią wygląd.

— Jesteś tego pewien — spytał policjant, pochylając się w jego stronę.

Radagast skulił się jeszcze bardziej, mężczyzna na powrót się wyprostował, odsunął i zamiast tego podsunął mu bliżej pączka i przywołał na twarz szerszy uśmiech.

— Jesteś bardzo dzielnym i zdolnym chłopcem, skoro dostrzegłeś, że ten pan ma na sobie iluzję… Przyjrzałeś się jej dobrze?

Radagast pokiwał ochoczo głową.

— Pewnie. Bo mój brat mnie uczył i on powiedział, jak patrzeć, żeby dostrzec iluzję i widzieć to, co jest pod nią.

Oczy policjanta zabłysły.

— I… widziałeś, co pan ma pod tą iluzją?

— Tak. Bo to w ogóle nie był taki młody pan, bardziej jak mój dziadek.

— No proszę… — Policjant chwycił mocniej długopis, zaczął na powrót coś notować w raporcie. — A nie przedstawił ci się może?

Radagast zamyślił się, w końcu wygiął usta w podkówkę.

— Nie, nie mówił, jak się nazywa… Ale ja i tak wiem.

Drugi mężczyzna uniósł brew.

— Wiesz? A skąd?

— Bo ja widziałem jego dowód osobisty, jak kupił mi lody — odparł chłopiec, uśmiechając się szerzej. — I pamiętam nawet jego numer. Ja mam dobrą pamięć, dużo pamiętam.

Policjant uśmiechnął się tak, że aż dołeczki pojawiły się w policzkach. Zawołał do swojego kolegi.

— Ej, przynieś nam całą tackę pączków. Ten kawaler zasługuje na górę słodyczy. — Długopis znów przylgnął do kartki. — To jak szedł ten numer dowodu?

Gdy wrócił do domu, mama spytała go, skąd ten cukier puder na koszulce, więc Radagast nie miał wyboru, musiał opowiedzieć o tym, skąd wziął pączki i jakie to wydarzenia doprowadziły do tego, że objadł się nimi na tyle, że naprawdę nie chciał już jeść kolacji. Myślał, że dostanie mu się po uszach – nie wolno mu było jeść aż tyle słodyczy, a tego dnia naprawdę zjadł ich całą górę. Ale co poradzić, pan od króliczka był dla niego miły, panowie policjanci też częstowali, Radagast zaś był dzieckiem, łatwo przekupywanym słodyczami…

— No i tak właśnie się złożyło, że potem dostałem trzeciego pączka — powiedział ostrożnie, obserwując reakcję mamy.

Lecz zamiast bury, mama objęła go ciasno, przytuliła tak mocno, że Radagast myślał, że połamie mu wszystkie kości.

— Bogowie, dziecko… Moje dziecko… — szeptała, gładząc jego włosy, ściskając go mocniej i mocniej. — Że nic ci się nie stało…

— Co mi się miało stać? — spytał Radagast, kompletnie nic nie rozumiejąc. — W ogóle wiesz, co panowie policjanci powiedzieli na koniec?

— Co powiedzieli?

— Że byłem bardzo dzielny. I że pójdą do tego pana pobawić się z jego króliczkami, bo jak powiedziałem im, jaki on ma numer dowodu, to oni będą wiedzieli, gdzie on mieszka i go odwiedzą.

— To… bardzo dobrze. — Głos mamy był jakiś totalnie inny.

— Myślisz, że on też dostanie pączki?

— Na pewno, skarbie…

Radagast poruszył się w ramionach matki, ale ta go nie puszczała, jej dłoń wciąż spoczywała wśród ciemnych włosów młodszej pociechy.

— Mamo?

— Słucham, słonko.

— Wiesz, bo Andrea powiedziała, że jestem klawy i w ogóle. — Chłopiec uśmiechnął się szerzej, a perspektywa tych wszystkich króliczków, których nie pogłaskał, jakoś tak odeszła w niepamięć. — I powiedziała, że jak chcę, to możemy się razem bawić.

— To cudowne wieści.

— Co nie? — Radagast siłą spróbował się odsunąć, popatrzył mamie w oczy. — Może być, że zaproszę ją do nas do domu? Może przyjść?

— Wszystko może, kocie.

Chłopiec rozpromienił się, już roznosiło go ze szczęścia, a perspektywa nowej koleżanki przyćmiła nawet rożek truskawkowy i tę górę pączków.