Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

18 listopada 2026

Od Nivana – Ząb

Poranek zaczął się od serii budzików, które jeden za drugim uruchamiały się, aby obudzić czerwonowłosego. Przekręcił się na drugi bok, wtulając twarz w poduszkę, a dźwięk w tle nadal do niego nie dochodził. Słodko drzemiąc w objęciach Morfeusza, śniąc o samych najlepszych chwilach, zafascynowany widokiem, którego tak bardzo pragnął, do jego uszu i umysłu dźwięk budzika nie docierał. Wszystko zaczynało nagle dziać się za mgłą, obraz coraz bardziej się rozmazywał, znajome sylwetki zaczęły stawać się coraz bardziej czarną, jednolitą plamą, aż nastała całkowita ciemność.

Od Theo – Los

Tego dnia również siedział na tej samej ławce. Kampus prezentował się niemal tak samo, słońce świeciło na podobnej wysokości. Noga założona na nogę, włożona w skórzany but stopa momentami poruszała się, jak gdyby towarzyszyła w tańcu jesiennych liści. Wprawnym ruchem otulonych rękawiczką palców przewrócił kartkę książki, którą czytał bez od dłuższej chwili. Miał akurat przerwę i brak obowiązków na ten dzień, mógł więc w spokoju oddać się lekturze na świeżym powietrzu.
Dwóch studentów szło chodnikiem, żywo dyskutując na pewien temat. Nieodgarnięte jeszcze na bok liście chrupały pod ich podeszwami, szczególnie pod tymi glanów. Właściciel ciężkiego obuwia oderwał wzrok od kolegi, jego oczy przypadkiem natrafiły na sylwetkę Theo. Klepnął towarzysza, od razu zaczęli iść w stronę blondyna.

Od Aiolyt –Los, heavydirtysoul (V) [AU]

Do Nikogo

Trench jest najpiękniejszym miejscem, jaki w życiu widziałom. Jakim szczęściem jest budzić się i słyszeć śpiew ptaków w oddali i oglądać wschód Słońca, którego nie było widać w Demie. Czy los jednak uśmiechnął się do mnie i zostanę tutaj? Nie widzę już sępów Nico, nie przejmuje on kontroli nad moim ciałem, moje gardło jest czyste. Czuję wolność.

Od Bashara – ᠮᠣᠷᠢ (IX)

Obóz Temürid widać z daleka, zanim jeszcze zobaczy się pierwszą jurtę.

Od Dantego – Los

Jego usta były równocześnie najlepszym i najgorszym reprezentantem jego osobowości, lecz na nieszczęście reszty świata Dante nigdzie się bez nich nie ruszał i nie widział powodu, dlaczego miałby ograniczyć ich cudotwórczą moc przed obliczem pani Vionnet.

Od Lucille – Herbata

Organizowanie przyjęć dla znajomych, choćbym znała ich naprawdę długo, zawsze mnie stresowało. Ciasta, których wykonywanie nigdy nie stanowiło dla mnie problemu, nagle właśnie w dzień imprezy się spartaczały — a to wyszedł zakalec, a to krem się podzielił, a to beza za nic nie chciała się dosuszyć… No po prostu zawsze coś. Jakbym ze stresu gubiła gdzieś własny mózg.

Od Vaerila — Los [AU]

Sprzeciw Nikolaia został puszczony mimo uszu. Mógł narzekać, bronić się, grozić, ale ostatecznie wszelkie jego argumenty nie miały znaczenia. Mimo narastającej niechęci musiał zaakceptować obecność Eliasa w ich drużynie.

Od Cerese - Los, Wszystkie moje śmierci (V)

Cerese nie potrafiła sobie przypomnieć, w którym właściwie momencie podjęła tę niedorzeczną decyzję.

17 listopada 2026

Od Bernarda – Latarnia, Chan eil tuil... (I) [AU]

Droga Mathilde,

Wiem, że nie powinienem do Ciebie pisać. Pewnie i tak nie dostaniesz tego listu. Cholera, najpewniej nawet go nie wyślę, tylko spalę lub wrzucę w morze, jak tylko dotrzemy na miejsce.

Od Theo – Kieszeń

Pogoda dopisywała, mimo wcześniejszych ulewnych dni – słońce świeciło jasno, nadając blasku żółtym i pomarańczowym liściom drzew, cicho szeleszczącym na delikatnym wietrze. Podwórko kampusu było pełne studentów, podzielonych na towarzyskie grupki, rozmawiających na przeróżne tematy. Część tematów obracała się wokół studiów, inne zainteresowań, a jeszcze inne oceniania rzeczy i jedzenia. Ktoś westchnął ciężko, gdy zobaczył, że wszystkie okoliczne ławki były zajęte.

Od Octavii - Zakład [AU]

Noc była młoda, miasto spało, a większość przyzwoitych ludzi znajdowała się właśnie w łóżkach, pogrążona w błogiej nieświadomości, że gdzieś na obrzeżach cywilizacji Oktawia podejmuje decyzje, które już za kilka godzin będą wymagały interwencji prawnej, hydraulicznej i prawdopodobnie psychiatrycznej.

Od Aiolyt – Zakład (I) [AU]

Głęboka noc na Tatooine nie przeszkadzała przejezdnym jak i miejscowym, na zatrzymanie się na drinka w pobliskim barze. Niebiesko-różowe światło biło z jego wnętrza, miejscami pulsując, kując w oczy przypadkowych przechodniów.

Od Muunokhoi – Koń (II)

Wnętrze jurty wciąż pachniało śniadaniem. Herbata już się skończyła, ale resztki ciepłej śmietany z cukrem ostały się w misce i matka zabroniła ich dojadać, by były na później. Tłuste masło lepiło się złotą wonią w powietrzu, pyszną i kuszącą, i tak niedostępną. Na później. W nagrodę, jak powtórzysz imiona wszystkich wodzów Temürid od zjednoczenia, powiedziała matka. Muunokhoi westchnęła, zerknęła na książkę z historią klanu rozłożoną na kolanach, potem na miskę z resztką śmietany, znów na książkę. Zaczęła się poważnie zastanawiać, czy jej prapraprapradziadkowie nie mieli nic lepszego do roboty, tylko umierali, nim którykolwiek się zestarzał.

Od Janka - Iskra (VI)

Elowen przyszła do Janka z tabletem w jednej ręce i garścią kabelków w drugiej.
Niewysoka była, Jankowi ledwie do piersi sięgała, za to szczupła i gibka jak młoda wierzbina. Włosy miała jasne niemal do białości, krótko przycięte, ledwie za linię żuchwy, za ucho zatknięty ołówek, a spomiędzy kosmyków sterczały szpiczaste uszy, co drgały, kiedy się nad czymś głowiła. Pachniała olejem maszynowym, kalafonią z lutownicy i herbatą jaśminową, co ją litrami z termosu piła, termos zaś miała w kształcie pocisku artyleryjskiego, bogowie jedni wiedzą po co.
— Chciałabym zbadać zjawisko — oznajmiła bez wstępów.
Janek podniósł wzrok znad kartofli, co je na obiad obierał.
— Jakie zjawisko?
— Ciebie.

Od Azury – Latarnia [AU]

Wydarzenia przedstawione w opowiadaniu są całkowicie zmyślone, wszelkie ewentualne podobieństwa imion i zdarzeń są dziełem przypadku.


— Co to za czerwone i zielone trójkąty?

Od Vaerila — Zakład [AU]

— Vaeril ma rację. — Nieoczekiwanie Nikolai zgodził się ze swoim przedmówcą. Podszedł do szlachcica i zerknął z ukosa w stronę przybysza. — Potrzebujemy wyjaśnień. Elias, kiedy zdecydowałeś się zostać mnichem?

16 listopada 2026

Od Nikandros – Maszyna, Ostatni pasażer (I) [AU]

Firma Weyland—Yutani od jakiegoś czasu czuła, że Seegson Corporation, ich europejskiego brata, trafi szlag. Szepty szły przez wszystkie piętra: od telemarketerów po biura menadżerskie i dyrektorskie. Trudno powiedzieć, kto był kretem i wywąchał rozmiękły grunt pod fundamentami Seegsona, ale wszyscy wiedzieli jedno — niedługo na rynku pozostanie jedyna Korporacja, taka przez duże "K" i będzie nią właśnie Weyland—Yutani. Pierwsza, ostatnia, jedyna, Wielka Korporacja.

Od Theo – Mysz

— Jak będzie do napisania list oficjalny, to umrę!
Te same dwie dziewczyny siedziały na tej samej ławeczce na szkolnym korytarzu. Brunetka westchnęła ciężko, oderwała wzrok od notatek w telefonie.
— Laska, ty planujesz cokolwiek zdać? — zapytała jej koleżanka.
— Rozszerzenia, bo na nich wystarczy, że się podpiszę.
Tym razem to druga z dziewczyn westchnęła. Oparła się plecami o ścianę, rzuciła pobieżnym wzrokiem po zebranych maturzystach.
— Patrz, znowu przyszedł! — Klepnęła towarzyszkę w ramię.

Od Aiolyt – Mysz

Aiolyt miało wiele dziwnych i niespotykanych klientów, których nie miało w zwyczaju wypraszać. Dziwność w Stellaire nie była czymś niespotykanym, zawsze do wszystkich było uprzejme. Miarka się przebrała, gdy zobaczyła w drzwiach kogoś przebranego za wielką, nadmuchaną mysz. Przetarło oczy, ale klient nadal tam stał.

— Mają państwo ser?

Aiolyt zamrugało, zszokowane. Nie było pewne, czy się nie przesłyszało.

— Ser? — Wyjęło z lodówki turystycznej kawałek jedzenia, nie myśląc bardzo nad tym co robi.

Osoba w kostiumie podeszła do baru i chwyciła ser w dmuchaną łapę. Ser wielokrotnie wypadł z plastiku, nieprzystosowanego do używania jako kończyny. Po czym wyszli, bez żadnego słowa.

Od Janka - Iskra (V)

Leżał Jasiek na pryczy w pokoju dyżurnym, ręce pod głową, i słyszał remizę, jak gospodarz słyszał w nocy całą chałupę: kto przez sen jęknie, kto kaszlnie, kto się na drugi bok przewróci. Gulm spał w pokoju obok, Tarik chrapał w świetlicy na kanapie, Ylva zaś nie spała – siedziała w gabinecie nad papierami. Kapitan w biurze pisała coś na komputerze, stukała miarowo w klawisze, Elowen dla odmiany była w warsztacie, przy lutownicy, coś tam dla siebie dziergała.
A na końcu korytarza, w kuchni, była dziura.